Episode12

พิษรักคนเลว(12)

ตกดึกคืนนั้น

ร่างแบบบางที่กำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงนอนกว้างจู่ ๆ เธอก็สะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก วันใหม่เอี้ยวหน้าไปมองยังพื้นที่ด้านข้างพลันเรียวคิ้วสวยขมวดเข้าหากันยุ่งเมื่อไม่เจอชนกันต์นอนอยู่ข้างกันแบบที่ควรจะเป็น

“ไปไหนของเขากัน” เสียงหวานบ่นพึมพำพลางหยัดกายลุกขึ้นนั่งด้วยความยากลำบาก อาจจะเพราะท้องที่โตมากทำให้เธอทำอะไรไม่ค่อยสะดวกไม่เว้นแม้แต่เรื่องเล็กน้อยพวกนี้ก็ตาม

วันใหม่กวาดสายตามองหาชนกันต์ไปทั่วทุกมุมห้อง

“เฮีย” ตะโกนเรียกหาเขาเสียงดังลั่น ทว่าไร้สัญญาณตอบกลับจากชนกันต์ “เฮียกันต์ เฮียกันต์อยู่ไหนอะ” เมื่อไม่ได้ยินเสียงของเขากลับมาวันใหม่จึงพาตัวเองออกมาเดินตามหา

เธอแบกท้องโต ๆ ของเธอเดินตามหาเขาไปทั่วทุกมุมของบ้าน จากชั้นบนสู่ชั้นล่างก็ไม่พบกับชนกันต์

“ไปไหนของเขากันนะ” เพราะเขาไม่เคยหายไปตอนดึก ๆ แบบนี้ จึงไม่แปลกที่เธอจะเกิดความสงสัยและเกิดความรู้สึกเป็นห่วงเขาขึ้นมา

เมื่อหาทั่วบ้านแล้วยังไม่พบ วันใหม่จึงยกโทรศัพท์ที่ถือติดมือมา กดโทรหาชนกันต์

สายแล้วสายเล่า ทว่าปลายสายก็ไม่คิดจะกดรับสายกัน วันใหม่โทรอยู่อย่างนั้น แต่ไม่มีทีท่าว่าชนกันต์จะรับสายเธอเลย

และในขณะที่วันใหม่กำลังว้าวุ่นกับการหายตัวไปของชนกันต์อยู่นั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังแจ้งเตือนขึ้นมารัว ๆ ราวกับคนที่ส่งข้อความมาหามีเรื่องเดือดเนื้อร้อนใจอยากขอความช่วยเหลือ

วันใหม่จึงไม่รอช้าที่จะกดเปิดดู….แต่แล้วเธอก็ต้องชะงักนิ่งงันกับชื่อที่เพิ่งเพิ่มเธอเป็นเพื่อนในไลน์

วันใหม่กดดูข้อความของมิ้งที่ส่งเข้ามาหาเธอรัว ๆ อย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

ติ่ง

Ming ได้เพิ่มคุณเป็นเพื่อน

Ming: ส่งรูปภาพให้คุณ

Ming: ตื่นมาแล้ว ไม่เจอเขาก็ไม่ต้องตกใจนะ เพราะตอนนี้เขาอยู่กับฉัน

เป็นอีกครั้งที่วันใหม่ชะงัก มองรูปภาพที่ผู้หญิงคนนั้นส่งมาให้ด้วยแววตาสั่นระริกยากจะควบคุม ภาพที่ผู้หญิงคนนั้นส่งมาเป็นภาพแผ่นหลังของชนกันต์ที่นอนหันหลังให้กล้องอยู่

แม้ว่าเขาจะหันหลังอยู่แต่วันใหม่ก็จำเขาได้แม่น เธอจำเขาได้ทุกอิริยาบถของชนกันต์ ไม่ว่าเขาจะอยู่ในท่วงท่าไหน ใส่เสื้อผ้าหรือไม่ใส่อะไรเลย วันใหม่ก็จำชนกันต์ได้

Ming: ส่งรูปภาพให้คุณ

Ming: เผื่อรูปเมื่อกี้ไม่ชัด

คราวนี้รูปที่มิ้งส่งมา เป็นรูปใบหน้าชนกันต์ที่กำลังนอนหลับตาพริ้ม

Ming: ส่งรูปภาพให้คุณ

Ming: กันต์นี่ก็ร้อนแรงดีเหมือนเดิมเลยเนอะ กินดุเหมือนเดิมเลย

มิ้งส่งรูปตัวเองที่มีร่องรอยจากการผ่านกิจกรรมอย่างว่ามาให้วันใหม่ดู ตามด้วยข้อความเยาะเย้ยวันใหม่สารพัดที่ผู้หญิงคนนั้นส่งมาให้ไม่หยุดหย่อน

Ming: ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าเขามีคนอื่น ทำไมถึงยังทำตัวโง่อยู่ได้

Ming: คิดว่าเขาจะกลับตัวกลับใจ? เหอะ เธออย่าฝันหวานไปเลยวันใหม่ ไม่มีเสือคนไหนเมื่อได้กินเหยื่อชิ้นที่ถูกใจแล้วกลับไปกินเหยื่อชิ้นเก่าที่เน่าเฟะหรอกนะ

Ming: เธอควรสำเนียกตัวเองได้แล้วว่าเขาไม่เอา แต่จะว่าไปก็เธอก็น่าสงสารอยู่นะ

Ming: โถ ช่างเป็นคนท้องที่น่าสงสารจริง ๆ ขนาดท้องอยู่แท้ ๆ ผัวยังไม่แยแสเธอเลย แต่ก็ช่วยไม่ได้หรอกนะ ของแบบนี้มันเทียบกันไม่ได้ ของที่มันหมดสภาพเป็นธรรมดาที่ใครก็ไม่อยากได้

