เมียบำเรอแค้นของซาตาน

เสียงดนตรีแจ๊สจังหวะเนิบนาบดังคลอเบาๆ ภายในห้องวีไอพีสุดหรูของคลับส่วนตัวย่านทองหล่อ แสงไฟสลัวทอดตัวลงบนโต๊ะกระจกใสที่มีขวดเหล้าราคาแพงตั้งอยู่  บรรยากาศภายในห้องนี้ถูกตัดขาดจากความวุ่นวายและเสียงอึกทึกของโลกภายนอกอย่างเป็นส่วนตัวบนโซฟาหนังตัวใหญ่มีร่างของผู้ชายสามคนนั่งอยู่ ท่ามกลางความเงียบที่แทรกซึมผ่านบทสนทนาเป็นระยะ พวกเขาไม่ได้พร่ำพูดกันตลอดเวลา แต่เป็นความเงียบที่ต่างฝ่ายต่างรู้ใจกัน

‘ผู้กองเหมราช’ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนออกด้วยความอึดอัด มือหนาคลายปมเนกไทที่ผูกแน่นมาตลอดทั้งวันทิ้งไปบนพนักวางแขน เขาคว้าแก้วทรงเตี้ยที่มีของเหลวสีอำพันขึ้นมากระดกทีเดียวจนหมด ความร้อนแรงของแอลกอฮอล์ที่บาดลึกลงไปในลำคอไม่ได้ช่วยให้ความหงุดหงิดที่สุมอยู่ในอกลดน้อยลงเลย

“เวรเอ๊ย...” เหมราชสบถออกมาเบาๆ ขณะกระแทกแก้วลงบนโต๊ะ

“ตามสืบมาตั้งหลายเดือน พอจะได้หลักฐานมัดตัวพวกมัน สายสืบของฉันก็ดันมาถูกเก็บไป  เสียก่อน ไอ้พวกเครือข่ายบ่อนพนันพวกนี้มันเส้นสายลึกกว่าที่คิด”

“ใจเย็นน่าไอ้เหม...” เสียงทุ้มห้าวของ ‘ธิตชล’ ดังขึ้น ชายหนุ่มเจ้าของปางไม้จากแดนเหนือเอนหลังพิงพนักโซฟาอย่างผ่อนคลาย  ในมือของเขามีแก้วเหล้าที่น้ำแข็งละลายไปเกินครึ่ง  ผิวพรรณกรำแดดและบุคลิกที่ดูดิบเถื่อนกว่าใครเพื่อน ทำให้เขาดูแปลกแยกจากความหรูหราของคลับแห่งนี้ แต่กลับกลมกลืนไปกับรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมา

“แกเป็นตำรวจนะเว้ย ไม่ใช่ซูเปอร์แมนที่จะกวาดล้างความโสมมของประเทศ ได้ในวันเดียวได้ไงวะ... บางทีฉันก็เบื่อความวุ่นวายในเมืองหลวงว่ะ สู้ปางไม้ที่เชียงรายของฉันก็ไม่ได้ มีแต่กลิ่นดิน กลิ่นไม้ ไม่ต้องมานั่งปวดหัวกับพวกอีแอบใส่สูทปล้นคนกิน”  เหมราชแค่นยิ้ม หยิบขวดเหล้ามาเติมให้ตัวเอง

 “ถ้ามันเป็นแค่บ่อนกระจอกๆ ฉันคงไม่หัวเสียขนาดนี้หรอก แต่นี่มันโยงไปถึงพวกตัวใหญ่...  เครือข่ายของเจ้าสัวบุญชัย แกคิดว่าคนอย่างพวกมันจะยอมปล่อยให้ตำรวจยศผู้กองอย่างฉันเข้าถึงตัวง่ายๆ หรือไง”   ชื่อของ ‘เจ้าสัวบุญชัย’ ทำให้บรรยากาศในห้องที่หนักอึ้งอยู่แล้ว ยิ่งทวีความตึงเครียดขึ้นไปอีกชายคนที่สามที่นั่งเงียบมาตลอดการสนทนาขยับตัวเล็กน้อย ‘นักรบ’ เจ้าของฟาร์มโคนมขนาดใหญ่จากปากช่อง นัยน์ตาที่ทอดมองหยดน้ำที่เกาะอยู่ข้างแก้วเหล้าของตัวเองนั้นนิ่งสนิทและยากจะคาดเดาความรู้สึก  ทว่าทันทีที่ได้ยินชื่อของเจ้าสัวบุญชัย สันกรามของเขาก็บดเข้าหากันแน่นจนนูน

