LOGIN“MEREDITH… YOU THINK YOU’RE SO GREAT?”Nang marinig ang malamig na boses na iyon ay agad ding napatigil si Czarina. Napatitig siya sa madilim na pigura, saka nanginginig na nagsalita. “I-Ikaw… Magnanakaw ka na ka-boses si Damion, ‘di ba?”“Oh, really?” malamig na sagot ng lalaki. “Then look carefully.”Binuksan ni Damion ang flashlight ng cellphone niya. Sa liwanag, bumungad ang mukhang halatang nagpipigil ng galit.Tuluyan nang nanlumo si Czarina. “S-Sorry! Hindi ko alam na ikaw pala. Akala ko may magnanakaw na nakapasok.”Bigla siyang napakunot-noo. “Wait… bakit ka ba kasi nakatayo ro’n sa dilim? Huwag mong sabihing…” Tiningnan niya ito nang may pagdududa, “Magnanakaw ka talaga?”“Magnanakaw?” Napairap si Damion. “Ano namang mapapala ko sa pagnanakaw dito?”“I can’t find my cufflinks. Look around here.”Lalong naging awkward ang sitwasyon. Parang gusto na lang ni Czarina na lamunin siya ng lupa.“Um…” alanganin niyang sabi. “Tulungan na lang kitang hanapin.”“Forget it.” Hinawakan n
KINABUKASAN.Napahawak si Czarina sa kanyang tyan dahil sa gutom. Gusto na niyang kumain, pero nang maalala niyang nakatira na ngayon si Damion sa kanila ay mas pinili niyang manatili sa kanyang kwarto.Hihiga na sana siya ulit nang muling tumunog ang kanyang tiyan. Napatingin si Czarina sa orasan at napansin na tila mabagal ang takbo ng oras.Napatitig siya roon nang may kumatok sa kanyang pintuan at pumasok iyon sa loob.Agad na lumiwanag ang mukha ni Czarina.“Tito Fran!” masigla niyang bati. “May dala ka bang breakfast? Gutom na gutom na ako! Anong ulam natin?”Napailing ang matanda. “Hindi kita dinalhan ng pagkain. Andito ako para yayain kang bum
“HAYAAN NA MUNA NATING MAG-STAY RITO SI SIR DAMION KAHIT ILANG ARAW LANG.”Halos lumabas na ang mga mata ni Czarina sa gulat. “Sandali… Tama ba ang narinig ko?” bulong niya sa sarili. “Pumayag si Tito Fran?”Hindi siya makapaniwala.Sa lahat ng taong posibleng tumutol, si Tito Fran pa ang inaasahan niyang hinding-hindi papayag.“Anong nangyari?” Sunod-sunod ang tanong sa isip niya.Pero alam niyang hindi iyon ang tamang oras para magtanong.Kaya tahimik na lang niyang itinabi ang lahat ng pagdududa, balak na kausapin na lang si Tito Fran kapag sila na lang ang magkasama.Mukhang kuntento naman si Damion. “Since there are no objections,” kalmado nitong sabi, “please arrange a room for me.”Bago pa makapagsalita si Tito Fran, mabilis nang sumingit si Czarina.“Tito Fran!” Pilit siyang ngumiti. “'Yung villa sa may entrance ng subdivision, maganda rin naman, 'di ba? Ibigay na lang natin sa kanya ang susi no'n.”“Ito ang advantage ng maraming bahay. Kapag doon siya tumuloy sa pinakamalayo
NAGPASYA SINA CZARINA at Tito Fran na pansamantalang lumipat ng tirahan upang mailayo siya sa panganib. Bago dumilim, tahimik silang nagtungo sa isang pribadong villa sa liblib na lugar.Nagulat si Czarina nang malaman na pagmamay-ari ni Tito Fran ang buong subdivision. Ipinaliwanag niya na binili niya ang mga villa bilang patunay sa kanyang husay sa pamumuhunan, hindi para ibenta. Bagama’t hindi maintindihan ang kakaibang hilig nito, nagpasalamat na lamang si Czarina at nagpahinga sa kanilang bagong pansamantalang tahanan.Samantala, abala si Tito Fran sa pag-aayos ng kanilang mga gamit; si Czarina naman ay paulit-ulit na umakyat at bumaba ng hagdan. Pero hindi nagtagal, nainip din siya.Tahimik na tahimik ang buong lugar. Kung nasa city proper sila, ito sana ang pinakamasayang oras ng araw—bukas ang mga mall, café, bar, at kung anu-anong puwedeng puntahan.Pero rito wala siyang marinig kahit ano, pati ang hangin ay tila nananahimik. Sobrang tahimik na halos nakaka-ilang.Dahil wal
