Chapter 5: Ang Huling Patak

Ilang minuto lang ang nakalipas mula nang umalis si Ria sa Elizalde Tower, pero parang isang habambuhay na ang nagdaan.

Nasa Emergency Room siya ngayon ng St. Luke’s. Basang-basa pa rin ang damit niya mula sa ulan, nanginginig sa ginaw ng aircon ng ospital, at sa takot. Ang amoy ng antiseptic at dugo ay nagpapahilo sa kanya.

"Mrs. Elizalde?" tawag ng isang doktor na puro dugo ang scrub suit.

Napatayo agad si Ria. "Doc, kamusta po ang asawa ko? Si Javi... si Javier?"

Bumuntong-hininga ang doktor. "He is alive. Himala na nabuhay siya sa lagay ng sasakyan."

Nakahinga nang maluwag si Ria. "Salamat sa Diyos. Pwede ko na po ba siyang makita?"

"Wait, Misis. He survived, but... there are complications." Tinignan ng doktor ang chart. "Dahil sa lakas ng impact, nagkaroon ng severe trauma sa ulo niya. May mga bubog ng windshield na tumama sa mata niya."

Huminto ang paghinga ni Ria. "Anong ibig niyong sabihin?"

"We managed to save his life, but his vision... it’s compromised. As of now, he is clinically blind. Hindi namin masabi kung temporary o permanent hangga't hindi nawawala ang pamamaga ng nerves."

Bulag.

Ang mapagmataas na si Javier Elizalde, na laging tumitingin sa kanya nang may panghuhusga, ay hindi na makakakita ngayon.

"Nasaan po siya?" tanong ni Ria, halos pabulong.

"Nasa recovery room. Pwede niyo na siyang puntahan. Pero Misis, maghanda kayo. Emotional siya ngayon. Nagwawala siya kanina nung nalaman niyang wala siyang makita."

Naglakad si Ria papunta sa kwarto ni Javi. Bawat hakbang ay mabigat. Galit pa rin siya. Gusto pa rin niyang umalis. Pero paano niya iiwan ang asawa niya sa ganitong kalagayan?

Pagbukas niya ng pinto, nadatnan niya ang magulo na kwarto. Nasa sahig ang tray ng pagkain. Ang dextrose stand ay nakatumba.

Si Javi ay nakaupo sa kama, may benda ang buong mata at ulo. Hinihingal.

"Sino yan?!" sigaw ni Javi nang marinig ang pagbukas ng pinto. "Nurse?! Get me out of here! I can't see! Bakit ang dilim?!"

Ang boses nito ay puno ng takot. Para itong batang nawawala sa dilim.

Lumapit si Ria. Gusto niyang magsalita. Gusto niyang sabihin, "Javi, andito ako."

Pero bago siya makapagbukas ng bibig, narinig niya ang boses ni Javi na humina, naging pakiusap.

"Clarisse? Babe? Ikaw ba yan? Please... tell me you're here. Don't leave me."

Napatigil si Ria.

Kahit sa dilim, kahit sa bingit ng kamatayan, si Clarisse pa rin ang hinahanap nito.

Napatingin si Ria sa pinto. Wala si Clarisse. Nalaman niya mula sa driver na si Clarisse ang kasama ni Javi sa kotse pero "gasgas lang" ang natamo nito at umalis agad ng ospital dahil ayaw madawit sa media. Iniwan nito si Javi.

Pero si Javi, si Clarisse pa rin ang bukambibig.

Lumapit si Ria sa kama. Hinawakan niya ang kamay ni Javi na nanginginig.

Nang maramdaman ni Javi ang hawak, kumalma ito. Hinawakan nito nang mahigpit ang kamay ni Ria.

"Clarisse... thank God," bulong ni Javi, umiiyak. "Nandito ka. Akala ko iniwan mo na ako. Huwag mo akong iiwan, please. Ikaw lang ang kailangan ko."

Tinawag siyang Clarisse.

Ang sakit. Doble, triple ang sakit kaysa kanina sa lobby. Hawak siya ng asawa niya, pero ibang pangalan ang binabanggit nito.

Sasabihin sana ni Ria na "Hindi ako si Clarisse, ako si Ria, ang asawa mong tinapon mo," pero nakita niya kung paano kumapit si Javi sa kanya. Kung paano ito kumalma dahil akala nito ay kasama nito ang babaeng mahal nito.

Kung sasabihin niya ang totoo, na si Ria ang nandito, baka magwala ulit ito. Baka palayasin siya nito. At sa lagay ni Javi ngayon, kailangan nito ng mag-aalaga. Walang ibang gagawa nun. Umalis na si Clarisse. Nasa abroad ang Mommy ni Javi.

Siya lang ang meron si Javi.

Pinisil ni Ria ang kamay ni Javi. Tumulo ang luha niya, pero hindi siya nagsalita.

"Babe? Bakit hindi ka nagsasalita?" tanong ni Javi.

Sumenyas si Ria sa nurse na pumasok, nilagay ang daliri sa labi. Shhh.

Kumuha siya ng notebook at ballpen sa bedside table. Nagsulat siya at pinakita sa nurse.

“Tell him I lost my voice due to the accident shock. Tell him I’m here. Tell him I’m his Angel.”

Binasa ng nurse ang note, nalilito pero tumango.

"Sir Javi," sabi ng nurse. "Nandito po ang... partner niyo. Pero hindi po siya makapagsalita. Na-trauma po siya sa aksidente. Nawalan po siya ng boses pansamantala."

Humigpit ang hawak ni Javi sa kamay ni Ria. Hinalikan niya ang palad nito—ang palad na magaspang dahil sa pagluluto at paglilinis, hindi malambot gaya ng kay Clarisse. Pero hindi niya napansin.

"It's okay," sabi ni Javi, habang umiiyak sa kamay ni Ria. "Basta nandito ka. You act as my eyes, okay? Don't leave me inside this dark room alone."

Tinignan ni Ria ang asawa niya.

Sige, Javi. Papaniwalain kita.

Magpapanggap siya. Hindi bilang si Clarisse, kundi bilang isang Angel na walang boses. Aalagaan niya ito hanggang sa gumaling ito. At kapag nakakita na ulit ito... kapag kaya na nitong tumayo...

Doon na siya aalis.

Habang yakap ni Javi ang kamay ni Ria, bumukas ang pinto. Pumasok ang Mommy ni Javi, si Donya Esmeralda, na kakarating lang galing airport.

Nakita niya si Ria. Nanlaki ang mata ng matanda. Alam nito ang nangyayari. Alam nitong hindi si Clarisse ang nandoon.

"Javi, anak!" sigaw ng Donya. Tumingin ito nang masama kay Ria. "Anong ginagawa ng babaeng 'yan—"

Mabilis na tumayo si Ria at hinarang ang Donya. Nagmakaawa ang mga mata niya. Please. Huwag ngayon.

"Mom? Is that you?" tanong ni Javi. "Kasama ko si Clarisse. She lost her voice, Mom. Don't be mean to her."

Natigilan si Donya Esmeralda. Tumingin siya kay Javi na bulag, tapos kay Ria na nagmamakaawa. Isang ngisi ang gumuhit sa labi ng matanda. Nakakita siya ng oportunidad. Libreng katulong. Libreng nurse.

"Oh..." sabi ng Donya, nakatitig kay Ria nang may halong pagbabanta. "Yes, anak. Nandiyan ang... Angel mo. Good. Siguraduhin lang niyang aalagaan ka niya nang maayos. Or else."

At doon nagsimula ang kasunduan sa impyerno.