CHAPTER 3

Sumapit ang hatinggabi. Tahimik ang buong mansyon, at tanging ugong ng malamig na hangin mula sa mga bintana ang naririnig. Nasa silid niya si Cressida, nakahiga ngunit hindi mapakali. Bawat tik-tak ng orasan ay parang martilyo sa kanyang dibdib. Kanina lamang, habang nakaupo sa hapag, muli niyang napatunayan na wala siyang kalayaan kay Arcturus. Lahat ng kilos niya ay bantay-sarado, lahat ng salita’y sinusukat.

Ngunit ngayong tulog na marahil ang lahat, may sumibol na ideya sa kanyang isipan, Ito na ang pagkakataon. Tatakas ako.

Bumangon siya nang dahan-dahan. Ingat na ingat ang kanyang mga paa sa malamig na sahig na marmol, baka marinig siya ng mga guwardiyang nakapwesto sa ibaba. Binuksan niya ang aparador at nagsuot ng makapal na coat na makakapagtago ng kanyang katawan sa dilim. Isinuksok niya sa bulsa ang maliit na perang naitatago niya mula sa mga paminsan-minsang bigay ng katulong na maawaing nakikisimpatiya.

Huminga siya nang malalim at tinungo ang pinto.

Tahimik niyang pinihit ang seradura, dahan-dahan, at nang bumukas ang pinto ay halos pigilan niya ang paghinga. Lumabas siya at mabilis na naglakad sa kahabaan ng koridor. Ang mga ilaw na sconce sa dingding ay naglalabas ng mahinang liwanag, sapat upang makita ang daraanan.

Bumaba siya sa hagdan, isa-isang hakbang, halos hindi gumagawa ng tunog ang kanyang mga paa. Sa ibaba, nakita niya ang malaking pintuan ng mansyon—ang tanging daan palabas.

“Konti na lang…” bulong niya sa sarili.

Ngunit bago pa siya makalapit sa pinto, isang malamig na boses ang umalingawngaw sa dilim.

“Where do you think you’re going, my dear wife?”

Parang tumigil ang kanyang puso. Dahan-dahan siyang lumingon, at mula sa anino sa gilid ng sala, lumabas si Arcturus. Nakasuot pa rin ito ng itim na robe, halatang gising na gising. Nagniningas ang kanyang mga mata, mapanganib, at ang mga labi nito’y may ngiting walang halong saya.

“Arcturus…” mahina niyang bulong, pilit pinapakalma ang sarili. “I-I just needed some air.”

Umiling si Arcturus, mabagal, parang nang-aasar. “Air? At this hour? With your coat on and your pockets full?” Umusad ito palapit, mabigat ang bawat hakbang. “Don’t insult my intelligence, Cressida. You were trying to run away from me.”

Tinangka niyang umatras, pero mabilis na inabot ni Arcturus ang kanyang braso at mariing hinila ito. Napasigaw si Cressida sa sakit, ngunit hindi nito pinakawalan.

“You think you can escape me?” bulalas ni Arcturus, mariin ang boses, puno ng poot. “You’re mine, Cressida. I warned you—many times—that I don’t tolerate disobedience.”

“Let me go!” sigaw niya, pilit kumakawala. “Hindi ako pag-aari mo, Arcturus! Hindi ako mananatili rito laban sa kalooban ko!”

Ngunit lalo lamang nagdilim ang ekspresyon nito. Hinila siya patungo sa dingding at mariing isinandal doon. “You’re wrong. You already belong to me the moment you walked down that altar. At kung hindi mo kayang tanggapin ‘yon, kailangan kitang turuan.”

Mabilis na may kinuha si Arcturus mula sa bulsa ng kanyang robe—isang pares ng metal na posas. Kumalabog ang dibdib ni Cressida nang makita iyon, tila ba bumagsak ang lahat ng pag-asa.

“No… no, Arcturus, please—” Hindi pa niya natatapos ang pakiusap ay mabilis nang isinakmal ni Arcturus ang kanyang mga kamay at ipinosas ito. Kumalansing ang bakal, mabigat at malamig, dumidikit sa kanyang pulso.

Ngayon ay tuluyan na siyang nakatali.

“Now you won’t be going anywhere,” bulong ni Arcturus, malapit sa kanyang tainga. Ang boses nito’y mababa, halos marinig lang niya. “You’ll stay here, with me, exactly where you belong.”

Pilit na kumakawala si Cressida, pero wala siyang nagawa laban sa lakas nito. Ang kanyang mga pulso’y nagsisimula nang mamula sa higpit ng posas. Ramdam niya ang panghihina ng kanyang katawan, ngunit mas matindi ang galit at poot na bumabalot sa kanyang dibdib.

“You’re a monster,” singhal niya, puno ng poot. “You can chain my body, Arcturus, but you’ll never have my heart.”

Sandaling nanahimik si Arcturus, nakatitig lamang sa kanya. At pagkatapos ay ngumisi ito—isang ngising malamig, puno ng tiwala sa sarili.

“Your heart will follow,” aniya, mariin. “Even if I have to break every piece of you to make it mine.”

Dinala siya ni Arcturus pabalik sa kanilang silid, mariing hinila, parang walang ibang paraan kundi sumunod. Nakatingin lamang ang ilang katulong mula sa malayo, nanginginig, ngunit walang naglakas-loob na kumilos.

Pagkapasok nila sa silid, itinali siya ni Arcturus sa gilid ng kama gamit ang posas. At bago siya tuluyang iniwan upang matulog sa sariling kama, dumungaw ito at bumulong:

“Remember this, Cressida. There is no escape. Not now. Not ever.”

