ลูกลับๆ ของเพื่อนสนิทพี่ชาย

มุมมองของโรซาลี

ฉันอายุได้สิบเก้าปี ตอนที่ได้เห็นเอเดน คิง เดินออกมาจากห้องน้ำโดยมีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันกาย หยดน้ำไหลรินลงมาตามแผงอกขณะที่เขาสบถพึมพำชื่อฉันออกมาเหมือนคำสาป

ฉันไม่ได้ตั้งใจจะไปอยู่ตรงนั้นเลยจริงๆ ฉันแค่ขึ้นมาบนชั้นสองเพื่อจะหยิบสมุดวาดภาพจากห้องนอนตัวเอง พอดีกับที่ได้ยินเสียงน้ำเงียบลง ประตูห้องน้ำเปิดแย้มไว้เล็กน้อย ไอน้ำลอยฟุ้งออกมายังโถงทางเดินราวกับคำเชื้อเชิญที่ฉันควรจะเมินเฉยไปเสีย

แต่ฉันก็ไม่ได้ทำ

ฉันยืนตัวเกร็งค้างอยู่ตรงโถงทางเดิน หัวใจเต้นกระหน่ำรุนแรงชนแผงอกจนนึกว่าจะทะลุออกมาเสียให้ได้

ตอนนั้นเป็นช่วงบ่ายคล้อย พ่อกับเจฟฟรีย์พี่ชายของฉันอยู่ที่ฐานทัพเพื่อฝึกซ้อม บ้านทั้งหลังควรจะไม่มีใครอยู่นอกจากฉัน แต่เมื่อสองชั่วโมงก่อน เจฟฟรีย์โทรมาบอกว่าเอเดนกำลังจะมา เขาอธิบายว่าเพื่อนสนิทของเขาได้ลาพักผ่อนเสียทีหลังจากปฏิบัติการอยู่นานถึงแปดเดือน และต้องการที่พักก่อนจะเดินทางกลับบ้านไปหาครอบครัว

นับแต่นั้นมา จิตใจของฉันก็ปั่นป่วนจนทำอะไรไม่ถูกเลย

เอเดน คิง สูงราวๆ 190 ซม. ร่างกายกำยำสมส่วนและมีผิวสีน้ำผึ้ง เขาเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของพี่ชายตั้งแต่ทั้งคู่สมัครเข้าหน่วยนาวีเมื่อหกปีก่อน อายุมากกว่าฉันแปดปี เป็นผู้ชายที่อยู่สูงเกินเอื้อม... และเป็นผู้ชายเพียงคนเดียวที่ฉันปรารถนาอย่างรุนแรงจนรู้สึกเจ็บปวดไปทั้งกาย

ฉันเจอเขาครั้งแรกตอนอายุสิบสาม และตอนนั้นเขาอายุยี่สิบเอ็ด เขาเดินเข้ามาในบ้านของเราในชุดเครื่องแบบ เต็มไปด้วยความมั่นใจและโครงหน้าที่คมคาย ส่วนฉันก็เดินสะดุดขาตัวเอง เจฟฟรีย์หัวเราะเยาะฉัน แต่เอเดนไม่ได้สังเกตเห็นด้วยซ้ำ

เขาไม่เคยสังเกตเห็นฉันเลย

สำหรับเขา ฉันเป็นแค่น้องสาวตัวยุ่งของเจฟฟรีย์ เด็กที่ชอบเข้ามาขัดจังหวะเวลาผู้ชายเขาอยู่ด้วยกัน ยัยเด็กที่ไม่มีตัวตน เว้นเสียแต่เวลาที่ยัยนั่นแอบเอารีโมตไปซ่อนหรือกินพิซซ่าชิ้นสุดท้าย

ตลอดหกปีที่ผ่านมา ฉันไร้ตัวตนในสายตาเขา... จนกระทั่งเมื่อสามเดือนก่อน

ฉันเดินทางไปเยี่ยมเจฟฟรีย์ที่ฐานทัพ โดยนำบราวนี่ที่เขารบเร้าให้ทำไปให้ด้วย เอเดนก็อยู่ที่นั่น วันนั้นฉันใส่ชุดชุดแซกฤดูร้อน และไม่ได้คิดอะไรเลย แต่ตอนที่ฉันก้มลงเก็บลูกกุญแจ ฉันจับได้ว่าเขากำลังจ้องมองขาของฉัน... แม้จะแค่เสี้ยววินาทีก็ตาม

สันเขาเต็งแน่น สายตาของเขาเข้มขึ้น แล้วเขาก็เบือนหน้าหนีไปอย่างรวดเร็วเสียจนฉันคิดว่าตัวเองคงตาฝากไปเอง

