로그인Ang dagat ng Siargao na dati ay simbolo ng kapayapaan para kay Ria ay naging isang madilim at nagngangalit na kaaway. Sa ilalim ng madilim na langit, ang mga alon ay tila mga dambuhalang kamay na pilit humahadlang sa bawat pag-arangkada ng jetski ni Javi. Ang alat ng tubig na tumatalsik sa kanyang mukha ay humahalo sa pait ng kanyang pagsisisi.
"Liam! Liam!" sigaw ni Javi, bagamat alam niyang lalamunin lamang ng ingay ng makina at ng hangin ang kanyang tinig. Sa di-kalayuan, nakikita niya ang papalayong speedboat. Ang mapuputing bula na iniwan nito sa ibabaw ng tubig ay ang tanging gabay niya sa gitna ng kadiliman. Ang bawat lundag ng kanyang jetski ay nagpaparamdam ng matinding sakit sa kanyang mga sugatang kamay—ang mga paltos na nakuha niya sa pagiging kargador ay pumutok na, nagdurugo, at humahapdi sa dikit ng tubig-alat. Ngunit hindi niya iyon nararamdaman. Ang tanging pintig na mahalaga sa kanya ay ang takot para sa kaligtasan ng kanyang anak.Ang sikat ng araw ay tila hindi nagbibigay ng init kay Ria habang nakatayo siya sa tapat ng malaking gate ng Elizalde Mansion. Matapos ang magdamag na paghihintay sa ulan, ang kaniyang katawan ay pagod na, ang kaniyang boses ay halos wala na dahil sa sipon at lagnat. Ngunit ang kaniyang determinasyon ay hindi natitinag. Kailangan niyang makausap si Javi. Kailangan niyang ipaliwanag ang lahat.Biglang bumukas ang malaking gate. Lumabas ang sasakyan ni Javi, ngunit huminto ito sa harap niya. Bumaba si Javi, naka-suot ng kaniyang pormal na business suit. Ang kaniyang aura ay makapangyarihan, malamig, at tila isang estranghero sa paningin ni Ria.“Javi…” bulong ni Ria, pilit na tumatayo nang tuwid. “Salamat at huminto ka. Kailangan nating mag-usap. Yung tungkol sa bank transfer, para sa tatay ko ’yun, Javi. Inatake siya sa puso habang nasa ospital ka—”“Tumahimik ka,” putol ni Javi. Ang kaniyang boses ay walang kahit anong emosyon. “Wala akong pakialam sa mga
Ang ulan sa labas ay tila walang balak huminto, parang ang mga luha ni Ria na kanina pa dumadaloy. Ngunit sa loob ng mansyon, tila walang pakialam ang mga tao. Nakaupo si Javi sa kaniyang swivel chair sa loob ng kaniyang kwarto, nakatingin sa bintana. Nakikita niya ang bulto ni Ria sa malayo, nakatayo sa ilalim ng ulan, hindi umaalis.Bakit ba parang may kumikirot sa dibdib niya? Bakit tila ang bawat hikbi ng babaeng iyon ay naririnig niya kahit sarado ang bintana?“Javi, uminom ka muna ng gatas,” malambing na sabi ni Clarisse habang inilalapag ang baso sa mesa. “Huwag mo na siyang isipin. Ganyan talaga ang mga taong walang mararating sa buhay, gagawa ng eksena para lang kaawaan.”“Clarisse,” tawag ni Javi, hindi inaalis ang tingin sa bintana. “Sigurado ka bang ikaw ang kasama ko noong gabing nagka-panic attack ako sa ospital? Naalala ko, binulungan ako ng nurse na tumahimik dahil gising na ang mga ibang pasyente. Ano nga ulit ang sinabi ko sa’yo noon?”
