LOGINSana all sweet T.T Thanks a bunch for reading! Your comments always make my day. Hope you’re having an amazing one too~ 🌸🫶
“...DOESN’T MEAN I HAVE TO LIKE YOU FOREVER.”Gumalaw ang panga ni Damion nang hindi iyon napapansin ni Czarina. His expression went dark. “So, you don’t like me anymore?”“Hindi na.”Pagkatapos sabihin iyon ni Czarina ay bigla niyang naramdaman ang paglamig ng paligid.Alam niyang ginalit na naman niya si Damion. Malamang galit na galit na ito ngayon, pero iyon din ang gusto niya para naman ay tantanan na siya nito.Tahimik na nagbibilang ng segundo si Czarina sa isip, umaasang iiwanan na siya ni Damion. Pero lumipas na lang ang sampung segundo; dalawampung segundo ay nanatili pa rin si Damion, hindi nagsasalita.Nag-angat siya ng tingin at napansin niyang nakatitig din ito sa kanya. Sobrang dili ng ekspresyon sa mukha, pero tila nag-aalinlangan. Tingin niya ay mukhang hindi ito galit sa kanya, kaya napakunot siya ng noo, lalo na nang bigla itong ngumiti sa kanya.“Hindi siya galit?” tanong ni Czarina sa sarili.Takot na takot si Czarina. Hindi niya mawari kung ano ang ningingiti ni
“COME HOME WITH ME AFTER WORK.”“Ano?” Nabiglang saad ni Czarina. “Hindi na kailangan…”“I think kailangan,” diretsong sagot ni Damion. “And it’s not just because of Tito Fran.”Kumunot ang noo ni Czarina.“Ever since you left, Dad keeps nagging me.”Nagulat si Czarina.“He thinks I treated you unfairly and forced you to work at our house.” Napabuntong-hininga si Damion. “If you come with me tonight, maybe you can help explain things to him. At least mababawasan ang sermon sa ‘kin.”“I...”“It’s settled.” Hindi na siya pinatapos ni Damion. “I’ll tell Dad you're coming with me tonight.”Pagkasabi niyon ay tumalikod na ito. “President—”“See you after work.”Tuluyan na itong naglakad papunta sa conference room. Hindi man lang binigyan si Czarina ng pagkakataong tumanggi.Napasimangot siya. “Grabe talaga... Wala pa ring ipinagbago. Napakadesidido at napaka-unreasonable.”Ngunit nang humupa ang inis niya, napaisip siya.“Bakit niya ako gustong pabalikin sa Marquez residence?”Hindi pa rin
“SAYANG LANG at pinagkakatiwalaan siya ni Damion nang sobra. He encountered a fake and treated it like a treasure.”Napangiti si Tito Fran. “Kasalanan din ng original.”Napakunot-noo si Czarina. “Ha?”“Hindi kasi nagpapakita ang tunay.” Humigop ito ng tsaa. “Kaya ang lahat ng pagmamahal niya doon napupunta sa pekeng nasa harapan niya.”Napangiwi si Czarina. “Tito Fran… puwede bang tigilan mo muna ang pagiging cheesy? Kumakain pa ako.”Napatawa ang matanda. “Sige, sige.” Bahagyang naging seryoso ang mukha nito. “Pero may isa pa akong napansin sa babaeng 'yon.”“Ano?”“Sa tingin ko… nagpa-plastic surgery siya.”Mabilis na tumango si Czarina. “I knew it! Lalo na ‘yong ilong niya. Halatang hindi natural.” Bigla siyang napapitlag. “Wait… siyempre! Nagpaayos nga pala siya para magmukhang ako.”“Exactly.”Napabuntong-hininga si Czarina. “Kung matutunton lang natin kung saang clinic siya nagpagawa, malaking ebidensya na sana ‘yon.”“Mahirap nang hanapin ang dati.”“Then paano?”“Hintayin nati
“WE’VE CHANGED.”“Then… What about us?” Mahina nitong tanong. Kumikinang ang mga mata dahil sa nagbabadyang luha. “Paano naman iyong pagmamahal mo sa ‘kin?”Banayad na napangiti si Damion. Lumapit ito saka marahang pinunasan ang luha sa pisngi nito.“Ano ba ‘yang pinag-iisip mo?” mahinahon nitong saad. “My feelings for you haven’t changed. Not even a little.”Unti-unting napawi ang lungkot sa mukha ni Cassidy.“Hmph.” Bahagya itong ngumiti. “You always know what to say.”Napangiti rin si Damion.“Your nose is almost healed.” Pinagmasdan niya ito. “How about we go on a date?”Agad na lumiwanag ang mga mata ni Cassidy.“Really? Of course!” masigla nitong sagot. “I've been stuck in this house for so long.”“So,” tanong ni Damion, “where do you want to go?”“Let's watch a movie first.” Ngumiti si Cassidy. “Then candlelight dinner.”“No problem.”“Can we leave now?” Hinawakan niya ang braso nito. “I don't want to stay here anymore. The atmosphere in this house is suffocating.”Tumango si Da
