Chapter 2

‎---

‎

‎ KABANATA 2

‎

‎“Ang Lalaking Walang Emosyon”

‎

‎

‎Tahimik ang pinakamataas na palapag ng De Muerte Holdings. Mula sa floor-to-ceiling glass windows ng corner office, tanaw ang buong lungsod mga, mga taong abala sa kani-kanilang mundo. Ngunit sa kabila ng ganda ng tanawin, malamig ang loob ng silid. Hindi dahil sa aircon, kundi dahil sa presensiya ng lalaking nakatayo sa gitna nito.

‎

‎Si Nicollo Neon De Muerte.

‎

‎Matangkad. Matikas ang tindig. Ang dilim ng aura. Suot ang isang itim na tailored suit na perpektong bumabagay sa kanyang hubog. Ang mga mata niya’y madilim at tahimik walang anumang bakas ng emosyon. Para siyang estatwang hinubog ng yelo at bakal.

‎

‎Sa harap niya, nakalatag ang ilang dokumento sa mesa mga financial report, acquisition proposals, at isang folder na may pulang marka sa gilid at Marami pang ibang mga papeles.Hawak niya ang isang tablet, ngunit ang atensyon niya’y wala roon.

‎

‎Sa likod niya, nakatayo ang kanyang executive assistant na si Marcus, bahagyang nakayuko sa paggalang.

‎

‎“Sir, the board is waiting,” wika ni Marcus.

‎

‎Nicollo stayed silent. Tila ba may iniisip siyang mas mabigat kaysa sa bilyong pisong nakataya sa mga kumpanyang kanyang pinamamahalaan.

‎

‎After a few minutes, marahan niyang ibinaba ang tablet sa mesa.

‎

‎“Let them wait,” malamig niyang tugon.

‎

‎Napatigil si Marcus. Sanay siya sa lamig ng kanyang amo, ngunit bihira itong magpaliban ng pulong.

‎

‎“May problema ba, Sir?” maingat nitong tanong.

‎

‎Saglit na ipinikit ni Nicollo ang kanyang mga mata, saka muling ibinuka. “My grandmother went out without informing me,” aniya. “That is… inconvenient.”

‎

‎Alam ni Marcus kung sino ang tinutukoy niya. Si Doña Celestia De Muerte ang nag-iisang taong may kapangyarihang guluhin kahit ang perpektong iskedyul ni Nicollo.

‎

‎“I will arrange a discreet security check for her, Sir,” mabilis na tugon ni Marcus.

‎

‎Tumango si Nicollo nang bahagya. “Do it.”

‎

‎Pagkatapos ay tinapik niya ang pulsuhan kung saan naroon ang mamahaling relo. “And cancel my dinner appointment tonight.”

‎

‎“Noted, Sir.”

‎

‎Tahimik na lumabas si Marcus. Naiwang mag-isa si Nicollo sa silid na punô ng salamin at malamig na ilaw.

‎

‎

‎---

‎

‎Nicollo grown up in a world with discipline, with power, reputation and money. Bata pa lamang siya nang mawala ang kanyang mga magulang sa isang aksidente. Mula noon, ang kanyang Lola na lamang ang naging mundo niya.

‎

‎Hindi siya lumaking marunong umiyak. Hindi siya tinuruan kung paano magmahal sa karaniwang paraan. Ang pagmamahal sa mundo niya ay ipinapakita sa pamamagitan ng sakripisyo, hindi ng lambing.

‎

‎At ang lola niya ang nag-iisang taong kaya niyang pag-alayan ng ganoong uri ng pagmamahal.

‎

‎Kaya’t noong araw na sabihin ng doktor na unti-unting humihina ang katawan ng matanda, may isang bahagi ng kanyang pagkatao ang tila gumuho kahit hindi iyon nakita sa kanyang mukha.

‎

‎Sa mata ng publiko, si Nicollo De Muerte ay isang lalaking hindi natitinag.

‎

‎But in reality, Nicollo know how to hide he's emotions to survive in the world full of cruelty.

‎

‎

‎---

‎

‎Samantala, sa loob ng isang tahimik at mamahaling sasakyan, tahimik ding nakaupo si Doña Celestia. Ang tingin nito’y nakatuon lamang sa bintana, ngunit ang isipan ay nasa malayo sa mukha ng dalagang iniwan niya sa maliit na bahay kanina.

‎

‎Si Althea Monte.

‎

‎May kung anong nakita ang matanda sa mga mata ng dalaga isang uri ng tapang na hindi sumisigaw, isang sakripisyong tahimik na naghihintay ng pasanin.

‎

‎“Iyon ang babaeng kailangan ni Nicollo,” bulong nito sa sarili.

‎

‎Hindi dahil sa yaman. Hindi dahil sa pangalan. Kundi dahil sa uri ng pusong mayroon ito isang pusong kayang tiisin ang sakit nang hindi agad sumusuko. Because she knew that Althea has a good heart, dahil Minsan na rin siyang natulungan ng dalagang iyon at minsan na rin niyang nakitang tumulong ito sa iba

‎

‎

‎---

‎

‎Gabi na nang bumalik si Doña Celestia sa mansion ng mga De Muerte.