“...AKO NA ANG MAG-AALAGA SA ‘YO HANGGANG SA TULUYAN KANG GUMALING.”“Ha?” Napakurap si Czarina. “Araw-araw siyang pupunta rito? Gusto ba talagang paikliin ng babaeng ‘to ang buhay ko?”Kahit si Wendy ay hindi napigilang mapangiwi.“Nako Zari...” mabilis nitong sabat, “Merry is fine. Hindi naman siya gano’n kalala para kailangan mo siyang alagaan araw-araw.”Natatawa pa nitong itinuro ang sarili. “Tingnan mo nga ako. Naparito lang ako para kumain.”“I just want to help Miss Velasco process everything she went through.” Nanatiling b
“...HINDI KA NA BABALIK DOON.”Nawala ang ngiti sa labi ni Czarina.“Delikado nga ang nangyari ngayon, pero hindi naman puwedeng dahil lang sa isang insidente ay titigil na agad ako.”“Hindi na ligtas ang Marquez Group. Natural lang na hindi na kita papayagang bumalik.”“Safe naman sa loob ng kumpanya. Sa labas nangyari ang insidente. Worst case, hindi na lang ako lalabas ng building. At kung hindi pumayag si Damion...” Bahagya siyang ngumiti. “Magre-resign na lang ako.”Pero hindi sumang-ayon si Tito Fran, kaya binaling na lang ni Czarina ang topic. Dahil sa takot at pagod niya kanina ay pinili na lamang ni Czarina na magpahinga.Sa mga susunod na araw, gusto lang niyang magpahinga ang isip at katawan. Pero hindi siya binigyan ng pagkakataon ni Wendy.Maaga itong bumisita kinabukasan. Halatang sabik na sabik siyang malaman ang buong nangyari. Ang problema, halos lahat ng puwede niyang ikuwento ay nasabi na niya kahapon.Kaya nang kulitin pa siya ni Wendy, ang naidagdag na lang niya a
FOR A MONTH, ni isang tawag o mensahe ay hindi natanggap ni Cassidy mula kay Damion. Paulit-ulit niya itong tinatawagan, ngunit hindi man lang sinasagot—isang bagay na labis niyang ikinabahala.Dati, isang ring pa lang ay sinasagot na niya. Ngayon, wala kahit isa.Habang lumilipas ang mga araw, lalo
“R-RINA… W-WHERE’S THE CHILD?”“P-Paano mo nalaman?” She stammered, her eyes filled with panic and fear.Hindi alam ni Czarina kung ano ba dapat ang mararamdaman. Nalilito siya at hindi niya alam kung paano haharapin si Damion.Nang makita ni Damion ang ekspresyon ni Czarina, may kung ano sa kanya a
“AM I REALLY PREGNANT?”Para makasigurado, nagbihis si Czarina at tahimik na umalis ng bahay na siyang napansin pa rin ni Cassidy. Kuryos si Cassidy kung saan papunta si Czarina, pero ang nagawa niya lang ay lapitan si Damion at magsumbong.“Damion, nakita ni Rose na umalis ng bahay si Miss Zari…”
“I’M REALLY FINE, DAMION,” Czarina replied firmly. Napatitig si Damion kay Czarina, binabasa ang ekspresyon sa mukha nito. Ibinuka ni Damion ang kanyang bibig para magsalita ng umalingawngaw na sigaw mula sa sala ng yate.“Ahhh!” “Damion… Ma-Masakit ang t’yan ko!” Agad na nataranda si Damion at a







