MasukHindi agad nila napansin kung gaano katagal silang nanatiling ganoon.Tahimik ang paligid. Mula sa balcony ng condo unit sa Bonifacio Global City, tanaw ang mga ilaw ng siyudad. Ang mga sasakyan sa ibaba ay parang maliliit na ilaw na gumagalaw sa dilim, dahan-dahang dumadaloy sa mga kalsada na parang ilog ng liwanag. Sa malayo, maririnig ang mahihinang busina at ingay ng lungsod, pero dito sa taas, parang ibang mundo ang katahimikan.May malamig na hangin na dahan-dahang dumadampi sa balat, pero hindi iyon sapat para alisin ang init na namamagitan sa kanilang dalawa.Matagal nang nakasandal si Kristine sa balikat ni Harveyg.Pakiramdam niya ay parang napakatahimik ng mundo sa sandaling iyon—parang silang dalawa lang ang natitira sa gitna ng lahat. Ang ingay ng siyudad, ang dami ng tao, ang komplikasyon ng buhay… lahat ay parang biglang naglaho.Naririnig niya ang mabagal at matatag na paghinga ng lalaki. Paminsan-minsan, nararamdaman niya ang bahagyang paggalaw ng dibdib nito habang h
Tahimik ang gabi sa labas ng maliit na café na malapit sa isang mall sa Makati. Malamig ang simoy ng hangin, at dahil papalapit na ang Bagong Taon, may mga ilaw na nakasabit sa mga puno sa gilid ng kalsada. May mga taong naglalakad na may bitbit na shopping bags, habang ang iba naman ay nagmamadaling umuwi. Sa loob ng café, nakaupo si kristine sa isang mesa malapit sa bintana. Nakatingin siya sa labas habang iniisip ang kung anu-ano. Katabi niya si na medyo hindi mapakali, parang may hinihintay. Biglang tumunog ang cellphone ni Bea. Pagtingin niya sa screen, agad siyang napanganga. “Si Jayci,” bulong niya. Hindi na siya nag-atubili at agad na sinagot ang tawag. Sa kabilang linya, diretsahan ang boses ng lalaki. “Nasaan kayo?” tanong nito. Bago pa makasagot si Bea, narinig ni kristine ang mahinang kaluskos mula sa speaker. Pagkatapos ay narinig nila ang sunod na ginawa ng lalaki. Agad nitong itinapon ang baraha na hawak. Malinaw na narinig nila ang boses nito sa ka
Tahimik ang gabi sa labas ng maliit na café na malapit sa isang mall sa Makati. Malamig ang simoy ng hangin, at dahil papalapit na ang Bagong Taon, may mga ilaw na nakasabit sa mga puno sa gilid ng kalsada. May mga taong naglalakad na may bitbit na shopping bags, habang ang iba naman ay nagmamadaling umuwi. Sa loob ng café, nakaupo si kristine sa isang mesa malapit sa bintana. Nakatingin siya sa labas habang iniisip ang kung anu-ano. Katabi niya si na medyo hindi mapakali, parang may hinihintay. Biglang tumunog ang cellphone ni Bea. Pagtingin niya sa screen, agad siyang napanganga. “Si Jayci,” bulong niya. Hindi na siya nag-atubili at agad na sinagot ang tawag. Sa kabilang linya, diretsahan ang boses ng lalaki. “Nasaan kayo?” tanong nito. Bago pa makasagot si Bea, narinig ni kristine ang mahinang kaluskos mula sa speaker. Pagkatapos ay narinig nila ang sunod na ginawa ng lalaki. Agad nitong itinapon ang baraha na hawak. Malinaw na narinig nila ang boses nito sa ka
Kapag seryoso si harvey sa panliligaw, hindi mo talaga maikakaila—sobrang maalaga niya.Hindi yung tipong pa-sweet lang sa salita. Yung mga ginagawa niya, tahimik pero ramdam. Yung klase ng effort na hindi mo hinihingi pero bigla na lang nandiyan.At kapag ginawa niya iyon, mahirap hindi matamaan.Kinabukasan ng umaga, nang magising si kristine sa condo niya sa Pasig, hindi pa siya tuluyang naka-recover sa pagod ng nakaraang gabi. Mahaba ang tulog niya, at medyo mabigat pa ang pakiramdam ng katawan.Nag-unat siya habang nakaupo sa gilid ng kama, saka sinilip ang oras sa cellphone.“Late na pala,” bulong niya sa sarili.Pagkatapos maligo at magbihis, bumaba siya sa lobby ng condo building.Pero paglabas pa lang niya ng gate, may nakita siyang pamilyar na sasakyan.Ang puting BMW niya.Nakatigil ito sa tapat ng building.Sandaling natigilan si kristine.Lumapit siya nang kaunti at doon niya napansin ang driver ni harvey na nakatayo sa tabi ng kotse. Tahimik lang itong naghihintay, par