Ming: เธอน่ะควรจำใส่สมองของเธอไว้ได้แล้ววันใหม่ว่ากันต์เขาเลือกฉัน ขนาดตอนนี้ เวลานี้ กันต์เขายังไม่เลือกเธอเลย เมื่อไหร่จะคิดได้แล้วออกไปจากชีวิตกันต์สักที ฉันกับเขา เราจะได้ใช้ชีวิตกันอย่างมีความสุขโดยไม่มีมารผจญอย่างเธอมาขัดขวาง

ตอนนี้ไม่ใช่แค่แววตาของวันใหม่ที่สั่นระริก แต่กลับเป็นตัวเธอที่สั่นเทิ้มด้วยความโกรธเกลียดกับสิ่งที่ชนกันต์และผู้หญิงของเขาทำ

ความรู้สึกมากมายวิ่งชนวันใหม่เข้าอย่างจัง สิ่งที่เธอพยายามทำมาตลอดมันสูญเปล่าลงให้พริบตา ต่อให้เธอพยายามยื้อความสัมพันธ์ครั้งนี้ไว้แค่ไหนก็ไม่มีค่า ต่อให้เธอพยายามปิดหู ปิดตา ทุกอย่างก็ไม่มีทางดีขึ้น

ชนกันต์ไม่เคยคิดหยุด มีแต่เธอที่ฝันลม ๆ แล้ง ๆ ไปเองอยู่คนเดียว มีแต่เธอที่หวัง หวังว่าเขาจะคิดได้ หวังว่าเขาจะหยุด มีแต่เธอที่หวัง มีแต่เธอที่เสียใจ ในขณะที่ตัวเขาคิดอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง

Ming: พูดไปขนาดนี้หวังว่าจะคิดได้นะ ฉันขอตัวไปนอนกกกับผัวก่อนแล้วกัน บาย

เพล้ง

ความรู้สึกของวันใหม่พังย่อยยับเหมือนซากโทรศัพท์ที่เธอเพิ่งปาทิ้งไป

“ฮึก” ฟางเส้นสุดท้ายที่เธอพยายามยื้อมันจนสุดมือรั้ง ขาดสะบั้นลงจนไม่เหลือชิ้นดี เช่นเดียวกับหัวใจของเธอดวงนี้ที่แตกสลายออกจากกันเป็นเสี่ยง ๆ

พรึ่บ

วันใหม่ทิ้งตัวนั่งลงบนพื้นปล่อยหยาดน้ำตาที่เธอพยายามเก็บซ่อนมันไว้ให้ไหลออกมาประจานความอ่อนแอของเธอตัวเอง

ที่ผ่านมาเธอพยายามอย่างหนักที่จะไม่ร้องไห้ พยายามทำตัวเข้มแข็งเพราะไม่อยากให้ใครเห็นความอ่อนแอของเธอ ไม่อยากให้ใครต้องมาเป็นห่วง เธอทำเป็นเข้มแข็งต่อหน้าคนทุกคน แต่ลับหลังเมื่ออยู่คนเดียว เธอเองก็ยังร้องไห้ออกมาบ่อยครั้ง

ยิ่งสมองหวนคิดไปถึงความทรงจำเก่า ๆ ที่เคยมีกัน ตอกย้ำว่าตอนนั้นเธอมีความสุขมากขนาดไหน วันใหม่ก็ยิ่งร้องไห้ออกมา ใครจะคิดละว่าผู้ชายที่ดูเหมือนรักเธอมากวันนั้นจะทำลายหัวใจของเธอจนพังย่อยยับได้ขนาดนี้

เฮียกันต์ที่เคยพร่ำบอกว่ารักเธอนัก รักเธอหนา เฮียกันต์ที่เคยพร่ำบอกเสมอว่าจะไม่มีทางทำให้เธอเสียใจ วันนี้ทำไมเขาถึงกลับคำพูด ทำไมเขาถึงไม่รักษาสัญญาที่เคยให้ไว้

สิ่งที่เขาทำ เขาจะรู้บ้างไหมว่าเธอเจ็บปวดมากขนาดไหน วันใหม่รู้สึกเหมือนกับว่าเธอกำลังจะตายให้ได้ ความเจ็บปวดในใจไม่มีทีท่าว่ามันจะทุเลาลงเลย มันมีแต่เจ็บเพิ่มพูนทวีคูณขึ้นไปเรื่อย ๆ

“แม่ขอโทษนะลูก แม่ขอโทษจริง ๆ “ ขอโทษที่แม่คนนี้ไม่สามารถรักษาครอบครัวของเราไว้ได้ ขอโทษที่แม่คนนี้ไม่สามารถมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบให้หนูได้ แม่พยายามแล้ว พยายามสุดความสามารถแล้วจริง ๆ แต่แม่ก็ทำไม่สำเร็จ

วันใหม่พร่ำขอโทษลูกของเธอด้วยความรู้สึกผิดที่มีเต็มหัวใจ เมื่อเธอไม่สามารถรักษาครอบครัวของเราไว้ได้ตามที่เคยบอกลูกไว้

ครอบครัวที่สมบูรณ์ของเราไม่มีทางเกิดขึ้นจริง

ความฝัน ความรักที่มีมันพังทลายลงชั่วพริบตา

เธอยอมแพ้แล้ว เธอยอมแพ้แล้ว ยอมแพ้แล้วจริง ๆ