Kabanata 3

KABANATA 3

Naroon ang bahid ng panunuya sa mga mata ni Enzo habang walang pakundangang inihagis ang maruming polo sa basurahan sa tabi ng sofa. Tumama iyon sa loob ng trash can na may mapurol na tunog, parang huling patak ng pasensya niya.

Tumawa siya nang mapait, malamig ang tinig.

“Anastasia, ano ba talagang iniisip mo?” aniya, halatang nanunukso. “Six years ago, wala akong kahit katiting na interes sa iyo. At ngayon?” Bahagya siyang huminto, saka sinadya ang bawat salita. “Six years later… I still have absolutely no interest. Not even a little.”

Bahagyang kumunot ang noo ni Anastasia. May inis na kumislap sa mga mata niya bago siya tumawa rin—isang maikling halakhak na puno ng pang-iinsulto.

“Ha?” malamig niyang sagot. “Sa tingin mo ba interesado ako sa lalaking tulad mo?” Tinaasan niya ng kilay si Enzo. “Please. I don’t even want to sleep with the same man twice. And for your information, wala kang binibigay na kahit anong special feeling sa akin.”

Biglang nanahimik ang buong lounge.

Parang may bumagsak na mabigat na bagay sa hangin. Nanigas ang katawan ni Enzo, dumilim ang mukha na para bang nasabuyan ng uling. Kumuyom ang mga kamao niya, at sa mga mata niya ay nagliliyab ang galit—isang uri ng galit na matagal nang kinikimkim.

Sa loob-loob niya, gusto niya itong sakalin.

Sa isang iglap, hinila niya si Anastasia palapit at mahigpit na sinunggaban ang baba nito. Halos mapatid ang hininga ng babae sa lakas ng kapit niya.

“Anastasia,” mababa at puno ng panganib ang boses niya, “you’re really asking for it.”

Napapikit si Anastasia sa sakit. Pakiramdam niya ay mababasag ang panga niya anumang sandali.

‘Basura talaga,’ isip niya. ‘Six years na ang lumipas, pero ganito ka pa rin.’

Agad siyang pumalag, pilit tinulak si Enzo palayo.

“Bitawan mo ako!”

“Tumahimik ka.”

Malamig ang utos ni Enzo. Tumayo siya, dinampot ang kurbatang kanina lang ay marahas niyang hinubad, at bago pa man maka-react si Anastasia, iginapos na niya ang mga pulso nito sa armrest ng sofa.

Mabilis, maayos, at walang bahid ng pag-aalinlangan ang kilos niya—parang sanay na sanay.

Nanlaki ang mga mata ni Anastasia sa gulat at galit.

“Enzo!” sigaw niya. “You’re disgusting. Napaka-walanghiya mo! Let me go. Ngayon na!”

Tinitigan siya ni Enzo mula sa itaas. Wala na ang pangungutya sa mukha nito; napalitan iyon ng isang seryosong ekspresyon na bihira niyang makita. Bahagyang naghiwalay ang manipis na labi niya.

“Anastasia,” dahan-dahan niyang sabi, “bakit mo iniwan ang anak mo five years ago?”

Parang tinamaan ng kidlat si Anastasia.

Ngunit bago pa man siya makasagot—bago pa man tuluyang bumukas ang sugat na matagal niyang ikinukubli—may kumatok sa pinto.

Agad na bumukas ang pinto at pumasok ang assistant ni Enzo na si Dorian Gray. Natigilan ito sa nakita. Saglit siyang napatitig sa eksena bago mabilis na ibinaba ang ulo, halatang alanganin.

“Mr. Padilla,” maingat niyang wika, “nagsimula na po ang new product launch. Kailangan na po kayo sa stage para sa speech.”

Ang kompanyang ito ay bagong tatag sa ilalim ng Padilla Group—isang fashion company na personal na tinutukan ni Enzo. Malaki ang puhunan, malaki ang inaasahan. May mga inimbitahang foreign celebrities, media, investors—lahat para sa araw na ito. Hindi pwedeng pumalpak.

Bahagyang natigilan si Anastasia sa narinig. Kasunod noon ay mas lalong umapaw ang galit niya.

Kung alam lang niya noon na si Enzo ang nasa likod ng kompanyang ito, hinding-hindi siya papayag na tanggapin ang endorsement deal.

Lumamig ang mukha ni Enzo. Sandali niyang tiningnan si Anastasia, para bang sinusukat ang bawat emosyon nito, bago siya bumaling kay Dorian.

“Maghanda ka ng malinis na damit para sa akin,” utos niya. “And make sure may magbabantay sa kaniya.”

May mga bagay siyang kailangang linawin. At gagawin niya iyon sa sarili niyang paraan.

‘Babalikan kita,’ isip niya habang papalabas. ‘At saka tayo mag-uusap.’

Tumango agad si Dorian. “Yes, President Padilla.”

At ganoon, umalis sina Enzo at Dorian, iniwan si Anastasia na mag-isa sa lounge.

Ayaw niyang manatiling nakakulong sa lugar na iyon. Yumuko siya at sinubukang kalagin ang buhol ng kurbata gamit ang bibig niya. Ngunit kung paano man iyon itinali ni Enzo, sobrang higpit—parang sinadya talagang hindi maalis.

Pawis na pawis na siya, nanginginig ang panga sa pagod at inis, pero wala pa rin. Nakagapos pa rin siya.

Sa huli, wala na siyang nagawa kundi ang gumamit ng pinakadesperado at pinakabobong paraan.

“Help…” paos niyang sigaw. “Help me, please… May tao ba riyan?” lakas-loob niyang dagdag. “Someone’s illegally detaining me here!”

Walang sumagot.

Alam niyang maliit ang tsansang may makarinig, pero ayaw niyang mawalan ng pag-asa. Kahit pa namamalat na ang boses niya, patuloy pa rin siya.

Ngunit lumipas ang oras—at walang dumating.

***

Sa kabilang panig ng venue, siksikan ang mga tao. Nang mahiwalay si Roco sa ina at kapatid niya, agad niyang sinubukang hanapin ang mga ito. Inilabas niya ang cellphone at tinawagan ang isang numero—isang beses, dalawang beses—ngunit walang sumagot.

Napakunot ang noo niya. Habang naglalakad, napadaan siya sa isang lounge. Bigla siyang napatigil nang may marinig na boses mula sa loob—pamilyar, halos hindi niya mapagkamalan.

“Mommy?”

Bumilis ang tibok ng puso niya.

Palapit na sana siya nang biglang humarang ang dalawang lalaking nakaitim. Tuwid ang tindig, kontrolado ang kilos, at magalang ang tono ng pananalita.

“Roscoe,” sabi ng isa, bahagyang yumuko, “ano po ang ginagawa ninyo rito?”

Nanlaki ang mga mata ni Roco. Parang biglang nagkagulo ang lahat sa isip niya.

Roscoe?

Sino si Roscoe?

Nagkatinginan siya sa dalawang lalaki, halatang litong-lito.

“Ha? Sorry,” maingat niyang sagot, pilit pinananatiling kalmado ang boses. “I think you got the wrong person.”