บทที่ 11

ตลอดความยาวของหนังผีกว่าสองชั่วโมง อินแทบจะไม่ได้ดูหน้าจอเลย เธอเอาแต่ซุกหน้าอยู่กับไหล่ของเทมส์ สลับกับอกของไทม์ และปล่อยให้วีจับข้อเท้าไว้ตลอดเวลา มันเป็นสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก แต่เธอกลับไม่ได้รู้สึกรังเกียจหรืออยากผลักไสพวกเขาออกไปเลย

เมื่อเครดิตท้ายเรื่องขึ้น ไทม์ก็เอื้อมมือไปเปิดไฟจนสว่างจ้า อินรีบเด้งตัวออกจากอ้อมกอดของผู้ชายทั้งสองคนราวกับติดสปริง ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงก่ำไปถึงใบหู

"อ...อินไปนอนก่อนนะคะ ราตรีสวัสดิ์ค่ะ" อินละล่ำละลักบอก รีบลุกขึ้นยืนแต่เซเล็กน้อยเพราะความชาที่ขาจากการนั่งท่าเดิมนานๆ

วีรีบลุกขึ้นมาประคองแขนเธอไว้ "ระวังหน่อยสิอิน เดี๋ยวก็ล้มหัวฟาดพื้นหรอก"

"ขอบคุณค่ะพี่วี อินไม่เป็นไรแล้ว" อินฝืนยิ้ม ดึงแขนกลับอย่างสุภาพ ก่อนจะรีบจ้ำอ้าวกลับเข้าห้องนอนของตัวเองไปอย่างรวดเร็ว ปิดประตูลงกลอนดังคลิก

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องนั่งเล่นอีกครั้ง ผู้ชายสามคนมองหน้ากันนิ่งๆ ก่อนที่ไทม์จะเป็นคนทำลายความเงียบขึ้นมา

"กูว่าน้องมึงหลับแล้วว่ะเทมส์" ไทม์กระซิบพลางทิ้งตัวลงนอนแผ่บนโซฟา

"มึงเลิกเรียกอินว่าน้องกูสักทีเถอะ" เทมส์ตอบเสียงเรียบ หยิบรีโมทมากดปิดทีวี "แล้วมึงก็เลิกทำรุ่มร่ามกับน้องด้วย กูเตือนมึงหลายรอบแล้วนะไอ้ไทม์"

"ทำเป็นหวงนะมึง ทีเมื่อกี้มึงยังกอดน้องแน่นกว่ากูอีก" ไทม์เถียงกลับอย่างไม่ลดละ

"ส่วนมึง..." เทมส์หันไปหาวีที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ "จับขาน้องซะแน่นเลยนะไอ้วี หวงก้างเหรอวะ"

วีแค่นหัวเราะในลำคอ นัยน์ตาดุดันประสานกับเทมส์อย่างไม่ลดละ "เออ กูหวง แล้วมึงจะทำไม... กูบอกไว้ก่อนเลยนะว่ากูไม่ยอมถอยให้พวกมึงหรอก"

"กูก็ไม่ถอยเหมือนกัน" ไทม์เด้งตัวลุกขึ้นนั่ง สีหน้าจริงจังขึ้นมาทันที "เรื่องอื่นกูยอมให้พวกมึงได้หมด แต่เรื่องอิน... กูไม่ยอม"

เทมส์ถอนหายใจยาว เขารู้ดีว่าเรื่องนี้มันจะจบลงยังไง ในเมื่อเพื่อนรักทั้งสามคนดันมาตกหลุมรักผู้หญิงคนเดียวกัน และผู้หญิงคนนั้นก็ดันเป็นน้องสาวของเพื่อนสนิทอีกคนหนึ่งที่ฝากฝังไว้ให้ดูแล

"ถ้าพวกมึงคิดแบบนั้น... ก็เตรียมตัวรับมือกับความวุ่นวายที่จะตามมาได้เลย" เทมส์พูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าห้องนอนของตัวเองไป ทิ้งให้ไทม์และวียืนมองหน้ากันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและปรารถนาที่ไม่แพ้กัน

