LOGINYour comments and feedback are always appreciated—they truly mean a great deal. Thank you for reading, and I hope you have a wonderful day~✨🫶🫶🫶
“IKAW NA NAMAN?!”Napakunot ng noo si Czarina, saka tumikhim. “Sinasabi ko sa inyo, nauna ako rito. Malay ko bang pupunta kayo rito?”“Alright, then tell me, bakit ka nandito?” Malamig na tanong ni Damion. Naniningkit ang mga mata.Nagkibit-balikat si Czarina. “Kindness needs a reason now?” “Masiyadong coincidental ang paglitaw mo,” singit ni Enzo. “Nakakapagduda.” Alam ni Czarina na siya ang dahilan kung bakit nakalipat ang orphanage, pero hindi niya puwedeng aminin. Kaya tumingin siya kay Damion nang diretso. “Ano bang nakakapagduda roon? Masama bang tumulong?” tanong ni Czarina. “Isa pa, kung may pinaplano man akong masama, baka matagal na akong patay. Tsk.”Napaismid si Czarina saka lumakad patalikod pagkatapos magpaalam at sinabing baka may importanteng sasabihin ito sa dean.Naningkit ang mga mata ni Damion habang tinatanaw si Czarina na papalayo sa kanila. “I’ve never seen that woman here before. Sino siya?”Kalmadong napasagot ang Dean. “Hindi mo ba siya narinig kanina? Kin
“...OR DEAL WITH THE CONSEQUENCES.”Pagkatapos magsalita ni Damion, mabilis itong lumayo. Sinubukan pa siyang habulin ni Czarina, pero huminto rin. Inis na inis dahil imbes na mapasalamatan, lalo pa siyang kinamuhian nito. Habang suot ang mask, lalo siyang nainis sa pangangati at bigat ng loob—lalo na kapag naiisip niya si Tiantian.Pauwi na sana siya nang mabasa sa dyaryo na ang orphanage na ipapademolish ni Damion ay ang mismong lugar na dati niyang pinag-volunteeran—at kilala niya ang mga batang nasa litrato.Dahil dito, dali-dali siyang pumunta roon, pero pagdating niya, nabigla siya dahil tahimik at tila wala nang tao sa loob.Tahimik ang orphanage nang dumating si Czarina. Maya-maya, lumabas ang dean at tinanong siya kung ano ang sadya niya, halatang nag-iingat. Nagkunwari si Czarina na napadaan lang at gustong tumulong.Ikinuwento ng dean na simula nang lumabas ang balitang ipapademolish ang orphanage, dumagsa ang mga tao at reporters para mag-picture at mag-post; ginagamit ang
“PEANUT,” kaswal na tugon ni Czarina, pero siyang nagpabigla kay Damion. Nanlaki ang mga mata niya. Dahil sa reaksiyon ni Damion ay kumabog ang dibdib ni Czarina. Matapos ang mahabang katahimikan, wala nang ibang ginawa si Damion.Sa halip, lumingon siya kay Enzo, malamig ang mga mata.“Ipadala mo ang gamot sa driver at ipaanalyze,” utos niya. “At ikaw—bantayan mo siya. Huwag mong hahayaang umalis hanggang wala pang resulta.”“Yes, Sir.”Pagkatapos noon ay tumalikod na si Damion at naglakad palayo, iniwan si Czarina na nakatayo lang sa kinatatayuan niya.Tahimik niyang pinagmasdan ang likod nito habang papalayo. Hindi siya makapaniwalang ganoon lang. Walang sigaw. Walang pagwawala. Pero mas nakakatakot ang ganitong klase ng katahimikan.Huminga siya nang malalim saka ibinaling ang tingin sa paligid, pilit na binabasa ang sitwasyon.Success ba ‘to o failure?At least… napansin siya ni Damion. At least… may iniwan siyang marka.Pero bakit parang mas lalo siyang kinabahan?Nang mapansin
PAGKATAPOS MABIGO ang unang pagtatangka, napagtanto ni Czarina na mali ang napili niyang “battlefield.” Kung hindi siya makalapit kay Damion sa gym… kailangan niyang maghanap ng ibang lugar.Ngunit kahit anong titig niya sa mapa, wala siyang maisip.Sa sobrang inis, itinapon niya ang mapa sa kama at nagkulong sa banyo. Binuksan niya ang gripo at hinayaan ang mainit na tubig na punuin ang bathtub.Lumubog siya roon, pumikit, at pilit na pinakalma ang sarili.Beep. Beep. Beep.Tumunog ang cellphone sa gilid.Dahan-dahan niyang iminulat ang mata at pinindot ang speaker.“Hello?”“Miss, kumusta? May progreso ba?” boses ni James Velasco sa kabilang linya.Napangiti si Czarina nang mapait. “Progreso? Hindi pa nga nagsisimula.”“Pero may plano kayo, ‘di ba? Sa dami ng paghahanda… imposible namang wala kayong napala.”Huminga nang malalim si Czarina. “Mas mahirap siyang lapitan ngayon kaysa dati. Ang hirap makita, lalo na ang makuha ang tiwala niya.”Humigpit ang hawak niya sa gilid ng batht
