CHAPTER 6

Maingat na inalalayan ni Benjamin pababa ang babaeng kasama niya mula sa obstetrics clinic. Magaan ang mga ngiti nila, parehong halatang masaya.

Agad nakilala ni Karina ang babae.

Siya iyon—ang babae sa mga litrato at ang utak sa likod ng mga anonymous na mensahe.

Sa sandaling iyon, napatingin ang babae kay Karina na nakatayo sa gitna ng hallway. Bahagyang kumislap ang mga mata nito—hindi lamang dahil sa gulat, kundi dahil sa halatang kasiyahang may halong matalim na panunuya.

“Wow, si Mrs. Del Valle pala!” malakas nitong sabi. “Tingnan mo nga naman, nagkita pa tayo dito sa ospital!”

Nagulantang si Benjamin at bahagyang natigilan. Nagtagpo ang paningin nila ni Karina. Kasabay nito ang biglang paninigas ng kanyang katawan.

Mabilis niyang binawi ang kamay mula sa braso ng babae. Halata ang pagkataranta nito.

“K-Karina!” mabilis siyang lumapit. “Bakit ka nandito? Dapat nagpapahinga ka pa sa kwarto mo!”

Hingal ang boses niya habang nagpapaliwanag. “Kumuha lang ako ng gamot mo sa ibaba tapos bigla ko siyang nakasalubong. Si Roxanne nga pala, bago kong secretary. Buntis siya kaya inalalayan ko lang, baka matumba.”

Sunod-sunod ang naging paliwanag ni Benjamin, halatang kinakabahan.

Napatingin si Karina sa bahagyang umbok ng tiyan ng babae. Ramdam niya ang bigat sa paghinga niya, ngunit pilit niyang pinanatiling mahinahon ang sarili.

“Miss Roxanne,” malamig na sabi niya, “kailan ka nabuntis? Nasaan ang ama? Hindi ba dapat nandito siya sa ganitong appointment?”

Hinaplos ni Roxanne ang kanyang tiyan nang buong pagmamalaki. “Dalawang buwan pa lang,” sagot niya na may matamis na ngiti. “Busy lang siya sa trabaho kaya hindi siya nakasama, pero sobrang saya niya nang malaman niya ang tungkol sa dinadala ko.”

Proud na ngumiti si Roxanne. “Gusto niya raw ibigay sa amin ni baby ang magandang buhay. Binigyan niya na ako ng apartment sa downtown at sinabi niyang aayusin niya lahat pagkatapos kong manganak.”

Bawat salita ay tumatarak sa dibdib ni Karina na parang kutsilyo.

Nagpatuloy ang sekretarya sa pagsasalita.

“Mrs. Del Valle, ang swerte niyo sa asawa niyo. At iyong boyfriend ko? Ganun din siya kabait. Sabi niya mas gumanda pa raw ako ngayon na buntis ako. Ayaw na niya akong iwan. Patay na patay talaga siya sa akin.”

Bahagya siyang tumigil saka muling nagwika.

“May oras ka ba? Libre ako ngayon. Dinner tayo? Pwede ko pang isama ang ama ng baby.”

Hindi maikakaila ang hamon sa mga mata niya.

Lalong sumimangot si Benjamin.

“I’m sorry, but she can’t join you,” malamig niyang putol. “Miss Roxanne, siguradong naghihintay na sa’yo ang boyfriend mo.”

Pagkatapos ay hinila ni Benjamin si Karina at inakbayan.

“Honey, dapat nagpapahinga ka. Hindi ka dapat gumagala dito sa ospital.”

Insosente ang pagkakabigkas nito ng mga salitang iyon na para bang walang nangyari. Saka ito tumingin kay Roxanne.

“She’s just my secretary. You don't have to accept her invitation.”

Namumula ang mga mata ni Roxanne habang pinipilit na ngumiti.

“I’m sorry, Mrs. Del Valle. I should have minded my boundaries.”

Tumalikod si Roxanne at umalis. Nanginginig ang mga balikat ng babae. Sandaling sumulyap si Benjamin sa direksyon nito na para bang gusto niya itong habulin.

Pero nang mapatingin siya kay Karina, pinigilan niya ang sarili.

Bumalik siya kay Karina at hinaplos ang ulo nito.

“You should take your rest,” malambing niyang sabi. “May aasikasuhin lang ako sa kumpanya. Si James na ang bahala sa iyo. Magpagaling ka.”

Balik na naman sila sa dati. Na para bang wala lang ang lahat.

Pagkapasok ni Karina sa hospital room, tumunog ang phone niya.

Isang message mula kay Roxanne.

Una, larawan ng pregnancy test. Dalawang malinaw na linya ang nakaguhit dito.

Sunod, mga mensahe na parang humihiwa sa loob niya:

[Karina, alam kong naiintindihan mo na ngayon. Anak ni Benjamin ang baby ko. Kung mahal ka talaga niya, bakit nandito ako sa buhay niya?]

[Alam mo ba kung gaano siya ka-obsessed sa akin? Kada birthday mo at anniversary niyo, pagkatapos niyang patulugin ka, pumupunta siya sa akin. Hindi siya mapakali.]

[Kapag wala ka, gumagawa kami ng milagro sa kotse niya, sa opisina o kahit sa kwarto ninyong mag-asawa. Napaka-wild ni Benjamin sa kama. Gigil na gigil siya sa akin, Naranasan mo na ba kung gaano siya kainit sa kama o sa akin lang siya ganun?]

Habang binabasa iyon, parang may namatay sa loob ng dibdib ni Karina.

Tahimik niyang ibinaba ang phone.

Huminga siya nang mabagal, pilit kinokontrol ang sarili na unti-unting gumuho.

Kinagabihan, bumalik si Benjamin na may dalang eleganteng puting kahon.

Strawberry mousse cake mula sa pinakamahal na French pastry shop sa lungsod.

“Honey, dinalhan kita ng paborito mo,” sabi niya habang pinagmamasdan ang mukha ni Karina. “Sabi ng doctor kailangan mo ng sweets para bumalik ang lakas mo.”

Binuksan niya ang kahon. Ang cake ay maganda at nakakatakam kainin.

Noon, matutuwa si Karina sa mga ganitong bagay.

Pero ngayon, sumikip lang ang dibdib niya.

Tahimik siyang sumubo.

Pero hindi niya nalunok.

Tumayo siya.

At walang imik, itinapon niya ang buong cake sa basurahan.

Bumagsak ang kahon na may mabigat na tunog.

Natigilan si Benjamin.

“Karina… anong nangyayari sa’yo?”