แต่ฉันรู้ดีว่าไม่ได้ตาฟาก

บางอย่างได้เปลี่ยนไปตั้งแต่วันนั้น ฉันหยั่งรู้ได้ลึกถึงข้างใน และตอนนี้เขาก็มาอยู่ที่นี่ ในบ้านของฉัน กำลังใช้ห้องน้ำของฉัน และฉันก็เหมือนจะหายใจไม่ออก

ฉันมองผ่านช่องประตูที่เผยออยู่ เห็นเขายกมือขึ้นเสยผมสีดำที่เปียกชุ่ม ป้ายชื่อทหาร แขวนห้อยอยู่กับอกเปลือยเปล่า ผิวสีแทนของเขาเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นที่ฉันเคยปรารถนาจะใช้นิ้วมือลูบไล้มาโดยตลอด มัดกล้ามเนื้อเคลื่อนไหวอยู่ใต้ผิวหนังในลักษณะที่ดูทั้งอันตรายและทรงพลัง

แล้วฉันก็ได้ยินมัน... มันเบาจนแทบไม่พ้นเสียงกระซิบ

"โรซี่"

ชื่อของฉัน... เขาเอ่ยชื่อฉัน

ฉันหยุดหายใจไปโดยสิ้นเชิง

มือของเขาเลื่อนต่ำลงมาตามหน้าท้อง และหายเข้าไปใต้ขอบผ้าเช็ดตัว ฉันควรจะเบือนหน้าหนี ฉันควรจะวิ่งหนีไปเสีย แต่ขาของฉันกลับไม่ยอมก้าว ทั้งร่างรู้สึกเหมือนถูกสตัฟฟ์ไว้กับที่ และร้อนผ่าวไปหมด

เขาเกร็งอยู่ใต้ผ้าเช็ดตัวผืนนั้นแล้วแหงนศีรษะไปด้านหลัง เสียงครางต่ำและแหบห้าวหลุดออกมาจากลำคอ

"โธ่เอ๊ย โรซี่"

เข่าของฉันแทบจะทรุดลงไปกับพื้น ความร้อนรุ่มแล่นผ่านทั่วร่าง ฉันไม่เคยรู้สึกอะไรแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต ฉันเคยจูบผู้ชายมาสองคนแต่ไม่เคยรู้สึกอะไรสักนิด แต่การได้ยินเอเดนเอ่ยชื่อฉันด้วยน้ำเสียงแบบนั้น มันทำให้รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกเผาด้วยไฟ

เขาดึงผ้าเช็ดตัวออก

ฉันได้เห็นทุกอย่าง... ทุกตารางนิ้วของเรือนร่างเขา

มันหนา แข็งขึง และสมบูรณ์แบบ มือของเขากำรอบมันแน่นเสียจนมีเสียงครวญหลุดออกมาจากคอของฉัน

ทันใดนั้น เขาก็หันขวับมาทางประตู

สายตาของเราปะทะกัน

เวลาเหมือนจะหยุดหมุน

ฉันเห็นวินาทีที่เขารู้ตัวว่าฉันอยู่ตรงนั้น วินาทีที่ความตกใจแปรเปลี่ยนเป็นบางอย่างที่มืดมนยิ่งกว่า... ความกระหาย ความต้องการ บางสิ่งที่ทำให้ท้องไส้ของฉันปั่นป่วนและเส้นประสาททุกเส้นเกร็งแน่น

ตลอดสามวินาทีนั้น ไม่มีใครเคลื่อนไหวเลยสักคน

แล้วสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป ความกระหายหายวับไป แทนที่ด้วยความดุดันกร้าวร้าว

"ออกไป!" เขาคำรามเสียงดัง

ฉันก้าวถอยหลังสะเปะสะปะ ไหล่กระแทกเข้ากับผนัง หัวใจเต้นระทึกอย่างบ้าคลั่ง

"เดี๋ยวนี้ โรซาลี!"

ฉันรีบโกยอ้าวไปตามโถงทางเดิน เข้าไปในห้องนอนของตัวเอง แล้วเปิดประตูกระแทกปิดตามหลัง ร่างกายของฉันสั่นสะท้านไปหมด ใบหน้าร้อนผ่าว ต้นขาทั้งสองข้างเกร็งชิดเข้าหากันจนแทบเจ็บ

ฉันล้มตัวลงบนเตียงและซุกหน้าลงกับฝ่ามือ

ฉันเพิ่งทำอะไรลงไป?

ฉันเพิ่งเห็นอะไรไปเนี่ย?

