ความลับประธานหม้าย [20+ Soft BDSM]

บทนำ“เฮ้ย ! เอาไงดีวะ”เสียงใสเจือคำถามของเพื่อนซี้ปึ้กที่เรนนี่ลากคอให้มาเป็นเพื่อนในวันวาเลนไทน์ปีนี้ทำให้เธอเอี้ยวคอกลับไปมอง“รออีกเดี๋ยว” เธอพึมพำไม่แน่ใจ ตากลอกมองหาร่างสูงใหญ่รุ่นพี่“แต่นี่มันมหาลัยดังนะ มีแต่พวกรุ่นพี่” นลินเอ่ยเบา ๆ ด้วยความหวั่นใจเธอรู้ว่าตัวเองกำลังเป็นจุดสนใจของคนมากมายในมหาวิทยาลัยชื่อดังของเมืองไทย เด็กสาวในชุดนักเรียนคอซองปักอักษรสีน้ำเงินบนหน้าอก ม.1 ตัวกระจ้อยร้อยท่ามกลางรุ่นพี่หุ่นกล้ามโต“ไม่ได้หรอก พี่ธามไม่กลับบ้านมาเป็นเดือนแล้ว ขืนรอ...”ป้าป ! นลินตบบ่าเพื่อนแล้วพาดไว้“จะเป็นไรวะ แค่วาเลนไทน์...”เธอก้มมองกล่องช็อกโกแลตจากประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ที่เธอพากเพียรหอบหิ้วกลับมาด้วยและรักษามันไว้เป็นอย่างดีตั้งแต่ช่วงปีใหม่ดวงตากลมโตอันเป็นเอกลักษณ์ รูปร่างไม่ถึงกับอ้วนแต่ออกท้วมเล็กน้อย ผิวขาวซีดกำลังกวาดตามองเพื่อมองหาใครสักคน“เรย์ !” เสียงนลินตื่นเต้นขึ้น “โน้น ! มาแล้ว”ใบหน้ากลมยุ้ยเผยรอยยิ้มกว้างตาสดใสมองไปทางพี่ธามวินทร์ หนุ่มมหาวิทยาลัยปีที่สี่ แค่เห็นเขาเดินมาแต่ไกลในชุดนักศึกษาพับแขนเสื้อถึงคอศอก ใจเธอก็เต้นแรงราวกับจะกระดอนออกมา พวงแก้ม

2 เรนนี่เคร้ง !เรนนี่เผลอทำช้อนหลุดลงกระทบจานกระเบื้องทันทีเมื่อได้ยินสิ่งที่แม่พูดออกมา“นี่พ่อ” เสียงหวานอย่างหญิงวัยห้าสิบกว่าเอ่ยขึ้นกลางโต๊ะอาหารมื้อเย็น เรียกความสนใจจากคนทั้งหมดให้เงยหน้าขึ้น“เรียกแล้วก็พูดสิแม่” อำนาจเปรยเบา ๆ ก้มหน้าทานต่อ“ธามกลับมาอยู่บ้านแล้วนะ”เธอมือแข็งค้างชั่ววินาทีก่อนตักอาหารจานโปรดทานต่อ พยายามไม่ปรายตามองไปทางพี่ชายคนโตที่เหมือนทำเสียงอึกอักกลั้นหัวเราะ“อ้าว... เหรอ ตั้งแต่เมื่อไร ผมเจอคุณวิษณุที่บริษัทเมื่อสองวันก่อนไม่เห็นแกพูดอะไร”“เมื่อสักพัก คุณหญิงนฤมลแกว่าเจ้าธามมันเบื่ออยู่คอนโดแล้ว อยากกลับมาอยู่บ้าน”“ฮึ” เธอแค่นเสียงเบา แต่ไม่พ้นหูตาพี่ชายที่หรี่มองจึงขมุบขมิบปากให้คล้ายต่อว่าแล้วจึงหันไปทางแม่หาทางเปลี่ยนเรื่อง “แม่ค่ะ คืนวันเสาร์หนูจะไปเที่ยวกับลินนะคะ”“ไปไหนกัน ?” อัญชลีหันหน้ามาถามเสียงเข้มทันทีได้ผล... เธอนึกกระหยิ่มในใจยิ้มหวาน “ลินชวนไปเที่ยวผับ กลับไม่ดึกหรอกค่า”“เที่ยวอีกแล้ว เมื่ออาทิตย์ก่อนก็เพิ่งจะไปมา” แม่ทำเสียงดุ“แหม... หนูโตแล้วนะคะ ยี่สิบห้าจะให้อยู่บ้านอย่างเดียวได้ยังไงกัน ออกไปเที่ยวบ้างจะได้เจอผู้ชาย มีแฟนไง

