รำคาญ

4

"ริน พี่ซื้อสเต็กปลามาฝาก" น้ำเสียงทุ้มต่ำของพี่สามีดังขึ้นจากอีกฝั่งของเคาน์เตอร์ครัว เขาไปพบลูกค้าที่ร้านสเต็กชื่อดัง แล้วนึกถึงน้องสะใภ้ขึ้นมาจึงสั่งสเต็กแบบกลับบ้านมาให้เธอ

"ขอบคุณค่ะ รินกำลังจะทำอะไรกินพอดี พี่เมจกินด้วยกันมั้ยคะ"

"พี่ไปคุยงานที่ร้านสเต็กเลยกินกับลูกค้ามาแล้ว นึกขึ้นได้ว่าคนท้องต้องทานโปรตีนเยอะ ๆ แต่จะสั่งสเต็กเนื้อก็กลัวจะย่อยยากเลยสั่งสเต็กปลามาให้" คนพูดวางถุงอาหารลงบนเคาน์เตอร์ก่อนจะเดินอ้อมไปล้างมือตรงอ่างล้างจาน ล้างเสร็จก็หันไปมองรอบห้องเพื่อหาน้องชายตัวดีของตนเอง

"ไอ้ไมค์ยังไม่กลับเหรอ"

"ยังเลยค่ะ เห็นบอกว่ามีนัดต่อ" รินลดาพูดจบก็หยิบกล่องอาหารมาแกะดูด้วยสีหน้าซึม ๆ เล็กน้อย

"มา พี่กินเป็นเพื่อน" เสียงนุ่มทุ้มพูดพลางยกจานสเต็กที่รินลดาจัดไว้เดินไปที่โต๊ะ แล้วนั่งกินอาหารเป็นเพื่อนคนท้อง

"แล้วนี่จะคลอดเดือนไหนล่ะ"

"น่าจะเกือบสิ้นปีเลยค่ะ" พูดจบก็นั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเจ้าของห้อง โชคดีที่เป็นสเต็กปลาเพราะช่วงนี้เธอรู้สึกว่าตนเองท้องผูกจากการตั้งครรภ์ ยิ่งทานเนื้อมากเธอก็ยิ่งท้องผูกไม่ว่าจะทานผักอย่างไรก็ยังมีอาการท้องผูกอยู่เสมอ

"แล้วนี่ต้องผ่าหรือคลอดเอง หมอบอกมั้ย"

เมเจอร์นั่งคุยเป็นเพื่อนน้องสะใภ้เกือบหนึ่งชั่วโมงแต่จนแล้วจนรอดน้องชายก็ยังไม่ยอมกลับมาสักที

หลังกินข้าวเสร็จเมเจอร์ก็เข้าไปอาบน้ำ ทำงานต่อในห้องตนเองจนถึงสองทุ่มครึ่งเป็นเวลาเกือบสองชั่วโมงที่เขาใช้เวลาอยู่คนเดียว ชายหนุ่มเดินออกมาจากห้องเพื่อหาน้ำดื่มแต่พอเดินผ่านโถงนั่งเล่น เขากลับเห็นคนท้องที่กำลังหลับสนิทบนโซฟาตัวยาว

เจ้าของห้องเดินไปหยิบผ้าห่มผืนบางมาคลุมให้น้องสะใภ้ก่อนจะเดินไปดื่มน้ำ เธอคงกำลังรอน้องชายของเขาที่จนป่านนี้ยังไม่กล้บบ้านแน่ ๆ

"ไอ้ไมค์ แกอยู่ไหนวะ" เสียงทุ้มเอ่ยทักปลายหลังจากที่อีกฝ่ายกดรับสาย เพราะทนเห็นน้องสะใภ้นอนรอบนโซฟาเล็ก ๆ ไม่ได้เขาจึงต่อสายหาน้องชายตนเอง แต่พอน้องรับสายเขากลับได้ยินเสียงดนตรีดังมาจากปลายสาย

"คลับไอ้มาร์ค มีไร"

"ทำไมยังไม่กลับวะ รินนอนรอแกอยู่ที่โซฟาเนี่ย"

"ก็ปลุกไปนอนในห้องดิวะ แค่นี้ต้องให้บอกหรือไง" ปลายสายตอบเขาอย่างหัวเสียราวกับพี่ชายโทรไปขัดจังหวะอะไรสักอย่าง คนเป็นพี่เองก็ชักจะหงุดหงิดขึ้นมาบ้างมันไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องรับผิดชอบหรือเป็นห่วงเลยสักนิด

