บทที่ 10

"พี่เทมส์คุยโทรศัพท์ไปนะคะ อินขอตัวไปทำงานก่อน"

อินอาศัยจังหวะนั้นรีบพุ่งตัวหนีออกจากโซนห้องครัว วิ่งตรงกลับไปที่ห้องนอนของตัวเองอย่างรวดเร็ว ปิดประตูลงกลอนแน่นหนาแล้วทิ้งตัวลงนั่งพิงบานประตู หอบหายใจแรงราวกับเพิ่งวิ่งหนีเอาชีวิตรอดมา

มือบางยกขึ้นทาบทับตำแหน่งที่เทมส์เพิ่งสัมผัส ความร้อนผ่าวยังคงหลงเหลืออยู่บนผิวแก้มและริมฝีปาก อินหลับตาลง พยายามตั้งสติและบอกตัวเองว่าเมื่อกี้มันไม่มีอะไร เขาอาจจะแค่หยอกเล่นตามประสาเพื่อนพี่ชาย

แต่ลึกๆ ในใจ เธอกลับรู้ดีว่ามันไม่ใช่การหยอกเล่น สายตาของพี่เทมส์เมื่อกี้... มันคือสายตาของผู้ชายที่มองผู้หญิงคนหนึ่งต่างหาก

ค่ำคืนวันอาทิตย์ บรรยากาศภายในเพนต์เฮาส์ดูคึกคักกว่าปกติเมื่อสมาชิกทั้งสี่คนอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน หลังจากเหน็ดเหนื่อยกับการทำงานมาทั้งสัปดาห์ การได้ใช้เวลาพักผ่อนร่วมกันในพื้นที่ส่วนตัวกลายเป็นสิ่งที่ทุกคนโหยหา

กล่องพิซซ่าถาดใหญ่สองถาดวางหราอยู่บนโต๊ะกระจกหน้าทีวี ขนาบข้างด้วยขวดเบียร์และแก้วน้ำอัดลม อินทิรานั่งคุกเข่าอยู่บนพรมหน้าโซฟา กำลังสาละวนอยู่กับการแจกจ่ายชิ้นพิซซ่าให้ทุกคน

"ของพี่วีหน้าซีฟู้ดไม่ใส่พริกหยวกค่ะ ส่วนของพี่ไทม์หน้าฮาวายเอี้ยน พี่เทมส์เอาหน้าเปปเปอโรนีเหมือนเดิมนะคะ" อินแจกแจงอย่างคล่องแคล่ว จำความชอบของแต่ละคนได้แม่นยำ

"น่ารักที่สุดเลยคนเก่งของพี่" ไทม์ยิ้มหวาน รับจานพิซซ่ามาถือไว้พลางยื่นหน้ามาหมายจะหอมแก้มคนแจก

ป้าบ!

มือหนาของวีฟาดเข้าที่ท้ายทอยของไทม์อย่างจังจนหน้าทิ่มแทบคว่ำลงไปในจานพิซซ่า "จะกินไหมพิซซ่าน่ะ ถ้าไม่กินกูจะได้โยนทิ้ง" วีดุเสียงเข้ม

ไทม์ลูบท้ายทอยป้อยๆ หันไปค้อนขวับ "ไอ้สัส รุนแรงกับกูตลอด ทีกับน้องอินนี่เสียงอ่อนเสียงหวานนะมึง"

"เรื่องของกู" วีลอยหน้าลอยตาตอบ ดึงจานพิซซ่าของตัวเองมาเริ่มจัดการ

อินหัวเราะร่วนกับบทสนทนาเถียงกันไปมาของสองเพื่อนซี้ เธอขยับตัวขึ้นไปนั่งบนโซฟาตัวยาว แทรกกลางระหว่างเทมส์และไทม์อย่างเป็นธรรมชาติ ส่วนวีก็นั่งขัดสมาธิอยู่ที่พื้นพิงพนักโซฟาตรงกับตำแหน่งขาของอินพอดี

"วันนี้ดูหนังผีกันไหม พี่เพิ่งสมัครสตรีมมิ่งเจ้าใหม่มา มีหนังผีเพียบเลย" ไทม์เสนอไอเดียพลางกดรีโมทเลื่อนดูรายชื่อหนังบนหน้าจอทีวี

อินสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้น เธอเป็นคนกลัวผีขึ้นสมอง แต่ก็ไม่อยากขัดใจทุกคน "อ...เอาสิคะ อินดูได้หมด" เธอตอบเสียงอ้อมแอ้ม พยายามเก็บซ่อนความกลัวไว้

