CHAPTER 4

Sumakit ang ulo ni Mariana sa kawalang pakialam ni Ram.

Umiling siya at ibinaling ang atensyon kina Benjamin at Karina. “Tatlong taon na kayong kasal. Kailan niyo balak magkaanak? Sabik na akong makita ang mga apo ko sa tuhod.”

Sa sandaling mabanggit ang usaping iyon, naging mabigat ang atmospera sa sala. Mariing hinawakan ni Karina ang tasa ng tsaa hanggang pumuti ang kanyang mga kasukasuan sa higpit.

Ito ang pinakamaselang paksa para sa kanya—ang paulit-ulit na bumibiyak sa kanyang dibdib tuwing nababanggit.

Agad namang sinunggaban ng tiyahin ni Benjamin na si Anna ang pagkakataon.

“Karina, tatlong taon na kayong kasal ni Benjamin. Ano na lang ang iisipin ng mga tao sa pamilya Del Valle kung wala pa kayong anak?”

Huminto si Anna sandali at kumislap ang masamang hangarin sa kanyang mga mata. “And if Benjamin hadn't insisted on marrying you, do you think you could have married into our family with your background? Huwag kang ingrata. Ayaw mong magkaanak kay Benjamin? Baka magulat ka, maraming babae ang handang gawin iyon.”

Nagkunwaring nag-aalala ang tono ni Anna, ngunit puno ng paghamak ang kanyang tingin. Matagal na niyang minamaliit si Karina dahil sa pagpapakasal ni Benjamin sa kanya.

Sa bawat usapin tungkol sa anak, lalong sumisikip ang dibdib ni Karina sa sakit. Gusto rin niyang magkaanak. Isinantabi niya ang maayos na sana niyang karera sa scientific research para maging mabuting asawa. Ngunit hindi siya magkaanak.

Palihim siyang nagpakonsulta sa doktor, at ayon sa mga ito ay walang problema sa kanyang katawan. Marahil ay stress lamang ang dahilan. Ngunit sa loob ng pamilyang Del Valle, madalas siyang kutyain. Harap-harapan siyang tinatawag na walang silbi at baog.

Habang unti-unting nilulunod si Karina ng kahihiyan, biglang hinawakan ni Benjamin ang kanyang kamay. Ngumiti siya sa kanyang lola. “Lola, we are trying. Hindi po minamadali ang ganito. Hayaan po nating mangyari ito sa tamang panahon.”

Pagkatapos ay hinarap niya si Anna. “Tita Anna, mag-ingat ka sa pananalita mo. Karina is my wife, at hindi ko hahayaan na pagsalitaan mo siya ng ganyan.

Namula si Anna sa kahihiyan. “Para lang ito sa ikabubuti ninyo. Matagal na kayong kasal pero wala pa ring nangyayari…”

“Enough,” mariing putol ni Benjamin. “Wala kang makialam sa amin ni Karina. At gusto kong linawin, ipinagmamalaki kong asawa ko si Karina. Hindi niya ako pinakasalan para umangat ang estado niya sa buhay.”

Magulong emosyon ang naramdaman ni Karina habang pinakikinggan ang pagtatanggol ni Benjamin. Totoo ang pagmamahalan nila sa mga nakaraang taon. Totoo rin ang proteksyon nito sa kanya. Palagi siyang humaharang sa bawat kritisismo na tinatanggap ni Karina mula sa mga Del Valle.

Ngunit kasabay nito, totoo rin ang pagtataksil ni Benjamin. Ang mga litrato, ang kuwintas na nasa basurahan, ang mga mapanuksong mensahe ng ibang babae—lahat iyon ay paalala na niloko siya nito nang buo.

Ayaw pa ring tumigil ni Anna. “Sinasabi ko lang ang totoo. Tatlong taon na walang pagbubuntis? Baka may problema talaga sa katawan niya. Sa panahon ngayon, may mga gamot na para diyan.”

“Tita Anna!” Lumamig nang mapanganib ang boses ni Benjamin. “I’m warning you. Kung kailan kami magkakaanak ay kami ni Karina ang magpapasya. You have no right to interfere.”

Noon, mapapasalamat sana si Karina sa pagtatanggol na iyon. Noon, iisipin niyang patunay iyon ng pagmamahal ni Benjamin sa kanya. Pero ngayon, pakiramdam niya’y walang kwenta ang bawat salitang binibigkas nito.

Alam niya na mula nang magloko si Benjamin, nagbago na ang lahat. Walang kahit anong pagtatanggol sa harap ng iba ang makakapagtakip sa ginawa nito sa likod niya.

Sa kalagitnaan ng handaan, biglang tumunog ang cellphone ni Benjamin.

“Pasensya na po,” ani Benjamin na may ngiting humihingi ng paumanhin. “May emergency lang sa trabaho. I need to take care of this immediately”

Lumingon siya kay Karina. “Honey, pwede ka bang makisuyo sa driver ni lola pauwi? Hindi ko kasi alam kung makababalik ako agad.”

Sumenyas si Mariana nang walang gana. “Sige na, Benjamin. Ako na ang bahala.”

Mabilis na hinalikan ni Benjamin ang noo ni Karina. “I will make up for this, I promise.”

Sa sandaling mawala ang pigura ni Benjamin, tuluyang nagbago ang mukha ni Mariana. Tapos na ang pagpapanggap. Tinitigan niya si Karina nang may pagkutya.

“Ngayong na wala na si Benjamin,” malamig niyang sabi, “siguro naman ay uuwi ka na rin.”

Parang bumagsak ang temperatura ng silid.

“Kaya na niyang umuwing mag-isa, Mama,” dagdag ni Anna. “Hindi naman ’yan baldado kaya huwag n’yo nang ipahatid sa driver.”

Naramdaman ni Karina ang pag-init ng kanyang pisngi sa hiya. Para siyang busabos na basta na lamang itinataboy. Sa pagkawala ng proteksyon ni Benjamin, nawala na rin ang halaga niya sa mga ito.

“I think it’s time to go,” mahinahong sabi ni Karina. “Maraming salamat po sa pag-imbita.”

Tahimik siyang inihatid ng butler hanggang sa gate, na agad ding bumalik sa loob ng mansyon. Naiwan siyang mag-isa sa gilid ng kalsada.

At doon nagsimulang bumuhos ang ulan.

Malalaking patak ang bumagsak mula sa madilim na langit na agad na bumasa sa kanyang damit.

Sinubukan niyang tumawag ng taxi, pero walang available na sasakyan sa lugar na iyon. Malayo ang estate ng Del Valle family sa lungsod.

Lalong lumakas ang ulan. Ilang minuto ang lumipas at basang-basa na siya. Bumakat sa kanyang balat ang suot na damit at tumabing sa kanyang mukha ang basang buhok.

At sa sandaling akala niya ay katapusan na ng kanyang kamalasan, may ilaw na biglang sumulpot sa dilim. Isang itim na Rolls-Royce ang huminto sa kanyang tabi.

Unti-unting bumaba ang bintana ng sasakyan at tumambad ang matalim na mukha ni Ram.