SINIMULAN ni James ang paghahanap sa postpartum nanny at sa lawak ng connections ay madali niya itong nahanap. Papasakay ito sa smuggling ship na siyang agad nitong pinigilan.Nang marinig ni Czarina ang balita, dali-dali itong pumunta sa daungan kung saan nakadaong ang barko kasama ang matanda.Ngunit pagdating niya roon, agad niyang napansin na wala na ang maleta ng nanny.Nanlaki ang mga mata ni Czarina at mabilis siyang lumapit, nanginginig sa galit.“Nasaan ang bata?” mariin niyang tanong.Namumutla ang babae; nanginginig ang labi. “A-Ano… anong bata? Wala akong alam—”Isang malakas na sampal ang tumama sa mukha nito. Napahiyaw ang nanny at muntik pang matumba.Halos nanginginig ang buong katawan ni Czarina, ngunit ang boses niya ay malamig at matalim.“Ayoko sanang manakit,” nanginginig niyang sabi. “Pero kung hindi mo sasabihin ang totoo… itatapon kita sa dagat.”Lumapit siya, halos idikit ang mukha sa babae.“Alam mo ba kung ano’ng pakiramdam na lamunin ng tubig? Wala kang mar
“SA WAKAS! NAISILANG NA RIN ANG BATA!”Sa loob, mabilis ding kinuha ng nars ang bata. Napabalikwas si Czarina nang umupo kahit na nahihirapan pa. “Saan niyo dadalhin ang anak ko?”Sumingit ang doktor. “Kailangan pong dalhin agad sa incubator dahil premature po ang bata. Don’t worry, Mommy, your son is going to be fine.”Muntik na ring malagay sa panganib si Czarina dahil sa sobrang pagkawala ng dugo, pero makalipas ang halos dalawang oras ay nailabas siyang ligtas. Isang araw at gabi siyang natulog bago siya nagising at nag-panic nang makita niyang walang laman ang crib. Ipinaliwanag ng Manang na nasa incubator ang bata, kaya kahit mahina pa, nagpumilit si Czarina na makita ang anak. Pagdating sa isolation room, nakita niyang maraming tubo ang nakakabit sa sanggol kaya naiyak siya sa awa at guilt, ngunit inalo siya ng Manang at sinabing gagaling din ito sa tamang pag-aalaga. Pinunasan naman ni Czarina ang luha sa mukha at saka ngumiti. “Tama sila na ang pangit tignan ang mga bagon
NAALIMPUNGATAN si Czarina. Nagising mula sa masamang panaginip. Napaupo ito sa kama, habol-hininga, bahagyang may malalaking butil ng pawis sa noo, at basa ang pisngi. Mabilis niyang pinunasan ang luha sa pisngi pero natigilan siya nang makita ang itim na bedsheet ng kama kung saan siya nakaupo nga
“WELL?” mahinahong tanong nito, bahagyang nakataas ang kilay. “Now, you can stay by my side… and work properly, right?”Czarina gritted her teeth. ‘Tama nga…’ Damion Marquez was truly a successful capitalist—calculating, cunning, and impossible to read. Kahit anong iwas niya, lagi siyang nahuhulog s
‘HE’S CRAZY!’ Iyon agad ang sigaw ni Czarina sa kanyang isip. Halos maging siya ay mabaliw na rin sa pinagagawa ng lalaking ito. She didn’t even know what she did to make this man obsessed with her and it’s freaking insane.Hindi na nagsalita pa si Czarina at tahimik na lang siyang kumakain, seryoso
ALAM niyang wala na siyang panalo rito. Kaya sa huli, napilitan na siyang pumayag, ngunit hindi sa mansyon ng mga Marquez kundi sa bahay ni Wendy siya nagpahatid.Pagdating nila, bumaba siya agad ng sasakyan, halos nagmamadali. “Thank you, Your Highness. You can leave now,” mabilis niyang wika, pili