‎

‎Tahimik ang buong bahay, tanging ang mahihinang ilaw sa pasilyo ang nakasindi. Sa loob ng master study, nakatayo si Nicollo sa harap ng bookshelf. He's holding an old book, talaarawan ng kanyang Lola noong bata pa ito.

‎

‎“Why did you leave without informing me?” malamig niyang tanong nang hindi man lang lumilingon.

‎

‎Ngumiti ang matanda sa likod niya. “Because I knew you would try to stop me.”

‎

‎Dahan-dahang humarap si Nicollo. “You should not place yourself in unnecessary danger.”

‎

‎“This is not unnecessary,” tugon ng matanda. “It is essential.”

‎

‎Naglalapit ang kanilang mga titig magkahalong awtoridad at lambing. Sa lahat ng taong kinikilala ni Nicollo, ang Lola lamang niya ang kayang magsalita sa kanya ng may ganitong kalayaan.

‎

‎“Where did you go?” tanong niya.

‎

‎“To see your future.”

‎

‎Nanlaki ang bahagya ang kanyang mga mata. “My future does not require your physical intervention.”

‎

‎His grandmother just smiled“It does.”

‎

‎Naglakad ito patungo sa sofa at naupo nang marahan. “Nicollo, I have chosen a woman for you.”

‎

‎

‎“You know I do not intend to marry,” malamig na tugon niya. “Marriage is a distraction.”

‎

‎“It is a duty,” sagot ng matanda.

‎

‎“I did not ask for it.”

‎

‎“But I am asking for it now,” mariing sambit ni Doña Celestia.

‎

‎Nicollo stayed silent for a while. “You know I will grant you anything within my power. But not this.”

‎

‎Tumayo ang matanda, humarap sa kanya. “If you deny me this, you deny me the peace I wish to carry to my grave.”

‎

‎He froze.

‎

‎“You are still strong,” he said. “Do not speak as if—”

‎

‎“I am not strong enough to fight time,” putol nito. “But I am strong enough to protect you.”

‎

‎Tila may dumaan na kidlat sa pagitan nila.

‎

‎“Protect me from what?” tanong ni Nicollo.

‎

‎“From becoming someone who will regret his choices when it is already too late.”

‎

‎Tahimik silang nagkatitigan dalawang taong parehong sanay sa kapangyarihan ngunit ngayon, parehong hinahamon ng isang desisyong hindi kayang sukatin ng salapi.

‎

‎" I will not regret any decisions in my life " Nicollo argued

‎

‎“I have arranged an agreement,” ani ng matanda. “A contract marriage.”

‎

‎Nanlamig ang ekspresyon ni Nicollo. “You made a decision without my consent.”

‎

‎“I made it with your future in mind.”

‎

‎“I do not need a wife.”

‎

‎“You need a family.”

‎

‎Naghigpit ang kanyang panga. “My family is you.”

‎

‎“ I will not be here forever.”

‎

‎Isang katotohanang paulit-ulit niyang tinatakasan.

‎

‎Tahimik na inabot ng matanda ang isang manipis na folder. “Her name is Althea Monte.”

‎

‎Dahan-dahang kinuha ni Nicollo ang folder. Sa loob nito’y ang larawan ng isang babaeng may tahimik ngunit malinaw na mga mata. Simpleng bihis. Walang bakas ng karangyaan.

‎

‎“She comes from a family drowning in debt,” paliwanag ng matanda. “Your marriage will save them. In return, she will give me peace.”

‎

‎Nicollo look at the picture, walang anumang pagbabago sa kanyang mukha.

‎

‎“This is not a marriage,” malamig niyang sabi. “This is a transaction.”

‎

‎“Exactly,” tugon ng matanda. “Which is why I know you will accept it.”

‎

‎Mariin niyang ibinaba ang folder sa mesa. “You underestimate my principles.”

‎

‎Ngumiti ang matanda. “No. I simply understand them.”

‎

‎Tumalikod ito, saka marahang naglakad patungo sa pinto. Pagdating doon, tumigil ito saglit.

‎

‎“Meet her tomorrow,” ani Doña Celestia nang hindi lumilingon. “After that, you may decide.”

‎

‎Umalis ang matanda.

‎

‎Naiwang mag-isa si Nicollo sa gitna ng silid.

‎

‎Dahan-dahan niyang muling dinampot ang folder at tinitigan ang larawan ni Althea.

‎

‎“She is not my responsibility,” bulong niya.

‎

‎But deep inside him, he felt an unfamiliar feeling,a feeling that doesn't exist for him.

‎

‎

‎---

‎

‎On the other hande Althea just sit in her bed‎

Tahimik ang bahay,she knows that her parents are already asleep but she cant.

‎

‎Sa isip niya’y paulit-ulit ang mga salitang binitiwan ng matandang babae.

‎

‎Kasal… kapalit ng kaligtasan ng pamilya ninyo.

‎

She sigh so deep.

‎

‎she need this.

‎