Se connecterAng liwayway ay nagsisimulang gumuhit sa abot-tanaw ng Maynila, ngunit para kay Javier Elizalde, ang kadiliman ay tila ngayon lamang nagsisimula. Nakaupo siya sa sahig ng kaniyang silid sa mansyon, napapaliligiran ng mga gamit ni Ria na kaniyang inilabas mula sa mga cabinet. Ang amoy ng banilya at sariwang labada ay tila nanunuot sa kaniyang balat, isang matamis na paalala ng kaniyang mga pagkakamali.Sa kaniyang kamay ay ang wedding ring na inihatid ni Tita Baby kaninang madaling araw. Ang mensaheng kasama nito ay tila isang hatol ng kamatayan: “Huwag mo na akong hanapin.”"Hindi ko hahayaang matapos ito nang ganito, Ria," bulong ni Javi, ang kaniyang mga mata ay namumula at puno ng determinasyon. "Hahanapin kita. Kahit saang sulok ng mundo, hahanapin kita."Ngunit sa bawat tawag niya sa kaniyang mga investigator, ang sagot ay iisa: “Negative, Sir. Walang trace. Walang flight record sa ilalim ng kaniyang pangalan. Walang bank activity.” Si Ria ay tila nag
Ang sasakyan ay huminto sa tapat ng isang pribadong hangar sa labas ng lungsod. Dahan-dahang tinanggal ang piring sa mga mata ni Ria. Sumilaw sa kaniya ang liwanag ng mga ilaw ng hangar. Inalalayan siyang bumaba ng isang lalaking naka-uniporme ng piloto."Mrs. Elizalde, andito na po tayo," sabi ng lalaki.Sa harap ni Ria ay isang maliit na pribadong jet. Nakatayo sa tabi nito ang isang matandang lalaki na may maamong mukha—si Tita Baby. Ngunit hindi ito ang Tita Baby na kilala ni Ria na laging nagbibiro. Ang kaniyang mukha ay seryoso, puno ng pag-aalala, at may hawak na mga dokumento."Ria... salamat sa Diyos, ligtas ka," tumakbo ang matanda at niyakap si Ria nang mahigpit."Tita Baby? Anong nangyayari? Paano niyo nalaman ang kinaroroonan ko?" tanong ni Ria, nanginginig pa rin ang kaniyang buong katawan."Maria, makinig ka sa akin," hawak ng matanda ang kaniyang mga balikat. "Ang pamilya Soliven ay hindi lang basta pamilya sa probinsya. M
Alas-dos ng madaling araw. Ang kalsadang patungo sa abandonadong warehouse ay nababalutan ng makapal na amog. Ang tunog ng mga sirena ng pulis at ang mabilis na pag-arangkada ng sasakyan ni Javi ang tanging bumasag sa katahimikan ng gabi. Ang bawat segundo ay tila isang habambuhay para kay Javi. Ang kaniyang mga kamay ay mahigpit na nakahawak sa manibela, ang kaniyang mga kuko ay bumaon sa balat nito sa tindi ng kaba."Patawarin mo ako, Ria... please, be safe," paulit-ulit niyang bulong, isang dasal na hindi niya alam kung diringgin pa ng langit pagkatapos ng lahat ng kaniyang ginawa.Pagdating sa bodega, sinalubong siya ng kaniyang security team. Ang mga pinto ay wasak na, hudyat na may naganap na labanan. Mabilis na pumasok si Javi sa loob, binalewala ang mga babala ng kaniyang mga tauhan. Ang amoy ng alikabok at lumang bakal ay humahalo sa amoy ng dugo."Ria! Maria!" sigaw ni Javi, ang kaniyang boses ay umalingawngaw sa malawak na espasyo.Sa d
Mabilis na pinaharurot ni Javier ang kaniyang sasakyan patungo sa mansyon. Ang bawat pulang ilaw sa trapiko ay tila isang insulto sa kaniyang pagmamadali. Sa kaniyang isip, paulit-ulit na naglalaro ang imahe ni Ria sa monitor ng ospital—ang mga matang puno ng pag-ibig na kaniyang sinuklian ng poot.Pagdating sa mansyon, padabog niyang binuksan ang pintuan. Nadatnan niya si Clarisse na nakaupo sa sala, nag-aayos ng mga imbitasyon para sa kanilang nalalapit na kasal habang humihigop ng tsaa. Sa tabi nito ay si Donya Esmeralda, na tila walang kinalaman sa nangyayari."Javi! Mabuti at nandito ka na. Pinag-iisipan ko kung anong kulay ng bulaklak ang maganda para sa reception—" hindi natapos ni Clarisse ang kaniyang sasabihin nang marahas na ihagis ni Javi ang kaniyang cellphone sa ibabaw ng mesa.Ang video mula sa ospital ay nagsimulang tumugtog.Natahimik ang buong sala. Ang tunog lamang ng paghikbi ni Ria sa video ang maririnig. Nakita ni Javi ang un
Madilim ang paligid, malamig, at amoy kalawang. Nang magmulat ng mata si Ria, ang unang naramdaman niya ay ang hapdi sa kaniyang mga pulsuhan. Nakatali siya sa isang silya, ang mga kamay ay mahigpit na ginapos ng magaspang na lubid. Ang bawat paggalaw niya ay nagdudulot ng panibagong hiwa sa kaniyang balat. Sumasakit ang kaniyang ulo—isang malakas na hampas ang huling naalala niya bago siya tuluyang lamunin ng kadiliman sa gitna ng kalsada."Gising na pala ang ating munting martir," isang boses ang umalingawngaw mula sa dilim.Pilit na itiningala ni Ria ang kaniyang ulo. Mula sa anino, lumabas ang isang lalaking naka-amerikana, ngunit hindi ito si Javi. Ito ang chief of security ni Donya Esmeralda. Sa likod nito, nakatayo ang donya mismo, ang mukha ay tila isang maskara ng poot at pagkamuhi."Donya Esmeralda..." mahinang bulong ni Ria, tuyo ang kaniyang lalamunan. "Bakit? Nakuha niyo na ang lahat. Pirmahan na ang mga papel. Bakit kailangan niyo pa akong sa
Ang sikat ng araw ay tila hindi nagbibigay ng init kay Ria habang nakatayo siya sa tapat ng malaking gate ng Elizalde Mansion. Matapos ang magdamag na paghihintay sa ulan, ang kaniyang katawan ay pagod na, ang kaniyang boses ay halos wala na dahil sa sipon at lagnat. Ngunit ang kaniyang determinasyon ay hindi natitinag. Kailangan niyang makausap si Javi. Kailangan niyang ipaliwanag ang lahat.Biglang bumukas ang malaking gate. Lumabas ang sasakyan ni Javi, ngunit huminto ito sa harap niya. Bumaba si Javi, naka-suot ng kaniyang pormal na business suit. Ang kaniyang aura ay makapangyarihan, malamig, at tila isang estranghero sa paningin ni Ria.“Javi…” bulong ni Ria, pilit na tumatayo nang tuwid. “Salamat at huminto ka. Kailangan nating mag-usap. Yung tungkol sa bank transfer, para sa tatay ko ’yun, Javi. Inatake siya sa puso habang nasa ospital ka—”“Tumahimik ka,” putol ni Javi. Ang kaniyang boses ay walang kahit anong emosyon. “Wala akong pakialam sa mga