เขาคิดถึงฉันอยู่... เขาเอ่ยชื่อฉันราวกับว่ามันเป็นคำเดียวที่มีความหมาย

เอเดน คิง ต้องการฉัน

ความคิดนั้นทำให้ฉันเวียนหัว

แต่เขาก็เพิ่งจะตะคอกไล่ฉันให้ออกไปเหมือนกัน เขาขึงตาใส่ฉันราวกับว่าฉันได้ทำเรื่องที่ยกโทษให้ไม่ได้ ลงมือล้ำเส้นที่ไม่สามารถข้ามกลับมาได้อีกเลย

บางที... ฉันอาจจะล้ำเส้นนั้นไปแล้วจริงๆ

ฉันนอนอยู่ตรงนั้นนานราวกับเป็นชั่วโมง พยายามข่มหัวใจที่เต้นรวดเร็ว ลบภาพที่ติดตาอยู่ในความทรงจำ และข่มความรู้สึกวาบหวามที่ไม่ยอมหายไปสักที

แต่มันไม่ได้ผลเลย

เวลาประมาณหกโมงเย็น ฉันได้ยินเสียงประตูหน้าบ้านเปิด พ่อกับเจฟฟีย์กลับมาถึงบ้านแล้ว เสียงของพวกเขาลอยขึ้นมาจากชั้นล่าง ตามมาด้วยเสียงทุ้มต่ำของเอเดน ฉันยังคงเก็บตัวอยู่ในห้อง ไม่กล้าออกไปเผชิญหน้ากับพวกเขา

โดยเฉพาะกับเขา

ตอนทุ่มตรง พ่อตะโกนเรียกให้ฉันลงไปกินข้าวเย็น

ฉันเปลี่ยนมาใส่กางเกงวอร์มกับเสื้อฮู้ดตัวใหญ่ยักษ์ รวบผมขึ้นเป็นมวยยุ่งๆ พยายามทำตัวเองให้ดูแย่และไม่น่ามองที่สุดเท่าที่จะทำได้ จากนั้นก็ย่องลงบันไดไปเหมือนคนที่กำลังเดินเข้าสู่ลานประหาร

ทุกคนอยู่ที่นั่นในห้องกินข้าว พ่อกำลังหยิบเบียร์ออกจากตู้เย็น เจฟฟรีย์กำลังหัวเราะกับบางอย่างในโทรศัพท์ ส่วนเอเดนยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์พลางจ้องมองมายังช่องประตู

เขาดูเหมือนกำลังยืนยามอยู่เลย

ทันทีที่ฉันเดินเข้าไป สายตาของเขาก็ล็อกเข้าที่ฉันทันที

ฉันตัวเกร็งค้าง

สันเขาเต็งแน่น ดวงตามืดมนและยากจะอ่านออก เขาดูเหมือนคนที่อยากจะฆ่าฉันหรือไม่ก็กลืนกินฉันเข้าไปทั้งตัว และฉันก็ไม่แน่ใจว่าความเป็นไปได้ไหนจะน่ากลัวกว่ากัน

"มาแล้วเหรอ" พ่อพูดพร้อมกับรอยยิ้ม "โรซี่ ลูกยังจำเอเดนได้ใช่ไหม?"

ฉันพยักหน้า ไม่กล้าไว้วางใจเสียงของตัวเอง

"แน่นอนว่าเธอจำผมได้" เอเดนพูดด้วยน้ำเสียงต่ำและอันตราย "ใช่ไหมล่ะ โรซาลี?"

เจฟฟรีย์ขมวดคิ้วขณะมองสลับไปมาระหว่างเราสองคน "นายเป็นอะไรหรือเปล่าวะเพื่อน? ดูอารมณ์ไม่ดีเลย"

"ฉันสบายดี" เอเดนตอบ โดยไม่ละสายตาไปจากฉันเลยแม้แต่วินาทีเดียว "แค่เหนื่อยๆ น่ะ"

โกหกทั้งเพ

ฉันหยิบจานแล้วไปนั่งให้ไกลจากเขาที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ฉันกลับรู้สึกได้ถึงสายตาของเขาที่จ้องมองมาตลอดมื้ออาหาร ทุกครั้งที่ฉันเงยหน้าขึ้น เขาจะมองฉันอยู่เสมอ ทุกครั้งที่ฉันเอื่นมือไปหยิบอะไร สายตาของเขาก็จะเลื่อนตามมือของฉันไป

มันคือการทรมานชัดๆ

หลังอาหารเย็น ฉันช่วยพ่อล้างจานในขณะที่เจฟฟรีย์กับเอเดนเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น ในที่สุดฉันก็รู้สึกปลอดภัยเสียที ฉันคิดว่าตัวเองจะสามารถถอยกลับเข้าห้องและหลบหน้าเขาได้ตลอดเวลาที่เหลือของเย็นนี้

แต่พอฉันหันหลังจะเดินออกจากห้องครัว เขาก็มายืนอยู่ตรงนั้นแล้ว... ยืนตระหง่านบังทางออกเอาไว้

"เราต้องคุยกัน" เขาพูดเสียงเรียบ

หัวใจของฉันหยุดเต้นไปในทันที

"เดี๋ยวนี้"