“NASAAN ANG MANTIKA SA DAMIT MO?”Napatigil si Cassidy. Hindi niya inaasahang mananatiling ganoon kakalma si Tito Fran. Bawat salitang binibitawan nito ay may punto, kaya lalo siyang nataranta.Pero bigla siyang nakaisip ng lusot.“Sinungaling ka!” sigaw niya habang itinuturo si Tito Fran. “Malinis pa ang mga kamay mo kanina. Nagkunwari ka lang na naghahalo ng karne pagkatapos kong sumigaw!”Napangiti lang si Tito Fran.“Talaga?” Umiling ito. “Kapag gumagawa ng cured meat, kailangan mong haluin ‘yan nang matagal para kumapit ang timpla.” Itinuro nito ang mangkok. “Tingnan mo ang karne. Sa estado niyan ngayon, at least thirty minutes ko na ‘yang hinahalo.”Bahagya itong tumingin kay Cassidy. “So tell me… kailan pa kita nagawang hawakan?”Natigilan si Cassidy. “At isa pa,” dagdag ni Tito Fran, “nag-iba lang ang kilos mo no’ng pinigilan kitang may ihulog sa sabaw.”Namutla si Cassidy. “You... you’re framing me!”“Madali namang malaman ang totoo.” Kibit-balikat si Tito Fran. “Check her me
“IT’S A WIN-WIN SITUATION.”Marahang napatango-tango si Czarina. Iyon pala ang pinaplano nito. Pero agad siyang nabahala. “Hindi ba delikado iyon?”Natawa ang matanda. “Delikado? Buong buhay ko, inialay ko na ang sarili ko sa panganib. At nasaan ako? Heto, buhay pa rin.” Tinapik nito si Czarina. “Huwag kang mag-aalala, kaya ko ang sarili ko. Sabihan mo si Damion bukas na pumapayag ako.”“Pero… Hindi pa rin tama…” Kita ang labis na pag-aalala sa mukha ni Czarina. “Ano’ng hindi tama ro’n?” nakangiting balik ni Tito Fran. “Ikaw ang nagtatrabaho, habang ako ay nabubulok lang dito sa bahay. If I take this job, I'll be able to investigate the Marquez family from the inside. Isn’t that perfect? It’s a good opportunity—we have to seize it.” Paulit-ulit siyang kinumbinsi ni Tito Fran, ngunit nanatiling tahimik si Czarina.Kinagat niya ang labi bago marahang umiling. “I can’t be that selfish.” Yumuko siya. “I can’t push you into danger because of me.”Napabuntong-hininga si Tito Fran. Marahan
ALAM niyang wala na siyang panalo rito. Kaya sa huli, napilitan na siyang pumayag, ngunit hindi sa mansyon ng mga Marquez kundi sa bahay ni Wendy siya nagpahatid.Pagdating nila, bumaba siya agad ng sasakyan, halos nagmamadali. “Thank you, Your Highness. You can leave now,” mabilis niyang wika, pili
“I, DAMION MARQUEZ, don't accept rejections. You’re mine, Czarina Melody Ocampo. You’re my woman.”Nanigas si Czarina sa kinauupuan. Namutla siya ngunit kasabay no’n ay kumulo ang dugo niya sa galit. Ilang segundo lang at malakas niyang itinulak si Damion. Tumama ang likod nito sa pintuan ng sasakya
“HINDI ka talaga sasama sa kanya, Zari?” tanong ni Wendy, nakalingon pa rin ito sa kanyang likuran habang naglalakad sila palayo. Tinitignan ang lalaking papasok sa sasakyan nito hanggang sa unti-unti na itong nawala.“Hindi,” mabilis na tugon ni Czarina. “Hindi ko naman kilala iyon.” Pagsisinungali
KINABUKASAN.Kasama ni Czarina si Wendy para interviehin ang isang kilalang personalidad nang tumunog ang kanyang cellphone. Nagpaalam ito para sagutin ang tawag.Paglabas niya ay nakita niya na numero lang ang nasa kanyang screen. Napakunot siya ng noo dahil hindi siya pamilyar sa numero.“Hello,







