My Cold-Hearted CEO Husband

"Miss, pasensya na po... hindi na talaga puwedeng ipagpaliban."

Mahigpit na napapikit si Isabel Mendoza habang hawak ang lumang cellphone na ilang beses nang nabagsak.

"Manong Ruben, konting palugit lang po. Pangako, mababayaran ko rin ang renta."

Napabuntong-hininga ang may-ari ng inuupahan niyang apartment.

"Belle, tatlong buwan ka nang may utang. Naiintindihan kita, pero negosyo rin ito."

Tumahimik siya.

Wala na siyang maisagot.

Katatapos lamang niyang mag-double shift sa isang maliit na café sa Makati. Kulang pa ang sahod niya pambayad sa gamot ng kanyang ina, kaya lalong imposibleng makabayad siya ng renta.

Pagkababa niya ng tawag, napatingala siya sa langit.

Makulimlim.

Katulad ng buhay niya.

Dalawang taon na ang nakalipas nang tumigil siya sa kolehiyo.

Dating pangarap niyang maging guro.

Ngunit nang ma-stroke ang kanyang ama at tuluyang iwan ang kanilang pamilya dahil sa pagsusugal, siya ang napilitang huminto sa pag-aaral.

Mula noon...

Trabaho.

Trabaho.

At trabaho na lamang ang laman ng araw-araw niya.

Hindi siya nagreklamo.

Dahil ang tanging mahalaga sa kanya ay ang kanyang ina.

"Belle!"

Napalingon siya.

Tumatakbo papalapit ang kaibigan niyang si Jenny.

"Hinahanap ka ni Ma'am Linda!"

Napabuntong-hininga si Belle.

"Bakit?"

"Nag-leave ang isa nating waitress."

"Eh?"

"Kailangan mo raw mag-overtime."

Napapikit siya.

Halos hindi na niya maramdaman ang mga paa sa sobrang pagod.

Pero ngumiti pa rin siya.

"Sige."

Pagsapit ng alas-singko ng hapon...

Punong-puno ang café.

Halos hindi na makahinga ang mga empleyado sa dami ng customer.

Habang bitbit ang tray ng mga inumin...

Biglang tumunog ang cellphone niya.

Mama ❤️

Agad niyang sinagot.

"Ma?"

Mahina ang boses sa kabilang linya.

"Anak..."

Napahinto siya.

"Bakit po?"

"Bumalik na naman ang sakit ng dibdib ko."

Nanlamig ang buong katawan ni Belle.

"Ma!"

"Okay lang ako..."

"Nasaan ka ngayon?"

"Nasa bahay."

"Saglit lang, uuwi ako!"

Hindi na niya hinintay ang sagot.

Mabilis niyang ibinulsa ang cellphone.

"Kailangan kong umalis!" sigaw niya kay Ma'am Linda.

Ngunit bago pa siya makaalis...

"Belle!"

"Table Seven!"

Napalingon siya.

VIP customer.

Napakagat siya sa labi.

"Last order na lang..."

Kinuha niya ang tray.

Mainit na espresso.

Mineral water.

Isang mamahaling dessert.

Huminga siya nang malalim.

"Pagkatapos nito, uuwi na ako."

Kasabay ng pagpasok niya sa private lounge...

May lalaking palabas naman.

Matangkad.

Halos lampas anim na talampakan.

Naka-charcoal gray suit.

Malinis ang gupit.

Napakaguwapo.

Ngunit napakalamig ng ekspresyon.

Hindi na sila nakaiwas sa isa't isa.

BANG!

Diretsong tumama ang tray sa dibdib ng lalaki.

Tumapon ang mainit na espresso sa mamahaling suit nito.

Nagbagsakan ang mga baso sa sahig.

KRASH!

Tumahimik ang buong café.

Napasinghap ang lahat.

Nanlaki ang mga mata ni Belle.

"Naku!"

"Sir! Pasensya na po!"

Mabilis siyang yumuko.

Ngunit bago pa siya makapagsalita muli...

Lumapit ang isang lalaki na mukhang bodyguard.

"Alam mo ba kung magkano ang suit ni Sir Gabriel?"

Napaatras siya.

"H-Hindi po sinasadya..."

"Imported 'yan!"

"Anim na digit ang halaga!"

Nanlaki lalo ang mga mata niya.

"Anim na digit?"

Hindi pa yata niya kikitain iyon kahit magtrabaho siya ng limang taon.

Patuloy ang pagyuko niya.

"Pasensya na po..."

Tahimik lamang ang lalaking nabuhusan.

Pinagmamasdan lang siya.

Hindi nagsasalita.

Mas lalo siyang kinabahan.

Hanggang sa marinig niya ang malamig nitong boses.

"Tumingin ka."

Dahan-dahan siyang nag-angat ng mukha.

At doon niya unang nasilayan ang mga mata nito.

Matatalim.

Malamig.

At tila kayang basahin ang bawat kasinungalingan.

"Ano ang pangalan mo?"

"B-Belle po..."

"Buo."

"Isabel Mendoza."

"Tatakas ka ba?"

Napailing agad siya.

"Hindi po."

"May pambayad ka?"

Napayuko siya.

"Wala po."

Bahagyang ngumisi ang lalaki.

Hindi iyon ngiting masaya.

Kundi ngiting tila nanlalait.

"Expected."

Parang may tumusok sa dibdib ni Belle.

Napakagat siya sa labi.

Hindi niya alam kung saan huhugot ng lakas ng loob.

Pero nagsalita pa rin siya.

"Hindi po ako tumatakas sa responsibilidad."

"Kung magkano po ang kailangan kong bayaran..."

"...pag-iipunan ko."

Natahimik ang paligid.

Maging ang manager ng café ay hindi makaimik.

Ilang segundo siyang tinitigan ng lalaki.

Pagkatapos...

Tumalikod ito.

Akala ni Belle tapos na.

Ngunit bigla itong huminto.

"Leon."

"Sir?"

"Ibigay mo sa akin ang employee file niya."

Nanigas si Belle.

Employee file?

Bakit?

Ano'ng gagawin nito?

Muli siyang nilingon ng lalaki.

Ngayon ay mas malamig na ang mga mata nito.

"Simula ngayon..."

"...utang mo sa akin ang suit na 'yan."

Napasinghap siya.

"H-Ha?"

"At sisiguraduhin kong..."

"...bawat sentimo niyan ay babayaran mo."

Pagkasabi nito ay tuluyan na itong umalis.

Naiwan si Belle na tulala.

Hindi niya alam...

Na ang lalaking nabuhusan niya ng kape ay si Gabriel Alejandro Villanueva—

ang pinakabatang billionaire CEO sa bansa...

at ang lalaking tuluyang magpapabago ng kanyang buhay.