CHAPTER 5

Habang handa nang umalis si Ram sa mansyon, napatingin siya sa labas ng bintana ng sasakyan. Sa gitna ng malakas na ulan, nakita niya si Karina na nakayuko at nakasiksik sa gilid ng batong pader malapit sa gate.

Basang-basa na ang damit nito, dikit na dikit sa katawan at mas malinaw na naiguguhit ang hubog nito. Nakalugay ang mahabang buhok na tumatakip sa bahagi ng mukha niya, dahilan para magmukha siyang kawawa at inabandona.

Agad na naunawaan ni Ram ang sitwasyon. Kilala niya ang ugali ng ina at kapatid. Hindi kailanman magiging mabait ang mga ito para ipahatid pauwi ang babaeng kinamumuhian nila.

Lumingon siya sa katabing assistant na si Stanley. “Bumaba ka. Kumuha ka ng payong.”

Agad na kinuha ni Stanley ang itim na payong sa sahig ng sasakyan at mabilis na lumabas sa ulan. Lumapit siya kay Karina habang dahan-dahang binuksan ni Ram ang bintana.

“Hop in,” malamig na sabi ni Ram. “I will take you home.”

Nagulat si Karina nang makita si Ram. Agad siyang umatras at umiling. “Tito Ram, okay lang po ako. Hihintayin ko na lang na tumila ang ulan. I can manage.”

Naalala ni Karina ang mga babala ni Benjamin tungkol kay Ram; na delikado ito, at dapat niyang ilayo ang sarili rito. Ayaw na niyang dagdagan pa ang gulo ng buhay niya ngayong gabi.

Bahagyang sumimangot si Ram. Lalong lumalim at tumigas ang tinig niya. “I said, hop in. Don’t make me repeat what I said.”

May bigat ang presensya ng lalaki, isang klaseng awtoridad na mahirap tanggihan. Naramdaman ni Karina ang pag-alinlangan sa sarili habang unti-unting humihina ang kanyang pagtutol.

Bago pa siya makatanggi muli, dumating si Stanley sa tabi niya at inabot ang payong. Maingat nitong kinuha ang basang clutch sa nanginginig niyang kamay.

“Ms. Karina, pakiusap po, sumakay na kayo,” malumanay na sabi ni Stanley. “Tuloy-tuloy po ang pag-ulan. Ayon sa weather forecast, mukhang matatagalan po ito bago huminto. Malakas din ang hangin, at wala po kayong suot man lang na jacket. Baka magkasakit kayo.”

Napatingin si Karina sa madilim na ulap, saka sa basang-basang sarili niya. Nanginginig na rin siya sa lamig.

Sa huli, kinagat niya ang labi at sumakay sa kotse.

Mainit at magarbo ang loob ng Rolls-Royce. Malambot na leather seats at amoy mamahaling pabango ang sumalubong sa kanya. Ramdam agad ni Karina ang pagkakaiba ng temperatura.

Napatingin si Ram sa basang-basa niyang damit na lalong dumikit sa katawan niya. Halos maging manipis ang tela. Agad nakita ng lalaki ang outline ng katawan ni Karina. Nanigas ang kanyang lalamunan sa nakita.

Walang imik na tinanggal ni Ram ang dark gray na suit jacket at inihagis sa babae.

“Salamat po,” mahina niyang sabi habang mabilis na isinukbit ang jacket sa balikat. Mainit pa ito at may amoy ng pabango nito. Kahit papaano, napapakalma siya nito. “Ipapa-linis ko po ito at ibabalik sa inyo.”

“Sunugin mo na lang,” malamig na sagot ni Ram. Para bang wala lang sa kanya ang mamahaling damit.

Umalis ang sasakyan mula sa manor at dumaan sa madilim at maulang kalsada. Tahimik ang buong biyahe.

Nasa sulok si Karina, hindi makatingin sa katabi. Ramdam niya ang mabigat na presensya ni Ram. Parang hinihigop ng kung anong bagay ang katahimikan sa loob ng sasakyan. Kinakabahan siya nang hindi niya maintindihan kung bakit.

Pasimple siyang sumulyap sa profile nito. Matangos ang panga, perpektong hugis. Maayos kahit nabasa ng ulan ang buhok nito. Lahat tungkol kay Ram ay sumisigaw ng yaman at kapangyarihan. Malayo ito kay Benjamin ba magiliw, madaling lapitan. Si Ram ay kabaligtaran. Mapanganib. Suplado.

Pagkalipas ng dalawampung minuto, huminto ang sasakyan sa harap ng bahay ni Karina. Mabilis siyang kumilos at hinawakan ang door handle.

“Salamat po sa paghatid,” nagmamadali niyang sabi. Iniwan din niya ang jacket sa upuan. “Maraming salamat po talaga.”

Kaagad na pumasok sa kanilang bahay si Karina. Naiwan naman si Ram na tinititigan ang pigura ng babae habang unti-unti itong nawawala sa kanyang paningin.

Naiwan sa loob ng kotse ang bahagyang amoy ng jasmine galing sa pabango ni Karina. Hindi namalayan ni Ram na napahinga siya nang malalim na animo’y patuloy na sinasamyo ang amoy na iyon.

Napapikit siya sandali.

“She’s your nephew’s wife,” mariin niyang paalala sa sarili. “Control yourself, Ramoncito Del Valle.”

Pagkapasok ni Karina sa loob, biglang sumakit ang ulo niya. Mainit din ang kanyang katawan bagama’t nananatiling basa ang katawan. Mabigat ang kanyang ulop, pakiramdam niya’y parang umiikot ang mundo.

Bago pa siya makapagpalit ng damit, dumilim na ang paningin niya at bumagsak sa sala.

Pagkagising ni Karina, nasa hospital bed na siya.

Amoy disinfectant ang buong kwarto. Sa tabi niya ay may mga pamilyar na pagkain; strawberry shortcake, macarons, chocolates, at isang bouquet ng pink roses.

“Ma’am, gising na po pala kayo!” sabi ng nurse na biglang lumapit. “Mahigit dalawampu’t apat na oras po kayong nilagnat nang mataas. Halos hindi po kayo iniwanan ni Mr. Del Valle. Buong gabi po siyang nagbantay sa tabi ninyo. Isang oras lang po ang nakalipas mula nang umalis siya dahil may emergency.”

Tiningnan ng nurse ang thermometer. “Gusto niyo po ba siyang tawagan? Matutuwa po siya kapag nalaman niyang gising na kayo.”

Napatingin si Karina sa mga pagkain at bulaklak. Bahagyang lumambot ang dibdib niya kahit magulo ang isip niya.

Ganito lagi si Benjamin.

Kapag may sakit siya, ito lagi ang ginagawa nito—binibili ang mga paborito niya, pinupuno ng matatamis na pagkain at bulaklak ang paligid niya. Para gumaan ang pakiramdam niya.

Pero ngayon, mas masakit isipin.

Paano naging iisang tao ang lalaking nag-aalaga sa kanya… at ang lalaking nanloko sa kanya?

“Nasaan siya ngayon?” tanong ni Karina habang dahan-dahang bumangon.

Ngumiti ang nurse. “Nasa loob lang po siya ng ospital, may inaasikaso.”

“Hahanapin ko na lang siya.”

Lumabas si Karina sa kwarto at naglakad sa malamig at tahimik na corridor.

Pagliko niya sa hallways, natigilan siya.

Nandoon si Benjamin, palabas mula sa obstetrics and gynecology department.

Ngunit hindi siya nag-iisa. May kasama siyang babae.

Nakahawak ang kamay nito sa tiyan na tila ba iniingatan ang isang bagay na mahalaga.