Kabanata 2

KABANATA 2

“Opo,” maikling tugon ng assistant, ngunit bakas sa tinig nito ang pagkamadalian. Agad siyang tumalikod upang ihanda ang sasakyan at asikasuhin ang mga bilin.

Sandaling natigilan si Enzo, wari’y may kumalabit sa kanyang alaala. Dahan-dahan niyang binuksan ang drawer ng kanyang mesa. Mula roon ay kinuha niya ang isang kwintas na may hugis-pusong diyamante—kumikinang sa ilalim ng malamlam na ilaw ng silid. Mariin niya itong hinawakan, saka tumayo.

“Ako na mismo ang pupunta,” matatag niyang pahayag, na walang puwang para sa pagtutol.

Isang linggo na ang nakalipas mula nang mangyari ang gabing pilit niyang binabalikan sa isip. Na-drug siya noon—ang alaala’y magulo at putol-putol—at napilitang makasama ang isang babaeng hindi niya kilala sa loob ng isang silid ng hotel. Paggising niya kinaumagahan, malamig na ang kama at wala na ang babae. Tanging bakas ng presensya nito ang naiwan.

Ang kwintas.

Natagpuan niya iyon sa ilalim ng unan na pareho nilang hinigaan—tila ba sinadyang maiwan, o marahil ay nahulog sa gitna ng kaguluhan ng gabi. Kung hindi iyon pag-aari niya, malinaw na sa babae iyon.

Hindi niya binuksan ang ilaw nang gabing iyon. Anino at haplos lamang ang kanyang natatandaan. Hindi niya nasilayan nang malinaw ang mukha ng babae, ngunit ang pakiramdam—ang kakaibang ugnayang nabuo sa kabila ng dilim—ay nakaukit sa kanyang isipan. May mga bagay na hindi maipapaliwanag ng lohika; mga damdaming saka mo lamang mauunawaan kapag naramdaman mo nang buong-buo.

At iyon ang hindi niya maitanggi.

Kailangan niya itong mahanap.

Mahigpit na nakasara ang kanyang palad sa kwintas habang tinitigan niya ang litrato ng babaeng hindi niya kilala—isang larawang nakuha mula sa CCTV. Malalim ang kanyang paghinga, tila naghahanda sa isang laban na siya mismo ang may gawa.

Hindi na siya nag-aksaya pa ng oras. Bumaba siya ng gusali, mabilis ang mga hakbang, at sumakay sa kanyang sasakyan. Sa bawat ikot ng manibela patungong paliparan, mas tumitindi ang kanyang determinasyon.

Sa pagkakataong ito, hindi niya hahayaang mawala na naman ito sa kanyang paningin.

***

Pagkalipas ng anim na taon.

Sa isang engrandeng press conference ng isang kilalang fashion brand sa Makati, nag-uumapaw ang karangyaan at ingay. Kumukutitap ang mga ilaw ng camera, nag-uunahan ang mga reporter, at nagtilian ang mga fans sa bawat paglabas ng mga modelo at celebrity endorser.

“Roco!!!”

“Saan na naman tumakbo ang batang ‘to?” bulong ni Anastasia, pilit na hinahawi ang mga taong nasa harapan niya.

Nang mapansin niyang hindi na niya katabi ang anak, agad niyang iniabot ang bunsong si Raki sa kanyang assistant. “Pakibantayan muna siya, please. Hahanapin ko lang si Roco. Huwag mo siyang pababayaan.”

“Opo, Ma’am,” sagot ng assistant, mahigpit na kinalong ang bata.

Punung-puno ng tao ang venue—mga tagahanga, media, socialites. Maingay, magulo, at halos imposibleng makakita ng isang pilyong anim na taong gulang sa gitna ng dagsa ng tao.

Mabilis na kinuha ni Anastasia ang cellphone niya upang tawagan si Roco. Ngunit bago pa niya mapindot ang screen, bigla siyang nabunggo ng isang matigas at matipunong dibdib.

Napangiwi siya sa sakit. “I’m sorry, hindi ko sinasadya—”

Hindi pa siya tapos magsalita nang sumalubong sa kaniya ang isang pamilyar na amoy ng cologne—malinis, presko, at hindi niya kailanman nalimutan.

Nanigas ang buong katawan niya.

“Anastasia… you actually dare to come back?!”

Isang malamig at mabagsik na tinig ang tumama sa kaniyang pandinig.

Dahan-dahan siyang tumingala, at tumambad sa kaniya ang mukhang matagal na niyang pilit kinakalimutan—matangos ang ilong, matalim ang mga mata, at ang parehong ekspresyong kayang magpalamig ng dugo.