เทมส์ที่นั่งอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นท่าทีนั้น เขาลอบยิ้มมุมปากบางๆ รู้ดีว่าอินกำลังปากแข็ง "แน่ใจนะว่าดูได้ ถ้ากลัวก็บอก จะได้เปลี่ยนแนว"

"ดูได้จริงๆ ค่ะ อินไม่กลัวหรอก" อินยืดอกตอบอย่างมั่นใจ แม้ในใจจะเริ่มสั่นแล้วก็ตาม

ไทม์กดเลือกหนังผีสุดสยองขวัญที่กำลังเป็นกระแส แสงไฟในห้องนั่งเล่นถูกหรี่ลงจนเหลือเพียงแสงจากหน้าจอทีวี บรรยากาศเริ่มวังเวงขึ้นมาทันตาเห็น

ช่วงสิบนาทีแรกของหนังยังไม่มีอะไรน่ากลัวมากนัก อินยังพอกินพิซซ่าและจิบน้ำอัดลมไปได้เรื่อยๆ แต่เมื่อเนื้อเรื่องเริ่มเข้มข้นขึ้น เสียงดนตรีประกอบก็ชวนให้ใจคอไม่ดี อินเผลอขยับตัวเข้าหาเทมส์โดยไม่รู้ตัว

จังหวะที่ผีโผล่พรวดขึ้นมาเต็มจอพร้อมเสียงดนตรีดังลั่น...

"กรี๊ดดด!"

อินหลับตาปี๋ ร้องเสียงหลงและสะดุ้งสุดตัว มือบางคว้าหมับเข้าที่ท่อนแขนแกร่งของเทมส์แล้วซุกหน้าลงกับไหล่ของเขาอย่างลืมตัว

ในเสี้ยววินาทีเดียวกันนั้น ไทม์ที่นั่งอยู่อีกฝั่งก็วาดแขนโอบรอบไหล่บางของอินแล้วดึงตัวเธอเข้ามากระชับไว้กับอกกว้าง ส่วนวีที่นั่งอยู่บนพื้นก็เอื้อมมือขึ้นมาจับข้อเท้าของอินไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเธอจะวิ่งหนีเตลิดไปไหน

อินถูกล้อมกรอบด้วยผู้ชายตัวโตสามคนในพริบตา ความตกใจจากหนังผีถูกแทนที่ด้วยความตกใจจากสัมผัสที่จู่โจมเข้ามาพร้อมกัน กลิ่นน้ำหอมสามสไตล์ผสมปนเปกันอยู่ปลายจมูก ความร้อนจากร่างกายของพวกเขาส่งผ่านเสื้อผ้ามาถึงผิวเนื้อของเธอจนรู้สึกวูบวาบไปทั้งตัว

"ไหนบอกไม่กลัวไง หืม?" เทมส์กระซิบถามชิดใบหู มือหนาที่ไม่ได้ถูกอินจับไว้เลื่อนมาลูบแผ่นหลังบางเบาๆ อย่างปลอบประโลม

"ก...ก็มันตกใจนี่คะ" อินตอบเสียงสั่น พยายามจะขยับตัวออกห่าง

"ไม่ต้องหนีหรอกน่า หลับตาซุกอกพี่ไว้แบบนี้แหละ ปลอดภัยที่สุดแล้ว" ไทม์กระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น คางได้รูปเกยอยู่บนกลุ่มผมนุ่มของเธอ

"ไอ้ไทม์ มึงฉวยโอกาสเกินไปแล้ว ปล่อยน้องเดี๋ยวนี้" วีเงยหน้าขึ้นมาเอ็ด แต่ตังเขาเองกลับไม่ยอมปล่อยมือจากข้อเท้าของอิน ซ้ำยังใช้นิ้วโป้งคลึงเบาๆ บริเวณตาตุ่มจนอินรู้สึกจั๊กจี้

"มึงก็ปล่อยมือน้องก่อนดิวะไอ้วี" ไทม์เถียงกลับ ไม่ยอมคลายอ้อมกอด

"พอได้แล้วพวกมึงสองคน น้องอึดอัดหมดแล้วเห็นไหม" เทมส์ปรามเสียงดุ แต่ตัวเขาเองก็ยังคงโอบไหล่อินไว้หลวมๆ ไม่ได้ผละออกไปไหน

อินนั่งตัวเกร็งอยู่ตรงกลางระหว่างสงครามประสาทขนาดย่อมของเพื่อนซี้สามคน เธอไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวแรงๆ เพราะกลัวจะเป็นการปฏิเสธน้ำใจ (ที่แอบแฝง) ของพวกเขา ลึกๆ แล้วเธอปฏิเสธไม่ได้เลยว่าสัมผัสเหล่านี้มันทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยและ... หวั่นไหวอย่างรุนแรง