LOGINYour comments and feedback are always appreciated—they truly mean a great deal. Thank you for reading, and I hope you have a wonderful day~✨🫶🫶🫶
“...DID YOU HIDE OUR CHILD?”“I…”Hinintay niya ang sagot, ngunit biglang umalingawngaw ang sigaw mula sa malayo.“Sir! Sir!”Napamura si Czarina sa isip. Palapit si Enzo.“Answer me!” mariing niyang bulong. “Nasaan ang anak natin, Damion?!”May ibinulong si Damion, pero sa sobrang hina ay hindi niya maintindihan.Maya-maya, dumating si Enzo at agad hinila si Damion palayo sa kanya. “Anong ginagawa mo?! Trying to take advantage of Sir?”Napuno ng inis si Czarina. “Bulag ka ba? I just saved him! Imbes na sigawan mo ako, dalhin mo na siya sa ospital!”Napatingin si Enzo kay Damion—at doon lang niya nakita ang dugo.“…Sir!”Napaismid si Czarina. Nanginginig sa lamig dahil basang-basa pa rin sa ulan. “Hospital. Now.”Dali-daling binuhat ni Enzo si Damion at mabilis na tumakbo palayo.Napapunas si Czarina sa mukha, bakas ang inis dahil sa biglaang pagdating ni Enzo. Malalaman niya na sana ang sagot. Pero bakit ngayon pa talaga ito dumating?Sa gitna ng malakas na ulan, tahimik na umiyak si
“BECAUSE I LIKE IT,” sagot ni Damion nang may kayabangan. Tila napigtas ang lubid ni Czarina at gusto na niyang suntukin ang lalaking kaharap niya. Napakuyom siya ng kamao at handa na sanang umatake nang mabilis na pumatak ang malamig na tubig sa kanilang mga balat.Damion clicked his tongue. “Great. You can keep ranting, pero hindi ako magpapabasa rito.” Hinablot ni Czarina ang damit niya. “Hindi ka aalis!”“Let go.” Mas tumalim ang boses ni Damion.Sa loob ng ilang segundo, basang-basa na silang dalawa. Nanginginig sa lamig at galit si Czarina, pero hindi bumibitaw.“Damion, stop lying,” mariin niyang sabi. “Wala namang ibang tao rito, kaya sabihin mo na ang totoo. Bakit mo gustong kunin ang orphanage? Alam mo namang walang value ang lupa na ito para gawing resort!”Damion’s jaw tightened. “And why should I explain myself to you?” “Dinamay mo ang mga bata! Wala ba silang karapatang malaman kung bakit sila ginugulo?” Nagbago ang ekspresyon ni Damion, pero agad din bumalik ang lam
“IKAW NA NAMAN?!”Napakunot ng noo si Czarina, saka tumikhim. “Sinasabi ko sa inyo, nauna ako rito. Malay ko bang pupunta kayo rito?”“Alright, then tell me, bakit ka nandito?” Malamig na tanong ni Damion. Naniningkit ang mga mata.Nagkibit-balikat si Czarina. “Kindness needs a reason now?” “Masiyadong coincidental ang paglitaw mo,” singit ni Enzo. “Nakakapagduda.” Alam ni Czarina na siya ang dahilan kung bakit nakalipat ang orphanage, pero hindi niya puwedeng aminin. Kaya tumingin siya kay Damion nang diretso. “Ano bang nakakapagduda roon? Masama bang tumulong?” tanong ni Czarina. “Isa pa, kung may pinaplano man akong masama, baka matagal na akong patay. Tsk.”Napaismid si Czarina saka lumakad patalikod pagkatapos magpaalam at sinabing baka may importanteng sasabihin ito sa dean.Naningkit ang mga mata ni Damion habang tinatanaw si Czarina na papalayo sa kanila. “I’ve never seen that woman here before. Sino siya?”Kalmadong napasagot ang Dean. “Hindi mo ba siya narinig kanina? Kin
“...OR DEAL WITH THE CONSEQUENCES.”Pagkatapos magsalita ni Damion, mabilis itong lumayo. Sinubukan pa siyang habulin ni Czarina, pero huminto rin. Inis na inis dahil imbes na mapasalamatan, lalo pa siyang kinamuhian nito. Habang suot ang mask, lalo siyang nainis sa pangangati at bigat ng loob—lalo na kapag naiisip niya si Tiantian.Pauwi na sana siya nang mabasa sa dyaryo na ang orphanage na ipapademolish ni Damion ay ang mismong lugar na dati niyang pinag-volunteeran—at kilala niya ang mga batang nasa litrato.Dahil dito, dali-dali siyang pumunta roon, pero pagdating niya, nabigla siya dahil tahimik at tila wala nang tao sa loob.Tahimik ang orphanage nang dumating si Czarina. Maya-maya, lumabas ang dean at tinanong siya kung ano ang sadya niya, halatang nag-iingat. Nagkunwari si Czarina na napadaan lang at gustong tumulong.Ikinuwento ng dean na simula nang lumabas ang balitang ipapademolish ang orphanage, dumagsa ang mga tao at reporters para mag-picture at mag-post; ginagamit ang
