กี่รอบแล้ว

5

"ดูเหมือนว่าน้องจะไม่กลับหัวเลยนะครับ กระดูกเชิงกรานก็ดูเล็กไป คุณแม่อาจจะต้องผ่าตัดคลอด" คำพูดของคุณหมอทำคนท้องเป็นกังวลอย่างมาก เธอตั้งใจว่าจะคลอดเองเพราะกลัวการผ่าตัดคลอดจะทำให้ต้องพักฟื้นนานกว่าการคลอดเอง

หญิงสาวผ่อนลมหายใจแห่งความเป็นกังวลจนหมอสังเกตเห็น หมอหันไปเขียนบางอย่างในชาร์ตคนไข้ก่อนจะหันกลับมาคุยกับว่าที่คุณแม่

"กลัวเหรอครับ"

"ค่อนข้างค่ะ"

"ไม่ต้องกลัวไปหรอกครับ จริง ๆ มันไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น คุณแม่นอนนิ่ง ๆ แค่หนึ่งวัน ๆ ต่อมาก็ลุกเดินได้แล้วครับ"

"ค่ะ คุณหมอแล้วรินต้องทำอะไรเป็นพิเศษอีกมั้ย" คนเป็นกังวลถามหมอด้วยน้ำเสียงตื่น ๆ เธอกังวลจนคิดอะไรไม่ออกตั้งแต่รู้ว่าตนเองอาจจะต้องผ่าคลอด ซึ่งเป็นการคลอดที่เธอกลัวเอามาก ๆ

"ไม่มีครับ คุณแม่แค่เตรียมตัวให้พร้อม พักผ่อนให้เพียงพอ กินแต่อาหารที่มีประโยชน์ก็พอเพราะทางโรงพยาบาลเตรียมไว้ให้หมดครับ" คุณหมอตอบก่อนจะหันมายิ้มอบอุ่นให้กำลังใจว่าที่คุณแม่ ก่อนจะหยิบใบอัลตร้าซาวด์สองใบให้เธอ

"แล้วจะต้องผ่าวันไหนเหรอคะ"

"คุณแม่ดูตามตารางนี้ได้เลยครับ สีแดงแปรว่ามีคิว สีเขียวว่างสามารถจองคิวได้ครับ" หมอหนุ่มว่าพลางใช้นิ้วชี้ไล่ช่องว่างสีเขียวในแผนงานไปทีละช่อง

"หลังจากวันที่ 15 เลือกได้หมดเลยครับ"

"งั้นวันที่ 15 ก็ได้ใช่มั้ยคะ" ระหว่างตัดสินใจเลือกวันผ่าตัดคลอด คุณหมอก็บอกเธอว่าระยะการผ่าตัดคลอดที่ปลอดภัยคือกลางเดือนเป็นต้นไป คนท้องที่เริ่มปวดเมื่อยเนื้อตัว เจ็บท้องเตือนอยู่เรื่อย ๆ จึงเลือกวันที่เร็วที่สุดเพื่อผ่าตัดคลอดเด็กจิ๋วในท้อง

"ได้ครับ วันนัดอย่าลืมพาญาติหรือสามีมาด้วยนะครับ"

"จำเป็นด้วยเหรอคะ"

"ใช่ครับ การผ่าตัดคลอดจำเป็นต้องได้รับการยินยอมจากญาติหรือตัวสามีด้วยครับ" รินลดาพยักหน้าให้คุณหมอก่อนจะยกมือไหว้แล้วเดินออกจากห้องตรวจไป เธอไม่อยากจะกลับไปคุยกับคน ๆ สักประโยคเดียว แต่จะทำยังไงได้ท้องแก่ใกล้คลอดเต็มที

"เป็นยังไงบ้าง หมอว่าไง" พอออกจากห้องคลอดพี่ชายของไมค์ก็เข้ามาถามเธอถึงเด็กจิ๋วในท้อง เขาเองไม่ได้อยากจะยุ่งกับเรื่องครอบครัวคนอื่นนักหรอกเพียงแต่สงสารคนน้องสะใภ้ท้องแก่ขนาดนี้จะไปไหนมาไหนคนเดียว ใช่ว่าเธอขับรถไม่ได้เพียงแต่ในตอนนี้เธอไม่สามารถเอื้อมถึงพวงมาลัยได้ ด้วยท้องโตจนแทบชิดพวงมาลัยถ้านั่งที่คนขับ

"อีกสองอาทิตย์หมอนัดผ่าคลอดน่ะค่ะ น้องไม่กลับหัว รินคลอดน้องเองไม่ได้ตามที่หมอบอก"

