Toxic Relation รักร้าย ร้าย(ไม่รัก)

บทที่ 1"โถ่ พี่ก็มาขอโทษน้องรินไงครับ พี่ขอโทษจริง ๆ พี่แค่หงุดหงิดมากไปไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ " คนถูกถามรีบลุกจากเตียงอล้วปรี่เข้ามาจับไหล่ทั้งสองของเธอเบา ๆ อย่างเอาอกเอาใจ เพราะที่อพาร์ตเมนต์นี้ใช้ระบบสแกนนิ้วจึงทำให้ไมเนอร์สามารถเข้าออกได้ตามใจ เขาเลยมานั่งอยู่ในห้องโดยที่เธอไม่ได้อนุญาตได้"ไม่ได้ตั้งใจงั้นเหรอคะ ไม่ได้ตั้งใจตั้งแต่ตรงไหนคะ ตั้งแต่ตอนรินอมหรือไม่ได้ตั้งใจว่ารินจะเห็น" น้ำเสียงประชดประชันออกมาไม่ขาดสายเธอไม่แม้แต่จะหันไปมองใบหน้าของเขาด้วยซ้ำ เพราะตั้งใจว่าจะตัดขาดกับเขาให้จบวันนี้เลยเกรงว่าหากหันไปมองอาจจะใจอ่อน"ช่างเถอะค่ะ ให้มันจบแค่นี้เถอะรินรับคำขอโทษพี่ไมค์กลับไปเถอะค่ะ แล้วจากนี้อย่ามาเจอกันอีก" รินลดาพูดเสียงเรียบพร้อมกับลูบครีมแก้มเนียนของตนเอง"ไม่เอาหรอก แฟนพี่อยู่ที่นี่จะให้พี่ไปไหนล่ะครับ พี่ขอโทษน้า ตบพี่เลยก็ได้พี่จะไม่ทำอีกแล้ว รินครับ""ไม่ละค่ะ รินไม่อยากต้องมานั่งทุกข์ใจเพราะให้โอกาสพี่อีก"ไมเนอร์ที่เห็นว่าครั้งนี้แฟนสาวดูจริงจังมากกว่าทุกครั้งก็กวาดสายตาไปรอบห้องเพื่อหาวิธีพูดโน้วน้าวใจแฟนสาว จนในที่สุดสายตาก็หยุดที่บางอย่างบนตลับแป้งของเธอ แผ่น

3"พี่ไมค์ รินเจ็บขาอะ" เสียงหวานใสพูดขึ้นขณะกำลังเดินเข้าไปภายในห้างสรรพสินค้า ซึ่งอยู่ไม่ห่างจากโรงพยาบาลเอกชลมากนัก หลังพบหมอประจำตัวเสร็จ รินลดาก็ชวนสามีมาที่ห้างเพื่อซื้อของเตรียมคลอดต่าง ๆ ให้เจ้าเด็กจิ๋วในท้องได้ยินแบบนั้นไมเนอร์จึงรีบวิ่งกลับไปที่รถแล้วยกวีลแชร์ลงมาเพื่อให้ภรรยาสาวนั่งตอนซื้อของ"สบายขึ้นหรือยังครับ""ขอบคุณค่ะ" รินลดาตอบพร้อมขยับตัวให้นั่งสบายมากขึ้น พอเห็นเธอนั่งเรียบร้อยเขาก็เข็นรถไปโซนของใช้แม่และเด็ก ที่อยู่ชั้นสองของห้าง"พี่ไมค์ดูตื่นเต้นจังเลยนะคะ""ก็ต้องตื่นเต้นสิครับ มีลูกกับคนที่รัก นี่ลูกของเราเลยนะ" คนเป็นสามีพูดอย่างอ่อนโยนก่อนจะยื่นมือไปลูบหัวภรรยาบนวีลแชร์ เธอยิ้มออกมาด้วยความดีใจพลางนึกถึงก่อนหน้านี้ที่ทั้งคู่เกือบเลิกกัน ลูกของเธอเกิดมาเพื่อเป็นโซ่คล้องใจจริง ๆ หญิงสาวลูบท้องที่นูนออกมาจนเห็นได้ชัดว่ากำลังตั้งครรภ์"ริน นี่รินใช่มั้ย" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากปากชายหนุ่มด้านข้างที่ไมค์เพิ่งเข็นวีลแชร์ผ่านมา หนุ่มแว่นรีบเดินตรงเข้าทักคนที่นั่งอยู่บนวีลแชร์ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม คนถูกทักขมวดคิ้วหน่อย ๆ ก่อนจะยิ้มให้ชายตรงหน้าแล้วเอ่ยทักเขา"พี่การใช