“Alam mo ba… itong kanta, ang ganda, gusto mo bang marinig yung live version?”Mahal na mahal ni kristine ang musika, pero ngayon, napigil siya ng kaba habang nakangiti. Dahan-dahan niyang kinagat ang kanyang labi.Grabe. Hindi pa siya nakakita ng lalaking kaya maging ganito ka-confident, ka-bold… at ka-flirty sa parehong oras!At ang lalaking iyon… si harvey pa!Hindi na niya pinansin, dinala na lang niya yung pagkain sa dining area.Si harvey, hindi naman nagalit. Tinitingnan lang niya si kristine habang abala sa pag-aayos ng plato at kubyertos. Sa simpleng galaw niya, may kakaibang fulfillment na bumalot sa kanya.Parang, sa apartment na ‘to, kulang si Wenman—pero ngayon, parang kompleto na lahat.Maayos siyang kumain, tahimik lang, parang ordinaryong gabi lang.Pero pagkatapos kumain… iba na ang eksena. Dumako siya sa bar area at nag-pour ng dalawang baso ng red wine.Tinaas ni Wenman ang tingin sa kanya.Ngumiti si harvey ng relax, parang walang pakialam sa mundo:“Eh, ano, gusto
Sa huli, nauwi rin sa private settlement ang kaso. Walang presscon, walang drama sa korte—tahimik lang na inayos ng magkabilang panig. Nakakuha si Huo Shaoting ng dalawang milyong piso bilang moral damages. Para sa iba, malaking halaga na iyon. Para sa kanya, hindi naman issue ang pera—prinsipyo ang mahalaga.Pagkatapos noon, hindi na siya bumalik sa dating kwarto niya sa hotel.Nagpalit siya ng presidential suite sa isang five-star hotel sa Makati. Mas mataas na floor, mas malawak ang sala, floor-to-ceiling ang bintana na tanaw ang skyline ng Ayala. Pero ang totoo? Naiinis lang talaga siya sa ideya na may ibang babaeng nahiga na sa kama ng dating kwarto.“Palitan n’yo,” malamig niyang sabi sa hotel manager habang inaabot ang black card niya. “I want a different suite. The cleanest one you have.”“Of course, sir,” magalang na sagot ng manager. “We’ll prepare the presidential suite immediately.”Hindi siya maarte sa maraming bagay. Pero pagdating sa ganito—hindi siya nagpapalampas.Lum
Nang marinig ni Kristine ang pangalan ni Jayci, para bang kumulo ang dugo niya sa mukha.Laging nagiging rosas ang kanyang pisngi tuwing namumula siya, at sa pagkakataong ito, ramdam niyang mahirap itong itago. Napakaganda ng kulay ng kanyang mukha—delikado sa sinumang tumitingin.Tahimik na nakati
Nagpahinga sandali si Harvey bago sumagot. “Hayaan mo muna. Hindi ko pa napag-iisipang mabuti.”Hindi pa siya nakakabawi nang muling nagsalita ang Tiya, tila walang pakialam kung nakakaabala ba siya o hindi. “Eh ’yung piano? ’Di ba ’yan ’yung binigay mo kay Miss Kristine? Ang pangalan daw Louis
Pagkatapos tanungin ni Kristine, sandaling huminto si Harvey. Dahan-dahan niyang inalis ang kamay sa kanya, nanatiling tahimik habang humihithit ng sigarilyo.Inaasahan ni Kristine ang ganitong kilos niya, pero hindi pa rin niya maiwasang makaramdam ng kirot sa dibdib. Unti-unti siyang tumayo, mah
Kristine’s hands tightened around the steering wheel as she drove straight home, fearing that if she hesitated, Harvey might appear again and pester her. She wanted to avoid unnecessary confrontation, and yet, the thought of him looming over her nagged at her mind like an unwelcome shadow.When she







