CHAPTER 4

Madilim na ang buong mansyon. Tanging ilaw ng buwan mula sa malalaking bintana ang nagbigay-liwanag sa malamlam na pasilyo. Nakatulog na ang mga katulong, at katahimikan ang bumalot sa paligid. Ngunit sa silid ni Cressida, walang kapayapaan.

Nakahiga siya sa kama, nakapikit ang mga mata ngunit gising ang isipan. Ang sugat sa kanyang pulso’y parang patuloy na kumakanti sa kanyang kamalayan, at ang bigat ng mga salitang iniwan ni Arcturus bago ito umalis ay paulit-ulit na sumasalpok sa kanyang dibdib.

“Don’t think for a second that you’re free.”

Hindi niya alam kung bakit, ngunit imbes na takot lamang ang maramdaman, may halong pagkagulo sa kanyang loob. At sa gitna ng gabing iyon, habang nakahiga, hindi niya namalayang nakatulog siyang yakap ang isang lumang tee shirt na iniwan sa gilid ng aparador—isang piraso ng damit ni Arcturus.

Ang amoy nito—isang halo ng kahoy, usok ng tabako, at malamig na pabango—ay tila nagbigay sa kanya ng kakaibang init. At bago pa man tuluyang lumubog sa pangungulila, bumangon siya.

Dahan-dahang bumangon si Cressida, suot ang maluwag na tee shirt ni Arcturus na umaabot halos sa kanyang hita. Nakatapak siya sa malamig na marmol ng sahig, at bawat yapak ay maingat, para bang ayaw niyang may makarinig.

Lumabas siya sa silid, dala ng isang lakas ng loob na hindi niya maipaliwanag. Dumiretso siya sa pasilyo, ang mga pintuan ng silid na nadaraanan ay lahat sarado, tila ba lahat ng kaluluwa ng mansyon ay natutulog—maliban sa kanya.

Sa dulo ng hagdan, mula sa ibaba, may mahina siyang nakitang liwanag. Alam niya kung saan iyon nanggagaling, sa opisina ni Arcturus.

Bumaba siya, dahan-dahan, halos nakahawak ang mga kamay niya sa dingding para hindi makalikha ng ingay. Nang makarating sa tapat ng pintuan ng opisina, bahagyang nakaawang ito, at mula roon ay lumalabas ang malamlam na liwanag ng lampara.

Sumilip siya.

Naroon si Arcturus, nakaupo sa kanyang mesa, nakasandal sa malaking leather chair. Naka-unbutton ang kanyang polo sa itaas, kita ang bahagi ng kanyang dibdib. Nakayuko siya sa ilang dokumentong nakakalat, hawak ang isang baso ng alak.

Hindi pa rin natutulog. Para bang siya man ay hindi tinatablan ng pagod ng gabi.

Huminga nang malalim si Cressida at tuluyang pumasok.

“Arcturus…” mahina niyang tawag.

Agad itong tumingin, ang mga mata’y kumislap sa gulat, ngunit mabilis din itong napalitan ng malamig na titig. “What are you doing here?” tanong nito, mababa ang boses, tila ba may halong pagkabahala.

Hindi agad sumagot si Cressida. Lumapit siya, marahang humakbang palapit sa mesa, habang ang tee shirt na suot niya’y maluwag at bahagyang naglalaro sa kanyang hita sa bawat hakbang. Kita sa mga mata ni Arcturus ang kakaibang pagtingin—hindi niya malaman kung ito ba’y galit, pagnanasa, o simpleng pagkabigla.

“Hindi ako makatulog,” wika ni Cressida, mahinahon ngunit diretso. “Lagi akong binabangungot… at tuwing naiisip ko ang sinabi mo, mas lalo akong hindi mapalagay.”

Tahimik si Arcturus, pinagmamasdan lamang siya. Inikot nito ang baso ng alak sa kamay, para bang sinusubukan pigilan ang sariling damdamin.

“Hindi ko alam kung bakit ako nandito,” dugtong ni Cressida, “pero… baka kailangan kitang makita.”

Sa sandaling iyon, bumangon si Arcturus mula sa kanyang upuan. Lumapit ito sa kanya, dahan-dahan, at tumigil sa ilang hakbang na layo.

“You shouldn’t be here,” wika nito, mababa at mariin, “dressed like that… in front of me.”

Namula ang pisngi ni Cressida. Hindi niya sinadyang magsuot ng tee shirt nito para akitin siya—pero alam niyang ganoon ang dating. “Ito lang ang nakita kong malinis,” sagot niya, pilit na pinapakalma ang sarili.

Ngunit halata sa titig ni Arcturus na hindi iyon ang nakikita niya.

Lalong lumapit si Arcturus, halos ilang pulgada na lamang ang pagitan nila. Ang malamig na amoy ng alak at pabango nito’y humalo sa kanyang hininga.

“You drive me insane,” bulong nito, halos pabulong sa kanyang tainga. “One moment you hate me, the next… you come here, wearing this, looking like…”

Natigilan ito, mariin ang pagkakapisil sa basong hawak, hanggang sa ibinaba niya iyon sa mesa para hindi mabasag.

Si Cressida nama’y nag-angat ng tingin. Sa kabila ng kaba, may bahid ng tapang sa kanyang mga mata. “Hindi ako dumating dito para akitin ka, Arcturus. Dumating ako dahil ayokong mag-isa.”

