Kabanata 3 Too Many Lies

Mabilis na binawi ni Kiara ang kamay bago maramdaman ni Cassian ang panginginig ng kanyang mga daliri.

“Tinanggal ko lang,” sagot niya.

Kumunot ang noo nito. “Bakit?”

“Sumikip sa daliri ko.”

Nanatili ang tingin ni Cassian sa kanyang kamay. Sa loob ng limang taon, hindi kailanman hinubad ni Kiara ang wedding ring niya. Kahit natutulog o naliligo, suot niya iyon dahil si Cassian mismo ang naglagay noon sa kanyang daliri sa araw ng kanilang kasal.

“Nasaan?” tanong nito.

“Nasa bag ko.”

Hindi niya alam kung naniwala ito. Ilang segundo pa siyang pinagmasdan ni Cassian bago nito hinawakan ang kanyang pulsuhan.

Napasinghap siya.

Malamig ang palad nito, ang parehong kamay na humaplos sa katawan ni Natasha ilang oras lamang ang nakararaan.

“Ang init mo.” Dumampi ang likod ng kamay nito sa kanyang noo. “May lagnat ka.”

Kusang napapikit si Kiara. Noon, sapat na ang simpleng pag-aalala nito upang umasa siyang may puwang na siya sa puso nito. Ngayon, bawat haplos ay parang kasinungalingang inilalapat sa balat niya.

“Saan ka ba galing?” tanong ni Cassian.

“Lumabas lang ako saglit.”

“Sa gitna ng ulan?”

Hindi siya sumagot. Sa halip, inilayo niya ang mukha at isinara ang laptop.

“Kumusta ang business meeting mo?”

Walang pag-aalinlangang tumingin si Cassian sa kanyang mga mata. “Inabot kami ng madaling-araw.”

Napunta ang tingin nito sa sariling damit. “Natapunan ng alak ang polo ko. Buti na lang may dala akong extra sa kotse.”

Putang-ina.

Alin pa sa mga sinasabi at ipinakita nito sa kanya ang totoo?

Ang mga gabing umuuwi itong pagod? Ang mga business trip? Ang mga tawag na kailangan nitong sagutin sa labas ng silid? Ilang beses na ba siyang ngumiti at naniwala habang pinagmumukha siya nitong tanga?

Pinigil ni Kiara ang pagbalong ng luha.

“Okay,” sabi niya kasabay ng pilit na ngiti. “I’m glad naging maayos ang meeting.”

Lalong kumunot ang noo ni Cassian. “May problema ba?”

“Wala. Nilalagnat lang siguro ako.”

Muli nitong hinawakan ang kanyang noo bago tumingin sa mga sketch na nakalatag sa drafting table.

“Magpahinga ka muna. Pero kailangan kong makita mamaya ang final designs para sa bagong collection. May board meeting tayo ngayong hapon.”

Napatitig si Kiara sa asawa.

May sakit siya. Maputla at halatang hindi nakatulog. Ngunit ang mga disenyo pa rin ang inalala nito.

Hindi siya kailangan ni Cassian bilang asawa.

Kailangan siya ng Montecillo Fine Jewelry bilang designer.

“Papasok ako sa kumpanya,” tugon niya.

“Kaya mo ba?”

“Oo. Kailangan ninyo ang designs, hindi ba?”

Sandaling tumigas ang panga nito. “Oo. Kailangan na talaga.”

Pagkaalis ni Cassian sa design room, saka lamang nakahinga nang maayos si Kiara.

Hindi pa siya maaaring umalis nang walang plano. Umaasa sa sweldo niya ang pamilya niya, at malapit na ang bayaran ng matrikula nina Kendra at Klaire. Kailangan muna niyang tiyaking may matitira sa kanya kapag tuluyan siyang lumayo kay Cassian.

Uminom siya ng gamot at nagpahinga hanggang sa bumaba ang kanyang lagnat. Bago magtanghali, naligo siya, nagbihis, at nagmaneho papunta sa kumpanya.