Sa loob ng library ng mansyon, tahimik na nag-uusap sina Donya Esmeralda at Clarisse habang nasa labas si Javi para makipagkita sa kaniyang mga board members. Ang tagumpay ay mababakas sa kanilang mga mukha, ngunit sa likod nito ay ang takot na baka isang araw ay matauhan si Javi.“Siguraduhin mong hindi siya makakalapit muli kay Javi,” madiing sabi ng Donya kay Clarisse. “Masyadong matalino ang Maria na ’yan. Kung hindi natin siya tuluyang mapapalayas, baka makagawa siya ng paraan para makuha ang loob ng anak ko.”“Huwag kayong mag-alala, Tita,” nakangising sagot ni Clarisse habang tinitingnan ang kaniyang bagong manicure. “Javi hates her now. Sa tingin niyo ba pakikinggan niya ang isang babaeng inakusahan niyang sinungaling at gold digger? He trusts me. He believes I stayed with him in the hospital.”“Mabuti naman,” sabi ng Donya. “Dahil sa sandaling matapos ang pirmahan ng divorce papers, ikaw na ang magiging Mrs. Elizalde. At sa wakas, mawawala na ang
Ang bawat sulok ng Elizalde Mansion ay tila naging estranghero kay Ria. Ang mga gamit na dati niyang maingat na nililinis, ang mga kurtinang siya ang pumili, at ang kusinang naging saksi sa kaniyang pagmamahal—lahat ay tila bumabaliktad laban sa kaniya. Sa gitna ng sala, nakatayo si Javi, ang kaniyang tindig ay tila isang haring muling naghari sa kaniyang kaharian, ngunit ang kaniyang puso ay nananatiling nakasara sa katotohanan.“Pinalayas ka na ni Mommy bago pa man ako operahan, ’di ba?” tanong ni Javi, ang kaniyang mga mata ay matalim na nakatitig kay Ria. “Bakit ka bumalik? Hindi ka ba marunong tumanggap ng pagkatalo?”“Javi, hindi mo naiintindihan…” bulong ni Ria. Lumapit siya nang kaunti, umaasang makikita ni Javi ang katapatan sa kaniyang mga mata. “Ang babaeng kasama mo sa ospital… ang babaeng tinatawag mong ‘Angel’… ako ’yun. Javi, ako ang humahawak sa kamay mo tuwing natatakot ka. Ako ang kumakanta sa’yo kapag hindi ka makatulog.”Tumawa nang mal
Alas-diyas ng umaga nang dahan-dahang tinanggal ng doktor ang mga benda sa mata ni Javier Elizalde. Sa loob ng silid na iyon ng ospital, ang hangin ay tila naghihintay, pigil ang hininga ng bawat taong naroon. Para kay Ria, na nakatayo sa pinakamadilim na sulok ng silid, ang bawat ikot ng puting tela ay tila isang segundong paghatol sa kaniyang tadhana.“Dahan-dahan, Mr. Elizalde. Huwag mong biglain,” paalala ni Dr. Valdes.Nang tuluyang mahulog ang huling sapin ng benda, kumurap-kurap si Javi. Ang kaniyang mga pilikmata ay nanginig, sumasabay sa pintig ng kaba sa dibdib ni Ria. Sa loob ng ilang linggo, siya ang naging anino ni Javi. Siya ang naging boses na nagpapakalma sa kaniyang mga bangungot, ang kamay na nagpapakain sa kaniya, at ang balikat na iniyakan nito sa gitna ng kadiliman.Ngunit sa sandaling magtagpo ang liwanag at ang kaniyang paningin, hindi si Ria ang kaniyang hinanap.“Javi… anak?” tawag ni Donya Esmeralda, ang kaniyang tinig ay
Ang hapon sa Siargao ay nababalutan ng gintong liwanag mula sa papatapos na araw. Ang tunog ng mga alon ay sumasabay sa malambing na tinig ng isang acoustic guitar habang naglalakad si Maria "Ria" Soliven sa dalampasigan. Naka-suot siya ng isang simpleng white lace gown, ang kanyang buhok ay pinalamutian ng mga sariwang bulaklak ng ilang-ilang.Sa dulo ng altar na gawa sa driftwood, nakatayo si Javier Elizalde. Ang kanyang mga mata ay nanunubig sa tuwa habang pinagmamasdan ang babaeng muling magbibigay ng kulay sa kanyang buhay. Sa tabi niya ay si Liam, naka-mini barong, may hawak na maliit na basket ng mga petals.Bago marating ni Ria ang altar, lumapit si Clarisse. Napatigil ang lahat. Ang kaba ay muling bumangon sa dibdib ni Ria, ngunit nakita niyang walang dalang kahit anong sandata si Clarisse kundi ang sarili niyang mga luha."Ria... Javi..." panimula ni Clarisse, ang boses ay nanginginig. "Hindi ako nandito para manggulo. Gusto ko lang... gusto ko l