"งั้นเหรอ แย่เลยนะพี่ได้ยินมาว่าผ่าคลอดนี่ต้องพักฟื้นนานกว่าคลอดเองด้วย มา…พี่ไปเอายาให้" เมเจอร์พูดพร้อมกับยื่นมือไปรับใบสั่งยาจากรินลดาก่อนจะบอกให้เธอนั่งรอหน้าห้องตรวจ หญิงสาวมองพี่ชายของสามีตนเองแล้วทอดถอนใจให้กับความแตกต่างกันของพี่น้องบ้านนี้

ไมค์ดูเป็นคนไม่รับผิดชอบ ไม่เอาอะไรเลยแถมยังเอาแต่ใจตนเองด้วย เธอผิดเองที่หลงไปการกระทำแสนดีในตอนแรกของเขา สุดท้ายถึงมาเสียใจไม่จบไม่สิ้นแบบนี้

"รินไปไหนกับไอ้เมจมา" เสียงเข้มของไมเนอร์ถามขึ้นหลังจากเธอถือถุงอาหารเข้ามาในห้อง พร้อมกับพี่ชายตนเอง เจ้าของหงุดหงิดทันทีที่ฟังคำถามจบ

"มันเรื่องอะไรของพี่" รินลดาตอบเสียงแข็งก่อนจะเดินผ่านสามีตนเองเข้าไปในครัวเพื่อวางถุงอาหารที่แวะซื้อระหว่างทางกลับจากโรงพยาบาล

"ไมค์ ใช้สมองก่อนจะพ่นอะไรออกมาบ้างว่ะ" พี่ชายตอบเสียงเรียบแต่ยังคงแฝงไปด้วยความหงุดหงิด น้องเขามันไม่มีสมองเลยจริง ๆ โชคร้ายของเธอที่มาอยู่กับน้องชายเขา

"งั้นแกก็บอกมาดิวะ ไปไหนกันมา" เสียงเข้มดังขึ้นพร้อมกับก้าวเท้าเข้าหาคนเป็นพี่ด้วยท่าทางหาเรื่อง จนรินลดาทนเห็นไม่ไหวเดินเข้ามาผลักหน้าอกเขาให้ถอยห่างจากเจ้าของห้อง

"พี่ไมค์ พี่มีจิตสำนึกบ้างหรือเปล่าหรือมันตกหายไปจนหมดแล้ว พี่ควรจะขอบคุณพี่เมจด้วยซ้ำ คอนโดก็ของพี่เมจ เวลาที่พี่ไม่ว่างพี่เขาก็คอยช่วยฉันอยู่ตลอด โรงพยาบาลทั้งที่มันควรเป็นหน้าที่พ่ออย่างพี่แท้ ๆ แต่พี่เมจก็พาไปเพราะพี่มันห่วงเที่ยวกลับเช้า จนนอนเหมือนตายไล่ให้ฉันไปโรงพยาบาลคนเดียว ยังมีหน้ามากล้าว่าคนอื่นอีกเหรอ เป็นแบบนี้ก็เลิก ๆ กันไปเถอะลูกคนเดียวรินเลี้ยงเองได้" รินลดาตะคอกเสียงดังพร้อมกับใช้มือขวายกท้องตนเองขึ้นเล็กน้อยเพราะรู้สึกแน่น เกร็งจนท้องแข็งไปหมด ความโกรธทำให้รินลดาลืมตัวตะคอกเสียงดังลืมควบคุมตนเอง ความดันขึ้นจนเกือบจะวูบ

"รินทำไมพูดแบบนั้นล่ะ เราสัญญากันไว้แล้วไงว่าจะทำให้ครอบครัวมันสมบูรณ์" เสียงของไมเนอร์อ่อนลงจนเห็นได้ชัด เจ้าของห้องที่เห็นว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องของตนเองจึงเดินหนีไปปล่อยให้คนทั้งสองคุยกันเอง

"แล้วมันดีมั้ย พี่เป็นแบบนี้กี่รอบแล้ว ให้โอกาสตั้งกี่รอบก็เหมือนเดิม รินไม่อยากทนแล้วรินเหนื่อย" คนท้องแก่พูดเสียงดังจนอีกฝ่ายเงียบเพราะไม่กล้าจะเถียง แต่เขาก็ไม่ได้คิดว่าตนเองทำผิดอะไรนักก็แค่เพลียจัดเลยไม่ได้พาเธอไปหาหมอ ทำไมอีกฝ่ายจะต้องหงุดหงิดซะขนาดนั้น