“PEANUT,” kaswal na tugon ni Czarina, pero siyang nagpabigla kay Damion. Nanlaki ang mga mata niya. Dahil sa reaksiyon ni Damion ay kumabog ang dibdib ni Czarina. Matapos ang mahabang katahimikan, wala nang ibang ginawa si Damion.Sa halip, lumingon siya kay Enzo, malamig ang mga mata.“Ipadala mo ang gamot sa driver at ipaanalyze,” utos niya. “At ikaw—bantayan mo siya. Huwag mong hahayaang umalis hanggang wala pang resulta.”“Yes, Sir.”Pagkatapos noon ay tumalikod na si Damion at naglakad palayo, iniwan si Czarina na nakatayo lang sa kinatatayuan niya.Tahimik niyang pinagmasdan ang likod nito habang papalayo. Hindi siya makapaniwalang ganoon lang. Walang sigaw. Walang pagwawala. Pero mas nakakatakot ang ganitong klase ng katahimikan.Huminga siya nang malalim saka ibinaling ang tingin sa paligid, pilit na binabasa ang sitwasyon.Success ba ‘to o failure?At least… napansin siya ni Damion. At least… may iniwan siyang marka.Pero bakit parang mas lalo siyang kinabahan?Nang mapansin
PAGKATAPOS MABIGO ang unang pagtatangka, napagtanto ni Czarina na mali ang napili niyang “battlefield.” Kung hindi siya makalapit kay Damion sa gym… kailangan niyang maghanap ng ibang lugar.Ngunit kahit anong titig niya sa mapa, wala siyang maisip.Sa sobrang inis, itinapon niya ang mapa sa kama at nagkulong sa banyo. Binuksan niya ang gripo at hinayaan ang mainit na tubig na punuin ang bathtub.Lumubog siya roon, pumikit, at pilit na pinakalma ang sarili.Beep. Beep. Beep.Tumunog ang cellphone sa gilid.Dahan-dahan niyang iminulat ang mata at pinindot ang speaker.“Hello?”“Miss, kumusta? May progreso ba?” boses ni James Velasco sa kabilang linya.Napangiti si Czarina nang mapait. “Progreso? Hindi pa nga nagsisimula.”“Pero may plano kayo, ‘di ba? Sa dami ng paghahanda… imposible namang wala kayong napala.”Huminga nang malalim si Czarina. “Mas mahirap siyang lapitan ngayon kaysa dati. Ang hirap makita, lalo na ang makuha ang tiwala niya.”Humigpit ang hawak niya sa gilid ng batht
“MAY MGA PAGSISISI man sa nakaraan, but we still have a bright future together. From now on, I want to hold your hand and walk through the rest of my life with you.”Kasabay ng mga salitang iyon, iniabot niya ang mga rosas kay Czarina.“Wow…” sigawan at palakpakan ang sumabog sa paligid.Pero si Cza
SA MGA SUMUSUNOD NA ARAW, biglang naging matamlay si Czarina. Wala siyang ganang lumabas, wala ring gana sa kahit ano. Buong araw siyang lutang, pagod, at gusto lang matulog. Napansin iyon ni Damion at hindi niya ito binalewala.Dahil sa kalagayan niya, pinayuhan niya si Czarina na magpahinga muna s
“...AND I CAN NEVER LOVE HER ENOUGH.”Simpleng usapan lang sana iyon, pero nagawa pa rin ni Damion na gawing parang kumpisal. Namula na naman si Czarina.Umubo siya nang bahagya at dinampot ang mga design drawings sa mesa, pilit iniiwas ang tingin. “Ah—”Ngunit bago pa niya tuluyang mahawakan, inabo
DAMION’S OFFICE.Nang makita ni Damion si Czarina, agad na kuminang ang kanyang mga mata. Ang pagod na naramdaman ay biglang napawi. Nakangiti itong nilapitan ang asawa.“Bakit ngayon ka lang, wifey? I’m starving.”Nilapag ni Czarina ang lunchbox sa lamesa nang nakayuko saka inihain na ang pagkain.