Pagdating sa sariling opisina, ikinandado niya ang p***o at isinaksak sa computer ang kanyang external drive. Kinopya niya ang personal niyang portfolio at ang mga disenyong ginawa niya bago pa siya naging bahagi ng Montecillo Fine Jewelry. Inihiwalay din niya ang mga dokumentong nagpapatunay kung kailan niya nilikha ang bawat isa.

Pagkatapos, binuksan niya ang presentation para sa bagong collection.

Isa-isa niyang inalis ang pinakamagagandang disenyong ilang buwan niyang pinaghirapan ngunit hindi pa naipapakita o naipapasa sa board. Pinalitan niya ang mga iyon ng mas payak na bersiyong pasok pa rin sa konseptong una nang inaprubahan ng mga ito.

Hindi niya sisirain ang presentation. Hindi rin niya hahayaang masira ang pangalan niya bilang designer. Ngunit hindi na niya ibibigay kay Cassian ang mga obrang maaari niyang gawing pundasyon ng sarili niyang tatak balang araw.

Katapos lamang niyang i-save ang bagong file nang makatanggap siya ng mensahe mula sa sekretarya ni Cassian. Tinatawag na siya sa conference room.

Pagpasok niya roon, nasa dulo ng mahabang mesa si Cassian. Ngunit hindi ang mga miyembro ng board ang unang nakaagaw sa pansin niya.

Si Natasha.

“Kiara!” masiglang bati nito.

Tumayo si Natasha at sinalubong siya na para bang hindi ito ang babaeng nakita niyang kahalikan ng asawa kagabi. Nakipagbeso pa ito sa kanya. Nang magdikit ang kanilang mga pisngi, umahon ang galit sa dibdib ni Kiara.

“Ang tagal nating hindi nagkita,” sabi ni Natasha. “Sana makalimutan na natin ang nangyari noon. Magkakaibigan naman tayong tatlo.”

Kaibigan.

Halos matawa si Kiara sa kapal ng mukha nito.

Pinanatili niya ang ngiti. “Of course.”

“Si Natasha ang magiging mukha ng international campaign natin,” paliwanag ni Cassian. “Malakas ang pangalan niya sa European market.”

Tumango si Kiara, ngunit napako ang tingin niya sa kuwintas na suot ng babae.

Isang jade pendant na napalilibutan ng maliliit na diyamante.

Kilala niya iyon.

Noong nakaraang taon, siya mismo ang hiningan ni Cassian ng opinyon tungkol sa kalidad ng batong gagamitin para roon. Sinabi nitong regalo iyon para sa isang mahalagang kliyente sa Europe. Hindi na niya tinanong kung sino dahil bahagi ng trabaho nito ang pagbibigay ng mamahaling regalo sa mga negosyanteng konektado sa kumpanya.

Ngayon, nakasabit iyon sa leeg ni Natasha.

Hindi nagsimula kagabi ang pagtataksil.

Matagal na silang nagkikita.

Mga hayop.

Sa buong presentation, nanatiling kalmado si Kiara. Ipinaliwanag niya ang konsepto ng collection at sinagot ang mga tanong ng board na para bang hindi nakaupo sa silid ang dalawang taong sabay na nanloko sa kanya.

Pagsapit ng uwian, nakatanggap siya ng chat mula kay Cassian.

“May pupuntahan akong birthday ng kaibigan. Huwag mo na akong hintayin.”

Pinagmasdan ni Kiara ang mensahe bago isinilid sa bag ang kanyang telepono.

Iyon na ang pagkakataong hinihintay niya.

Nauna siyang bumaba sa basement at sumakay sa sariling kotse. Pumuwesto siya malapit sa exit, sa pagitan ng dalawang nakaparadang sasakyan. Nang lumabas ang itim na kotse ni Cassian, hinayaan muna niyang makalayo iyon bago siya sumunod.