"มัวห่วงแต่เที่ยว ลูกเมียไม่ห่วงหรือไงวะ" คนโทรไปพูดเสียงเข้มก่อนจะตัดสายทิ้งแล้วเดินออกจากครัว

"ไอ้เวรเอ้ย คนอย่างมันไม่มีทางเปลี่ยนนิสัยได้จริง ๆ " เจ้าของห้องพึมพำขณะยืนมองคนที่กำลังหลับอยู่บนโซฟา เขากำลังชั่งใจว่าควรจะปลุกให้เธอไปนอนในห้องดี ๆ หรือเปล่า ใจหนึ่งก็ไม่อยากยุ่ง อีกใจก็สงสารเธอที่นอนอยู่บนโซฟาเล็ก ๆ สุดท้ายก็ตัดสินใจปลุกให้เธอไปนอนในห้อง

"พี่ไมค์ วันนี้รินต้องไปหาหมอ" จบประโยคมือเรียวก็เขย่าตัวสามีที่หลับเป็นตายอยู่บนเตียง เมื่อวานเขากลับมาเกือบตีสี่แถมเช้านี้ยังไม่ยอมไปทำงานอีกด้วย เธอพยายามปลุกเขาทั้งวันเพื่อที่จะไปหาอะไรกินแต่คนบนเตียงไม่มีวี่แววจะลุกมาเลย

"ก็ไปสิ"

"ไหนพี่บอกว่าจะพารินไปหาทุกครั้งไง บอกว่าจะไม่เที่ยวแล้วกลับดึกอีกก็ทำ รินโทรหาตั้งหลายรอบก็ไม่ยอมรับสายสักครั้ง พี่เป็นอะไรกันแน่ ทำไมทำแบบนี้อีกแล้ว" รินลดาพูดด้วยน้ำเสียงที่ถูกสะกดกั้นอารมณ์เอาไว้ อีกทั้งตอนนี้เธอยังอารมณ์แปรปรวนฮอร์โมนผิดปกติ

คนท้องต่อว่าคนที่หลับอยู่บนเตียงส่วนคนถูกต่อว่ากลับหันหน้าหนีไปอีกทาง เอาหัวซุกหมอนด้วยสีหน้ารำคาญ

"รำคาญเลิกบ่นสักทีได้มั้ย คนจะนอน"

"นี่คือสิ่งตอบแทนโอกาสที่ให้ไปเหรอ"

"รำคาญ รำคาญออกไปสักที จะนอน"

"รินมันโง่เองที่ยอมให้โอกาสคนแบบนี้ สันดานเปลี่ยนให้ตายก็เปลี่ยนไม่ได้หรอก" คนท้องจะคอกเสียงดังพร้อมกับยกมือปาดน้ำใส ๆ ที่เริ่มเอ่อคลอออกมา ก่อนจะลุกจากเตียงนอน ถือกระเป๋าเดินออกไป

รินลดาถือกระเป๋าสะพายเดินออกไปตั้งใจจะไปหาหมอ ตอนนี้เธอท้องเกือบจะ 37 สัปดาห์แล้วหมอจึงนัดตรวจทุก ๆ สัปดาห์ ยิ่งท้องแก่มากขึ้นเท่าไรเธอก็ยิ่งมีอาการเจ็บขาขณะเดินมากขึ้นเท่านั้น

"มีอะไรกันเสียงดังเชียว" เจ้าของห้องที่กลับมาจากทำงานถามขึ้นขณะที่น้องสะใภ้กำลังเดินออกมาจากห้องพอดี รินลดาส่ายหน้าให้ชายตรงหน้า ดวงตาแดงก่ำของเธอทำให้เขาคิดว่าเธอคงทะเลาะกับน้องชายของเขา

"นี่จะออกไปข้างนอกเหรอ"

"หมอนัดค่ะ" รินลดาตอบเสียงเบาพลางยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเพื่อเรียกรถ คนตรงหน้าถอนหายใจเฮือกใหญ่ให้กับความน่ารำคาญของน้องชายในช่วงนี้ เพราะอยู่ ๆ ไอ้น้องน่ารำคาญนั่นก็เกิดเที่ยวบ่อยกลับเช้างานไม่ไปทำอีกแล้ว

"เดี๋ยวพี่ไปเป็นเพื่อน รอแป๊บนึง ไปเองลำบาก" เมเจอร์ตอบก่อนจะเดินไปวางไว้ที่ครัว ล้างมือแล้วเดินออกไปพร้อมเธอ ถ้าคนไม่รู้คงคิดว่าพ่อของเด็กคือเขามากกว่าไอ้น้องชายไม่ได้เรื่องคนนั้นแน่ ๆ