Too Late to Love Me, Mr. Elizalde

Alas-onse na ng gabi. Ang tanging naririnig na lang ni Maria "Ria" Soliven sa loob ng malawak at malamig na penthouse unit na iyon ay ang mahinang huni ng aircon at ang nakakabinging tik-tak ng orasan sa dingding.

Naka-handa sa mesa ang paborito ng asawa niya—Pork Sinigang sa Gabi. Ilang beses na niya itong ininit, sinisiguradong mainit pa rin ang sabaw kapag dumating ito. Maputla na ang mga gulay sa kakaintay, parang siya.

Tatlong taon.

Tatlong taon na silang kasal ni Javier "Javi" Elizalde, ang tagapagmana ng Elizalde Real Estate Empire. Sa mata ng publiko, isa silang perpektong couple. Ang Cinderella story ng isang simpleng physical therapist na napangasawa ang bilyonaryo. Pero sa likod ng mga pader na ito, isa lang siyang dekorasyon. Isang "asawa sa papel" na binabayaran para maging presentable sa mga charity events at family gatherings.

Napabuntong-hininga si Ria. Hinaplos niya ang suot na silk robe. Ito ang suot niya noong honeymoon nila—isang honeymoon kung saan natulog si Javi sa kabilang kwarto.

“Uuwi kaya siya?” tanong niya sa sarili, kahit alam na niya ang sagot. Anniversary nila ngayon. Pero ni isang text, wala.

Tumayo siya para ligpitin na sana ang mesa nang marinig niya ang beep ng electronic lock. Bumukas ang pinto at pumasok ang amoy ng alak bago pa man pumasok ang tao.

Si Javi.

Naka-loosen na ang tie nito, gusot ang mamahaling suit, at magulo ang buhok. Gwapo pa rin ito kahit mukhang pagod na pagod, ang mga matang laging matalim kung tumingin ay ngayon’y mapupungay dahil sa tama ng alak.

"Javi," bati ni Ria, pilit na pinapasigla ang boses. Lumapit siya para kunin sana ang briefcase nito. "Happy Anniversary."

Nilampasan lang siya ni Javi na parang hangin. Dumiretso ito sa kitchen counter at kumuha ng baso ng tubig. Ang bawat galaw nito ay puno ng iritasyon.

"Stop acting like a wife, Maria. It's annoying," malamig na sabi nito. Ang boses niya ay mababa, garalgal, at tumutusok sa puso.

Natigilan si Ria, nakataas pa rin ang kamay sa ere. Binaba niya ito dahan-dahan, kinukuyom ang palad para pigilan ang panginginig. "Nagluto ako ng Sinigang. Paborito mo 'to, di ba? Sabi ni Manang Fe—"

"I already ate," putol ni Javi. Lumingon ito sa kanya, at sa unang pagkakataon ngayong gabi, tinignan siya nito sa mata. Walang pagmamahal. Wala kahit awa. Puro pagkamuhi. "And stop calling my staff regarding my preferences. Hindi ka ba nahihiya? Nagmumukha kang desperada."

Parang sinampal si Ria. Desperada? Dahil gusto niyang pagsilbihan ang asawa niya?

"Gusto ko lang naman mag-celebrate tayo kahit sandali," mahinang sagot ni Ria, nakayuko. "Kahit limang minuto lang, Javi."

Tumawa nang mapakla si Javi. Binagsak niya ang baso sa counter, dahilan para mapatalon si Ria sa gulat.

"Celebrate? Celebrate what? Three years of me being trapped in this hell?" Lumapit si Javi sa kanya, ang amoy ng whiskey ay humahalo sa amoy ng perfume na pambabae—isang amoy na hindi kay Ria.

Amoy vanilla at expensive roses.

"Alam mo kung bakit ako nagpakasal sa'yo," duro ni Javi sa kanya. "Dahil sa pesteng last will ni Lolo. Dahil kailangan ko ng asawang 'sunud-sunuran' at 'walang ambisyon' para makuha ko ang shares ko. You fit the role perfectly, Maria. A pathetic, gold-digging martyr."

Masakit. Sobrang sakit na parang manhid na siya. Sanay na siya sa mga salitang ito, pero ngayong gabi, sa anibersaryo nila, parang mas malalim ang sugat.

"Hindi ko habol ang pera mo, Javi. Alam mo 'yan,"bulong ni Ria, tumutulo na ang luha.

"Bullshit," singhal ni Javi. Tinalikuran siya nito at naglakad papunta sa kwarto. "Linisin mo 'yang kalat sa mesa. Ang baho ng ulam. Amoy mahirap."

Blag.

Padabog na sinara ni Javi ang pinto ng Master Bedroom.

Naiwan si Ria sa kusina, nakatitig sa lumalamig na Sinigang. Ang ulam na niluto niya ng apat na oras, pinalambot ang karne, tinimplahan ng tamang asim, dahil minsan ay nabanggit ni Javi noong lasing ito na nami-miss niya ang luto ng yaya niya.

Kumuha siya ng kutsara. Sumubo siya ng sabaw. Maalat. Hindi dahil sa timpla, kundi dahil sa luha niyang pumapatak sa mangkok.

"Happy Anniversary, Ria," bati niya sa sarili.

Sa gabing iyon, habang tinatapon niya ang pagkain sa basurahan, may nabuong desisyon sa isip niya. Pagod na siya. Ubos na siya. Pero bago siya sumuko, kailangan niyang makasigurado sa isang bagay.

Ang amoy ng vanilla sa damit ni Javi. Alam niya kung kanino iyon.

At kailangan niyang makita ng sarili niyang mga mata.

Habang nililigpit ni Ria ang coat ni Javi na naiwan sa sofa, may nahulog mula sa bulsa nito. Isang maliit na velvet box mula sa isang sikat na jewelry shop. Bumilis ang tibok ng puso niya. Para sa kanya ba 'to? Nahiya lang ba si Javi ibigay kanina?

Dahan-dahan niyang binuksan ang kahon. Isang diamond necklace na kumikinang sa ilalim ng ilaw. Napangiti siya nang mapait, aakmang isusuot sana, nang makita niya ang maliit na card na naka-ipit sa ilalim.

“To my Clarisse. I can’t wait to be free. Happy Birthday, Love.”

Napaupo si Ria sa sahig, hawak ang kwintas na hindi para sa kanya, habang ang tunog ng hilik ng asawa niya ay naririnig mula sa kabilang kwarto.