4 ตกลง สามเดือนแต่คำอธิษฐานของเธอมักไม่เป็นผล...เรนนี่เงยดวงหน้าตั้งบ่ามองอาคารสูงเสียดฟ้าที่ตั้งสำนักงานของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ระดับประเทศ แสงยามเช้าสาดเข้าจนเธอยกมือป้องตาพลางถอนหายใจเฮ้อ... เธอโทษที่ตัวเองคงทำบุญน้อยไปหน่อยจึงส่งแรงจิตไปถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์ไม่ถึงติ๊ง !เสียงลิฟต์ยิ่งพาให้หัวใจดิ่งวูบราวกับเสียงระฆังบนเรือข้ามแม่น้ำแห่งความตาย เสียงหวานของเพื่อนสนิทนลินลอยเข้ามาจากโทรศัพท์เมื่อเช้าขณะก้าวเข้าไปในกล่องเหล็กแห่งหายนะเขาหมกมุ่น เชื่อฉันไอ้เรย์จะให้ฉันทำยังไงว่ะ แม่สั่งแกโตแล้ว อยู่ให้ห่างเธอมองเลขลิฟต์แล้วชะงักเมื่อมีมือสีขาวนิ้วยาวดั่งคนทำงานออฟฟิศเอื้อมออกมาพร้อมเสียงต่ำทุ้ม“ชั้นไหนครับ”“สี่สิบค่ะ”“ชั้นเดียวกันเลย” น้ำเสียงเขากระตือรือร้นขึ้นเรนนี่เงยหน้ามองทันที แล้วพบกับผู้ชายร่างสูงใหญ่ในชุดสูทอาร์มานีพอดีฟิตหุ่น ผิวขาวจัดอย่างลูกครึ่ง ผมบลอนด์น้ำตาลหวีเรียบตึง ใบหน้าคมจัดที่เกลื่อนด้วยรอยยิ้มกว้างจริงใจจนอดเธอคลี่ยิ้มตอบไม่ได้“ฉันมาทำงานวันแรกน่ะค่ะ”“อ้าว… ผมไม่ยักรู้ว่าแผนกผมรับพนักงานใหม่”“แผนกคุณ ?”“ครับ ก็คุณไปชั้นสี่สิบ ชั้นผู้บริหาร