"P-please.... Arc.... Let me go," pagmamakaawa ni Cressida sa lalaki.

"Soon... Beg more." Tsaka nito inilagay sa headboard ng kama ang kabilang posas.

Dalawang araw na ang lumipas mula nang iposas ni Arcturus si Cressida. Sa dalawang gabing iyon, halos wala siyang tulog. Ang malamig na bakal na nakayakap sa kanyang pulso’y nagsilbing paalala ng kanyang pagkakakulong—hindi lamang sa pisikal na katawan, kundi pati sa kanyang kalayaan.

Minsan ay dumarating ang mga katulong upang magdala ng pagkain o tubig, ngunit hindi sila nagtatagal. Kita sa kanilang mga mata ang awa, subalit natatakot silang magsalita o makialam. Sa mga oras na iyon, lalo lamang niyang naramdaman ang bigat ng kanyang sitwasyon.

At sa bawat sandaling nakatali siya, dumadaloy ang sakit mula sa kanyang pulso. Ang balat doon ay unti-unti nang namamaga, may mga bakas ng pamumula at gasgas na dulot ng bakal na posas.

Sa ikalawang gabi, pumasok si Arcturus sa silid. Nakasuot ito ng maitim na long-sleeved shirt at trousers, malinis, elegante, at malamig ang ekspresyon. Bitbit niya ang isang maliit na kahon.

Tahimik na lumapit ito kay Cressida, at sa unang pagkakataon matapos ang dalawang araw, tumigil ang kaba sa kanyang dibdib—napalitan ng matinding pag-aalinlangan.

“Sit still,” utos ni Arcturus, mababa at mariin ang boses.

Lumapit siya, inilabas mula sa bulsa ang susi, at dahan-dahang inalis ang posas mula sa kanyang pulso. Sa pagkakalag ng bakal, isang marahas na kirot ang dumaloy sa kanyang kamay, para bang muling nabuhay ang pakiramdam sa matagal na pinigil na dugo. Napangiwi si Cressida, ngunit pinilit niyang hindi umiyak.

Pagkabukas ng kanyang kamay, tumambad kay Arcturus ang sugat na iniwan ng posas: mapula, may bakas ng pamimiltik, at halatang masakit.

Mariin ang ekspresyon nito, tila ba galit—hindi kay Cressida, kundi sa nakitang pinsala. “Foolish woman,” bulong nito, at agad niyang binuksan ang dalang kahon.

Sa loob ay may mga pamahid, gasa, at maliit na bote ng antiseptic. Umupo si Arcturus sa gilid ng kama at kinuha ang kanyang kamay. Mariing tinignan ni Cressida ang lalaking hawak siya, at sa loob niya’y may halong takot at pagtataka, Bakit bigla siyang nag-aalala?

“Arcturus…” mahina niyang tawag, ngunit hindi ito tumugon.

Hinugasan ni Arcturus ang sugat gamit ang antiseptic. Napasinghap si Cressida sa hapdi, ngunit mahigpit ang hawak nito sa kanyang kamay, parang hindi siya bibitawan. Nilinis nito ang paligid ng sugat, maingat, halos parang may lambing.

“You should not have forced me to do this,” bulong ni Arcturus habang nilalagyan ng pamahid ang kanyang pulso. “If only you had listened… you wouldn’t have to suffer like this.”

“Kung hindi mo ako kinulong, wala sanang sugat,” balik ni Cressida, puno ng galit at poot.

Tumingin si Arcturus sa kanya, ang mga mata’y malamig ngunit may bahid ng sakit. “You don’t understand. I cannot let you go. Every time you try to run, you remind me that you don’t trust me… that you don’t accept that you are mine.”

Tahimik lamang si Cressida habang binabalutan ni Arcturus ng gasa ang kanyang pulso. Sa bawat galaw nito, ramdam niya ang kakaibang kontradiksiyon: ang kamay na kayang magdulot ng pinsala, siya ring nag-aalaga sa sugat na iyon.

Pagkatapos nitong tapusin ang paglalagay ng benda, marahang hinaplos ni Arcturus ang kanyang kamay. “There. It will heal,” aniya, mababa ang tono. “But let this be a reminder, Cressida. A reminder that your resistance only hurts you.”

Mariin ang tingin ni Cressida sa kanya. “And let this be my reminder, Arcturus… that no matter how many times you chain me, no matter how many wounds you treat after, I will never stop wanting my freedom.”

Nagtagpo ang kanilang mga mata. Para bang dalawang apoy na nagbabanggaan, walang gustong magpatalo.

Dahan-dahang bumangon si Arcturus, naglakad palayo, at sandaling tumigil sa pinto. “Then I suppose,” malamig nitong wika, “I’ll just have to watch you even closer. You may not be wearing chains now, but don’t think for a second that you’re free.”

At iniwan siyang muli sa silid, na may sugat na bahagyang naghilom ngunit pusong lalong sugatan.

Habang mag-isa si Cressida, nakatitig siya sa kanyang mga kamay. Ang pulso’y nababalutan ng gasa, ngunit ang sakit ay nananatili—hindi lamang sa balat, kundi sa kanyang kalooban.

Nabuo sa kanyang isipan ang isang malinaw na pangako, Maghihintay ako ng tamang oras. Hindi ako susuko. Hindi ako magpapatalo.

Ngunit para kay Arcturus, ang sugat na iyon ay isa ring marka ng kanyang pag-aari. At habang lumalalim ang gabi, mas lalo lamang humihigpit ang hindi nakikitang gapos na nagbabalot sa kanya.