Sandaling natahimik ang silid.

Sa huli, huminga nang malalim si Arcturus. Hinawakan niya ang sugatang pulso ni Cressida—ngayon ay nababalutan ng gasa—at marahang hinaplos iyon gamit ang kanyang hinlalaki.

“Then stay here,” bulong niya. “Stay with me. I’ll keep you safe. No more chains, no more running. Just… stay.”

Napalunok si Cressida. Ang damdamin niyang gulong-gulo’y muling bumangga sa kanyang pagnanais ng kalayaan. Ngunit sa gabing iyon, sa harap ng titig at lambing ni Arcturus, hindi niya malaman kung saan siya tatayo.

At sa huling sandali ng katahimikan, iniupo siya ni Arcturus sa gilid ng sofa sa opisina, at naupo ito sa tabi niya—hindi bilang isang jailer, kundi bilang isang lalaking halos hindi na makayanan ang bigat ng sariling emosyon.

Si Cressida ay nakaupo pa rin sa gilid ng sofa, hawak ni Arcturus ang kanyang sugatang kamay. Ang tibok ng puso niya ay hindi bumababa—lalong tumitindi, lalong kumakabog—lalo na kapag dumadaloy sa kanya ang malamlam na titig ng lalaki.

Pakiramdam niya’y kinukulong siya ng bawat segundong kasama ito, at sa ilalim ng katahimikan ng gabi, wala siyang mahanap na lakas upang magsalita.

Si Arcturus naman ay nakasandal, ngunit ang mga mata nito’y nananatiling nakatutok sa kanya, mabigat at puno ng bagay na hindi niya maipaliwanag.

Bigla itong bumangon mula sa pagkakaupo at umupo sa malaking leather chair na nasa likod ng mesa. Tumango ito, iniuunat ang braso sa direksyon niya.

“Come here.”

Napatigil si Cressida. “Arcturus—”

“Sit. On my lap.”

Mariin ang boses nito, walang bahid ng tanong—kundi isang utos na kailangang sundin. Kinagat niya ang labi, nanginginig ang mga kamay, ngunit sa huli ay tumalima. Dahan-dahan siyang tumayo at lumapit.

Pagkaupo niya sa kandungan ng lalaki, marahan siyang inalalayan nito, inilapat ang kanyang bewang sa hita nito hanggang magkadikit ang kanilang katawan. Ang init ng kanilang lapit ay tila sumusunog sa kanyang balat, ngunit ang malamig na awtoridad ng tinig ni Arcturus ang higit na nagpapakaba sa kanya.

Hindi na niya nakayanan ang bigat ng kanyang damdamin. Unti-unting tumulo ang luha mula sa kanyang mga mata, at bago pa man siya makapagsalita, bumigay na ang kanyang tinig.

“Please…” bulong ni Cressida, nanginginig ang boses. “I just want to go home. Arcturus, I’m begging you. Let me go… I can’t—”

Hinawakan siya ni Arcturus sa baba, itinagilid ang kanyang mukha upang mapilit siyang tumingin sa kanya. Ang mga mata nitong kulay abo-asul ay kumikislap sa liwanag ng lampara—malamig ngunit may apoy na nagbabantang sumiklab.

“Start begging…” bulong nito, mababa at mariin. “…while kissing me.”

Nanlaki ang mata ni Cressida. “W-what?”

Ngumiti si Arcturus, isang ngiting walang awa ngunit puno ng panunukso. “You heard me. If you really want to leave… then beg. Kiss me while you do it. Convince me.”

Nanginginig ang kanyang labi, ngunit wala siyang magawa kundi sumunod. Dahan-dahan siyang yumuko, ang mga luha’y patuloy na bumabagsak, at inilapat ang kanyang labi sa mga labi ni Arcturus.

Habang hinahalikan niya ito, binigkas niya ang kanyang pagmamakaawa.

“Please… Arcturus… let me go…”

Isa pang halik, mas mabilis, halos hindi makahinga.

“Please… I want to be free… I want my life back…”

Muli at muli, inuulit niya habang hinahalikan ang lalaki—ang bawat salita’y nagiging pabulong na pagsusumamo, ang bawat halik ay halong takot, paghihirap, at pag-asa.

Ngunit habang tumatagal, lalong lumalalim ang halik ni Arcturus, halos lamunin ang kanyang hininga, hanggang sa siya’y hindi na makapagsalita nang malinaw.

Sa huli, bahagya siyang lumayo, hingal na hingal, ang pisngi’y namumula, at ang mga mata’y puno ng luha. “Arcturus, please… please… let me go…”

Tahimik si Arcturus, nakatitig lamang sa kanya. Marahang hinaplos nito ang kanyang pisngi gamit ang hintuturo, parang sinusuri ang bawat butil ng luha.

Ngunit imbes na ang inaasam niyang “oo” ang kanyang marinig, isang mabigat na bulong ang bumulaga sa kanya.

“Soon…” wika ni Arcturus, mababa at halos mapanganib. “Not now. Beg more.”

At sa simpleng tugon na iyon, tuluyang gumuho si Cressida. Ang katawan niya’y nanghina, at napasubsob siya sa balikat nito, patuloy na humihikbi, habang ang bisig ni Arcturus ay mariing yumakap sa kanya—tila ba hindi kailanman magpapakawala.