6 Sweet“ไอ้เรย์ ถ้าขืนแกไม่เข็ด แกต้องน้ำตาเช็ดหัวเข่าแน่”แต่เขาดันเป็นคนเดียวที่ตกค้างอยู่ข้างในใจเธอมานาน เสียงทุ้มเดียวที่ทำเธอสะท้านไหวในขณะที่เรนนี่ยังถูกคลื่นของความหลังสาดซัดภายในห้องจนท้องไส้หดเกร็ง เสียงหัวเราะลงลูกคอเบาต่ำภายในห้องฝั่งตรงข้ามดังขึ้นแทรกเสียงเพลงร็อกจากแผ่นเสียงไวนิลกลิ่นควันบุหรี่อ่อนจางลอยคว้างคล้ายจิตใจของธามวินทร์ที่กระเจิดกระเจิงมาตลอดทั้งวัน ทว่าแผงอกกลับอัดแน่นด้วยมวลบางอย่างที่คลื่นเป็นลูกลงแผ่นท้อง“เรย์... หนีไม่พ้นหรอก”เขาลุกขึ้นเดินไปยังระเบียงบ้าน แสงยามเย็นสีทองกระทบหน้าต่างห้องนอนฝั่งตรงข้ามที่รูดม่านปิดมิดชิด นั่งพิงสะโพกเปลือยอกพ่นควันขาวราวม่านหมอกที่ปกปิดสิ่งที่อยู่ในใจตนมาตลอดหลายปีรอยยิ้มที่ผุดมุมปากใครเห็นคงน่าหวาดหวั่น แต่สำหรับเขาแล้วมันคือยิ้มของผู้คุมเกมออกล่าเขาจะใส่เกียร์เดินหน้าเต็มฝีเท้า ให้เธอตั้งรับไม่ทันหลังจากที่เขาปล่อยไว้มานานถึงเวลาเอาสิ่งที่แกล้งจงใจลืมกลับคืนมา สู่อ้อมแขนของอสุราตัวนี้ได้แล้วเรย์...ชื่อที่พาให้เขาสะท้านทุกครั้งเมื่อเอ่ยขึ้นข้างในใจ ทว่าคงไม่ใช่กับเรนนี่เมื่อเช้าวันใหม่มาถึงแล้วลืมตาตื่นพร้อมกับ

8 กล้ามเนื้อตึงมือปึก !“ไอ้บ้า ไอ้บ้า ไอ้บ้า”เธอพ่นผรุสวาทหลายคำอย่างโมโห กัดกรามแน่นมองประตูที่บัดนี้ปิดสนิท แต่ภาพใบหน้าแกร่งแดงซ่านราวกับโกรธจัด และเสียงกร้าวกระด้างยังกวนอารมณ์เธอจนขุ่นมัว“ฉัน... จะไม่ขอทนอีกแล้ว” เธอกัดฟันพูด กระชากลิ้นชักออกหยิบกระเป๋า “ขอแช่งชักหักกระดูกนาย ธามวินทร์” เรนนี่มองหาโทรศัพท์ ฟืดฟาดหนักกว่าเดิมเมื่อจำได้ว่าลืมวางบนโต๊ะทำงานบอสใหญ่“จะบ้าตาย ไอ้เรย์ ทำไมแกเป็นคนแบบนี้”ร่างระหงปรี่ไปทางประตูเคาะแค่สองครั้งแล้วเปิดพรวดอย่างไม่เกรงใจจากความคุกรุ่นข้างในแล้วพบว่าห้องว่างเปล่า จึงถอนหายใจโล่งอกตรงไปทางโต๊ะทำงานแต่หาไม่เจอ“โทรศัพท์หล่ะ”เรนนี่ก้มดูใต้โต๊ะ กวาดตาอีกรอบแต่ยังไม่เห็นพลันมีเสียงหนึ่งคล้ายคนได้รับบาดเจ็บดังขึ้น“ธาม...” นัยน์ตากวางมองไปยังประตูห้องน้ำขมวดคิ้วสงสัย “หรือจะลื่นล้ม”“ธาม... ท่านประธาน...”ไม่มีเสียงตอบรับยกเว้นแต่เสียงเดิมราวกับเขากำลังเจ็บปวดแสนสาหัส เธอเบิกตากว้างขึ้นตกใจรีบรุดไปทันทีพร้อมกับเปิดประตูกว้างผัวะ ! พรืด... ตุบ !ด้วยห้องน้ำประธานดันทำลดระดับลงไปทำให้เมื่อเรนนี่เปิดประตูจึงข้อเท้าพลิกล้มนั่งแหมะลงกับพื้น“อุ๊