Chapter 4: Ang Muling Pagkikita

Ang katahimikan sa lobby ng Elizalde Tower ay nakabibingi. Lahat ng mata—mula sa guard, receptionist, hanggang sa mga empleyadong nagpapanggap na nagtatrabaho—ay nakatuon sa tatlong tao sa gitna.

Si Javi, na mukhang nahuli sa akto.

Si Clarisse, na nakangisi ng tagumpay.

At si Ria, na parang binuhusan ng malamig na tubig.

"Maria, let's talk outside," mabilis na sabi ni Javi, akmang hahawakan ang braso ni Ria para hilahin ito palabas. Ayaw niya ng iskandalo.

Pero sa unang pagkakataon, umiwas si Ria.

"Huwag mo akong hawakan," mahina pero mariing sabi niya.

Nagulat si Javi. Sanay siya sa Ria na sunud-sunuran. Sa Ria na laging humihingi ng tawad kahit hindi naman ito ang may kasalanan. Ang Ria na nasa harap niya ngayon ay may mata na punong-puno ng sakit, pero wala nang takot.

"Oh, come on," singit ni Clarisse, pinapagpag ang imaginary dust sa dress niya. "Wag ka na ngang mag-inarte diyan. Narinig mo naman, di ba? It's over. Pirma na lang ang kulang. Why don't you just leave and take your..." Tinuro niya ang lunch bag na may disenyong cartoon bear na hawak ni Ria. "...cheap food with you?"

"Clarisse, shut up," saway ni Javi, pero mahina lang. Mas takot pa siyang magalit si Clarisse kaysa masaktan si Ria.

Tumingin si Ria kay Clarisse. "Cheap? Ito ang Kare-kare na hinahanap ni Javi kapag may sakit siya. Ito ang niluluto ko ng madaling araw habang tulog ka pa sa kama mo."

Humarap siya kay Javi. "Limangdaang milyon? Iyon lang ba ang halaga ng tatlong taon ko, Javi? Ang tatlong taon na pinagsilbihan kita? Na tinanggap ko lahat ng pang-iinsulto ng pamilya mo?"

"It was a contract, Maria!" bulyaw ni Javi, nawalan na ng pasensya dahil sa mga matang nakatingin sa kanila. "From the start, alam mo 'yun! Don't act like a victim. You got your father's hospital bills paid. Quits na tayo."

Quits.

Binitawan ni Ria ang lunch bag. Bumagsak ito sa makintab na sahig ng lobby. Tumapon ang laman. Ang orange na sarsa ng Kare-kare, ang karne, ang gulay—kumalat sa sahig. Sayang. Parang pagmamahal niya.

"Tama ka," sabi ni Ria, habang tumutulo ang luha. "Bayad na ang ospital ni Papa. Wala na akong utang sa'yo."

Nilapag niya ang cellphone ni Javi sa ibabaw ng reception desk nang dahan-dahan.

"Happy Anniversary, Mr. Elizalde. Enjoy your lunch."

Tumalikod si Ria at naglakad palabas. Ang tunog ng flat shoes niya ay mahina kumpara sa clack-clack ng heels ni Clarisse, pero bawat hakbang niya ay parang pagtanggal ng kadena sa leeg niya.

"Ria! Wait!" sigaw ni Javi. Ewan niya kung bakit siya sumigaw. Siguro dahil sa ego. Siguro dahil hindi siya sanay na tinatalikuran siya nito.

"Let her go, Babe!" pigil ni Clarisse, yumakap sa braso ni Javi. "She's disgusting. Look at the mess she made!"

Tinignan ni Javi ang natapong pagkain sa sahig. Paborito niya 'yun. Naamoy niya ang bagoong. Bigla siyang nakaramdam ng kirot sa tiyan. Gutom? O guilt? Hindi niya alam.

Sa labas ng building, bumuhos ang malakas na ulan.

Parang nakikisama ang langit sa nararamdaman ni Ria. Wala siyang dalang payong. Naglakad siya sa gitna ng ulan, hinahayaang mabasa siya. Gusto niyang mahugasan lahat. Ang amoy ni Javi, ang sakit ng salita nito, ang katangahan niya.

Pumara siya ng taxi.

"Saan po tayo, Ma'am?" tanong ng driver nang makita ang umiiyak na pasahero.

"Sa malayo po," sagot ni Ria. "Kahit saan, basta malayo dito."

Habang nasa taxi si Ria, nag-ring ang phone niya (sarili niyang phone). Si Manang Fe, ang kasambahay nila sa bahay.

"Hello, Manang? Uuwi na po ako para mag-impake..."

"Ma'am Ria!" Umiiyak si Manang Fe sa kabilang linya. "Jusko po, Ma'am! Huwag po kayong mabibigla..."

"Bakit, Manang? Anong nangyari?" Kinabahan si Ria. Si Papa ba?

"Si Sir Javi po... kani-kanina lang... Nakita sa balita. Na-aksidente daw po ang sasakyan niya sa EDSA habang hinahabol kayo... o may hinahabol... Wasak na wasak daw po ang kotse, Ma'am!"

Nabitawan ni Ria ang cellphone. Parang huminto ang mundo. Ang galit na naramdaman niya kanina ay biglang napalitan ng takot. Takot na baka... baka huli na ang lahat.