Si Enzo Padilla.

Hindi napigilan ni Anastasia ang pagkuyom ng kamao. Bahagya siyang napangisi sa inis.

Ang liit talaga ng mundo.

Unang araw pa lamang niya muling tumuntong sa Pilipinas, ito agad ang bumungad sa kaniya.

Anim na taon matapos mapawalang-bisa ang kanilang kasal sa pamamagitan ng annulment, doon niya natuklasang buntis siya—triplets. Kahit anong pagdududa at takot ang bumalot sa kaniya noon, hindi niya kinayang ipalaglag ang mga bata. Pinili niyang akuin ang responsibilidad at isilang ang tatlo.

Ang panganay, si Roco—henyo sa murang edad, matalas ang isip at likas ang kakulitan.

Ang bunso, si Raki—mahinhin, malambing, at tahimik na tila laging nagmamasid lamang.

Ngunit ang pangalawa… ang nasa gitna… nawala noong sanggol pa lamang. Kinuha. Hanggang ngayon, wala pa ring bakas.

Ito ang sugat na hindi kailanman nagsara sa puso ni Anastasia.

Sa muling paghaharap nila, bumalik sa kaniya ang alaala ng dating siya—ang babaeng umiikot ang mundo kay Enzo. Ngunit ang mga matang minsang puno ng pag-ibig ay ngayon ay malamig na parang yelo.

Hindi na siya ang dating Anastasia.

At wala na itong kapangyarihan sa kaniya.

“Mr. Padilla,” matalim niyang wika, “nagbibiro po ba kayo? Hindi naman ako kriminal para pagbawalan n’yong makabalik dito.”

Bahagyang kumitid ang mga mata ni Enzo, may delikadong kislap sa loob.

Pagkalipas ng anim na taon, mas naging matapang ang babaeng ito.

“Anastasia, don’t test my patience,” malamig niyang babala.

Napahinto siya sandali, saka marahang tumawa—walang saya, puro pangungutya. “Hindi ba dapat ako ang magsabi niyan?”

Nanahimik si Enzo, ngunit mas lalong dumilim ang ekspresyon ng kaniyang mukha.

“May itatanong ako sa ‘yo,” mariin niyang sabi.

“Wala akong interes makipag-usap sa ‘yo,” tugon niya, sabay talikod.

Ngunit bago pa siya makalayo, mahigpit na hinawakan ni Enzo ang kaniyang pulso.

Napairap siya, agad nag-init ang ulo. Sa gilid ng kaniyang paningin, may dumaan na waiter na may dalang tray ng kape.

Walang pag-aatubili, kinuha niya ang isang tasa at ibinuhos iyon sa dibdib ni Enzo.

Agad nabasa ng kulay-kape ang puting polo nito, dahan-dahang tumutulo pababa.

Napakibot ang kilay ng lalaki. Umangat ang manipis ngunit mapanganib na ulap ng galit sa kaniyang mga mata.

“Anastasia!!!” mariin niyang sigaw.

Kumindat si Anastasia, walang bahid ng pagsisisi ang mukha. “I’m sorry, Mr. Padilla. Hindi ko sinasadya.”

Ngunit ang bahagyang ngiti sa kaniyang labi ay malinaw na nagsasabing kabaligtaran iyon.

“Mas mabuti sigurong magpalit na kayo ng damit. I won’t take more of your time.”

Mabilis sana siyang aalis, ngunit bigla siyang hinila ni Enzo palayo sa mata ng publiko. Hindi siya makawala sa higpit ng hawak nito.

“Enzo, may topak ka ba? Bitawan mo ako!” mariin niyang sabi, pilit kumakawala.

Hindi siya pinansin ng lalaki. Dinala siya nito sa isang pribadong lounge at halos marahas na pinaupo sa sofa.

Nahilo si Anastasia at napakunot ang noo.

Sa harap niya, walang imik na tinanggal ni Enzo ang kaniyang kurbata. Isa-isa niyang binuksan ang mga butones ng polo na nabasa ng kape.

Lumantad ang balat nito, ang matipunong dibdib at ang malinaw na hulma ng kaniyang pangangatawan.

Lumapit si Enzo.

Nanikip ang dibdib ni Anastasia. Bumilis ang tibok ng kaniyang puso, at hindi niya namalayang napakuyom niya ang sariling mga daliri.

“Enzo… ano bang ginagawa mo?” nanginginig ngunit matatag pa rin ang tinig ni Anastasia.