หยาดน้ำฝนเม็ดใหญ่สาดกระทบกระจกบานกว้างอย่างบ้าคลั่ง ท้องฟ้าด้านนอกมืดสนิทไร้แสงดาว อินทิรานอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ความเย็นยะเยือกแทรกซึมเข้าสู่กระดูกสลับกับความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านไปทั่วใบหน้า หญิงสาวพยายามกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก แต่มันกลับเจ็บแปลบจนต้องนิ่วหน้า

เมื่อช่วงบ่ายเธอวิ่งตากฝนตอนกลับจากการไปพบลูกค้าเพื่อส่งมอบงานพิมพ์ชุดสุดท้าย ร่างกายที่พักผ่อนไม่เพียงพอสะสมมาหลายวันบวกกับละอองฝนเย็นจัดส่งผลให้ไข้หวัดเล่นงานเธออย่างหนักในคืนนี้

สติของอินทิราเริ่มพร่าเลือน ลมหายใจพรูออกมาร้อนจัดจนแสบจมูก เธอกระชับผ้าห่มเข้าหาตัวแน่นขึ้น หวังเพียงให้ความหนาวสั่นนี้ทุเลาลง

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเป็นจังหวะหนักแน่น อินทิราพยายามขยับตัวเพื่อเปล่งเสียงตอบรับ แต่สิ่งที่หลุดรอดออกมามีเพียงเสียงครางเครือในลำคอที่เบาหวิว เธอไม่มีแรงแม้แต่จะพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง

ความเงียบทิ้งช่วงไปเพียงอึดใจ ก่อนที่ลูกบิดประตูจะถูกหมุนและกระชากอย่างแรงจนกลไกด้านในหลุดออก บานประตูเปิดอ้าออกกว้าง ร่างสูงใหญ่ของวีรวิชญ์ก้าวพรวดเข้ามาในห้องพร้อมกับสบถคำหยาบในลำคอเมื่อเห็นสภาพของคนบนเตียง

ชายหนุ่มในชุดเสื้อกล้ามสีดำเดินตรงดิ่งเข้ามาหา ทรุดตัวลงนั่งริมเตียงจนฟูกยุบยวบ มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับเครื่องมือช่างเอื้อมมาทาบลงบนหน้าผากมนที่เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ

"เชี่ย... ตัวร้อนเป็นไฟเลยอิน" วีรวิชญ์ขมวดคิ้วมุ่น ดึงผ้าห่มที่คลุมรัดตัวหญิงสาวออกเพื่อระบายความร้อน "ทำไมไม่เปิดประตู กูเคาะตั้งนาน"

"พ...พี่วี... อินหนาว" เสียงหวานแหบพร่า ร่างเล็กสั่นสะท้านพยายามคว้าผ้าห่มกลับมาคลุมตัว

"หนาวบ้าอะไร ตัวร้อนขนาดนี้ขืนห่มผ้าหนาๆ ช็อกตายพอดี"

วีรวิชญ์ดุเสียงเข้มแต่แฝงไปด้วยความร้อนรน เขาสอดท่อนแขนแกร่งเข้าใต้ข้อพับเข่าและแผ่นหลังบาง ช้อนร่างที่อ่อนปวกเปียกขึ้นมาอุ้มไว้ในวงแขนอย่างง่ายดาย ศีรษะของอินทิราพิงซบลงบนแผงอกกว้าง ลมหายใจร้อนจัดเป่ารดต้นคอของชายหนุ่มจนเขารู้สึกได้

ชายหนุ่มอุ้มเธอเดินออกจากห้องนอนแขก มุ่งหน้าตรงไปยังโซนห้องนั่งเล่นที่สว่างกว่า เทมส์และไทม์ที่เพิ่งกลับมาจากข้างนอกหันมามองด้วยความตกใจเมื่อเห็นสภาพของน้องสาวเพื่อน

"เกิดอะไรขึ้นวะไอ้วี น้องเป็นอะไร" ไทม์รีบสาวเท้าเข้ามาหา สีหน้าขี้เล่นเลือนหายไปทันที

"ไข้ขึ้นสูงมาก ตัวร้อนจี๋เลย" วีรวิชญ์ตอบพลางวางร่างเล็กลงบนโซฟาตัวกว้างอย่างระมัดระวัง "มึงไปหาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้น้องหน่อยไอ้เทมส์ ส่วนมึงไอ้ไทม์ ไปรื้อตู้ยาดูว่ามียาลดไข้เหลือไหม แล้วสั่งข้าวต้มร้อนๆ มาด้วย"