“เจ้าสัวบุญชัย...” นักรบเอ่ยทวนชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้เพื่อนทั้งสองต้องหันมามอง

“ถ้าพูดถึงพ่อ ก็ต้องไม่ลืมพูดถึงลูกชายตัวดีของมันด้วย... ไอ้เมธัส”  ความเจ็บปวดที่ถูกฝังกลบไว้ใต้ท่าทีเย็นชาปะทุขึ้นมาในอกของนักรบ  เพียงแค่เอ่ยชื่อผู้ชายคนนั้น ภาพความทรงจำในอดีตก็ย้อนกลับมาฉายชัดในหัว  ภาพของผู้หญิงที่เขารักสุดหัวใจ

‘อารยา’ หญิงสาวที่เขาวางแผนจะสร้างครอบครัวด้วย แต่กลับถูกความมั่งคั่งและคารม จอมปลอมของเมธัสล่อลวงไปอารยาทอดทิ้งเขาไปหาผู้ชายที่เพียบพร้อมกว่า ทิ้งให้เขาต้องจมอยู่กับความอัปยศและความสูญเสีย โดยที่เมธัสไม่เคยเห็นคุณค่าของเธอเลย  มันเป็นแค่การแย่งชิงเพื่อความสะใจ และเมื่อเบื่อ... มันก็เขี่ยเธอทิ้งอย่างไม่ไยดี  นักรบยกแก้วเหล้าขึ้นจิบ รสชาติฝาดเฝื่อนของมันไม่ต่างจากรสชาติของชีวิตที่เขาต้องกล้ำกลืนมาตลอดหลายปี

“เรื่องของอารยามันผ่านไปนานแล้วนะไอ้รบ”    ธิตชลวางมือลงบนบ่าของเพื่อนสนิท ออกแรงบีบเบาๆ เพื่อเรียกสติ“แกสร้างเนื้อสร้างตัวจนฟาร์มของแกใหญ่โตเป็นอันดับต้นๆ ของประเทศแล้ว เลิกเอาความแค้นมาสุมอกตัวเองเสียทีเถอะว่ะ  ผู้หญิงที่ทิ้งแกไปเพราะเงิน มันก็ไม่คุ้มค่าให้แกต้องมานั่งจดจำหรอก”

“ฉันไม่ได้แคร์อารยาแล้วไอ้ธิต”  นักรบสวนกลับ น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและเยียบเย็น

“แต่ฉันแค้นไอ้เมธัส... แค้นที่มันทำเหมือนความรู้สึกของคนอื่นเป็นแค่ของเล่น มันใช้เงินและอำนาจของพ่อมันเหยียบย่ำคนอื่นมามากแค่ไหน แกก็รู้... วันหนึ่ง ถ้าฉันมีโอกาส ฉันจะทำให้มันได้รู้ซึ้งถึงความสูญเสียแบบที่ฉันเคยเจอ ฉันจะเอาคืนมันให้สาสม”  เหมราชถอนหายใจยาว เขารู้จักนิสัยของนักรบดี ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนที่จะพูดจาข่มขู่ใครพล่อยๆ ถ้าเขาพูด  นั่นก็แปลว่าเขาคิดและรอคอยจังหวะนั้นอยู่เสมอ

“ถ้าแกคิดจะเล่นไอ้เมธัส แกต้องระวังตัวให้ดีนะรบ”  เหมราชเตือนในฐานะตำรวจที่รู้ตื้นลึกหนาบางของครอบครัวนี้ดี