5"ดูเหมือนว่าน้องจะไม่กลับหัวเลยนะครับ กระดูกเชิงกรานก็ดูเล็กไป คุณแม่อาจจะต้องผ่าตัดคลอด" คำพูดของคุณหมอทำคนท้องเป็นกังวลอย่างมาก เธอตั้งใจว่าจะคลอดเองเพราะกลัวการผ่าตัดคลอดจะทำให้ต้องพักฟื้นนานกว่าการคลอดเองหญิงสาวผ่อนลมหายใจแห่งความเป็นกังวลจนหมอสังเกตเห็น หมอหันไปเขียนบางอย่างในชาร์ตคนไข้ก่อนจะหันกลับมาคุยกับว่าที่คุณแม่"กลัวเหรอครับ""ค่อนข้างค่ะ""ไม่ต้องกลัวไปหรอกครับ จริง ๆ มันไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น คุณแม่นอนนิ่ง ๆ แค่หนึ่งวัน ๆ ต่อมาก็ลุกเดินได้แล้วครับ""ค่ะ คุณหมอแล้วรินต้องทำอะไรเป็นพิเศษอีกมั้ย" คนเป็นกังวลถามหมอด้วยน้ำเสียงตื่น ๆ เธอกังวลจนคิดอะไรไม่ออกตั้งแต่รู้ว่าตนเองอาจจะต้องผ่าคลอด ซึ่งเป็นการคลอดที่เธอกลัวเอามาก ๆ"ไม่มีครับ คุณแม่แค่เตรียมตัวให้พร้อม พักผ่อนให้เพียงพอ กินแต่อาหารที่มีประโยชน์ก็พอเพราะทางโรงพยาบาลเตรียมไว้ให้หมดครับ" คุณหมอตอบก่อนจะหันมายิ้มอบอุ่นให้กำลังใจว่าที่คุณแม่ ก่อนจะหยิบใบอัลตร้าซาวด์สองใบให้เธอ"แล้วจะต้องผ่าวันไหนเหรอคะ""คุณแม่ดูตามตารางนี้ได้เลยครับ สีแดงแปรว่ามีคิว สีเขียวว่างสามารถจองคิวได้ครับ" หมอหนุ่มว่าพลางใช้นิ้วชี้ไล่ช่องว่าง

7 เมื่อเซ็นเอกสารเสร็จพยาบาลสาวก็ให้ไมเนอร์้เดินออกจากบริเวณเตียงเพื่อจัดการเตรียมความพร้อมให้ว่าที่คุณแม่ ผู้ช่วยอีกสองคนจึงช่วยกันโกนขนสวนสายฉี่ต่อสายน้ำเกลือให้รินลดา"หลังจากนี้คุณแม่งดทานอาหารด้วยนะคะหลังบ่ายสามจะมีเปลมารับไปผ่านะคะ" พยาบาลพูดขณะเช็คสายน้ำเกลือครั้งสุดท้ายพูดจบก็โค้งตัวให้ทั้งสองคนในห้องแล้วเดินออกไป"เป็นไงบ้างรินสายเต็มไปหมดเลย" คนเป็นสามีถามภรรยาสาวที่นอนอยู่บนเตียงพร้อมจับสายน้ำเกลือแล้ววางไว้ก่อนตะหันไปจับสายฉี่ดูเพราะไม่เคยเห็นก่อนผ่าตัดว่าที่คุณแม่จำเป็นต้องงดน้ำและอาหารอย่างน้อย8 ชั่วโมงเพื่อป้องกันการสำลักอาหารหรือน้ำย่อยในกระเพาะอาหารไหลย้อนขึ้นไปเข้าปอดได้และหากรุนแรงมากอาจทำให้คนไข้ขาดอ๊อกซิเจนได้ ไม่รู้บังเอิญหรือตั้งใจเพราะเธอตื่นเต้นจนไม่ทันกินอะไรมาฉะนั้นตอนนี้เธออดอาหารมาแล้วมากกว่า 8 ชั่วโมง"แปลกๆ อะอึดอัดนิดๆ ไงไม่รู้" รินลดาตอบพร้อมขยับเอวไปซ้ายขวาเบาๆ เพราะไม่ชินกับสายสวนฉี่ที่ติดอยู่"เจ็บมั้ย"

9"แอะ…แอ้""เอ๋…เอ้" เพราะถูกคนตัวโตเขี่ยแก้มเด็กน้อยจึงรู้สึกว่าถูกรบกวนเลย คนเป็นลุงรีบใช้มือตีเบา ๆ ที่ก้นหลานชายเพื่อกล่อมให้หลับต่อ ไม่นานเสียงอ้อแอ้ก็เงียบไป ลมหายใจก็สม่ำเสมอขึ้นหลังกินข้าวเสร็จรินลดาก็กลับมานั่งข้าง ๆ ลูกชายที่ยังคงหลับสนิทอยู่"รินน้ำหนักลงไปกี่กิโลเนี่ย""เกือบ 10 กิโลเลยค่ะพี่เมจ สงสัยเพราะลูกกินนมด้วย เลี้ยงเองด้วย""ดูเหนื่อยนะ ไมค์มันช่วยเลี้ยงลูกบ้างมั้ย""บางครั้งค่ะแต่ลูกไม่ค่อยอยู่กับพี่ไมค์รินเลยรับเองซะส่วนใหญ่" 3 เดือนผ่านไป"พี่ไมค์ทำไมช่วงนี้หายไปเลยล่ะคะ" หญิงสาวในชุดเดรสเกาะอกสีน้ำเงินเข้มถามขึ้นด้วยน้ำเสียงติดจะงอนเล็กน้อย ขณะชายหนุ่มที่เพิ่งเข้ามาจะนั่งลงบนโซฟาสีแดงเข้ม"ก็เมียพึ่งจะคลอด จะออกมาได้ยังไง""เดี๋ยวนี้กลัวเมียหรอมึง" มาร์คเจ้าของคลับสุดหรูพ่วงตำแหน่งเพื่อนซี้รุ่นน้องของไมเนอร์ด้วย เขาเอ่ยแซวเพื่อนรุ่นพี่ด้วยน้ำเสียงกวน ๆ ก่อนจะยกแก้