พวกพี่ชายข้างบ้านสมัยเด็กเห็นทีจะมีแต่คนบ้า (4P)

"หล่อเนอะ"

"ใคร ?"

ฉันมองตามสายตาของยัยของขวัญที่นั่งเท้าคางยิ้มกรุ่มกริ่มตาหวานหยาดเยิ้มอยู่คนเดียวในขณะที่เรากำลังนั่งทานอาหารกันอยู่ในโรงอาหารคณะ 

"ก็พี่ตุลย์ไง"

"เหอะ แหวะ"

ทันทีที่ได้ยินชื่อฉันก็เบะปากมองบน ไอหล่อน่ะมันก็หล่อจริง แต่นิสัยน่ะเหรอ อย่าให้ฉันพูดเลย 

"แกไปเหม็นขี้หน้าอะไรเขาขนาดนั้นไอเดีย"

ของขวัญถามอย่างสนอกสนใจเพราะทุกครั้งที่มันหวีดหรือพูดถึงพี่ตุลย์ฉันไม่เคยอินกับมันเลยสักครั้ง 

"ไม่รู้ ไม่ชอบหน้า"

ฉันบอกเหตุผลไปงั้นแต่ความจริงแล้วฉันกับพี่ตุลย์เรารู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก ๆ เพราะสมัยก่อนบ้านเราอยู่ข้าง ๆ กัน 

คนตัวสูงเจ้าของหัวข้อบทสนทนาหันมาทางนี้แต่เมื่อเห็นหน้าฉันจากที่เขากำลังหัวเราะพูดคุยกับเพื่อนเขาก็หุบยิ้มลงทันที 

"น้องชายเขาก็หล่อนะ สิงห์รุ่นเดียวกับเราเลย"

"เหอะ ๆ "

ยิ่งรายนี้ล่ะหนักเลย ปากจัดอย่างกับผู้หญิง ถึงแม้เราจะรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กแต่ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ทั้งพี่ตุลย์ ทั้งสิงห์ถึงได้ชอบแขวะฉันนักเวลาเดินผ่านหรือบังเอิญเจอกันในมหาลัย

"อะไรของแก ผู้ชายหล่อ ๆ แกก็ชอบไม่ใช่เหรอ ในผับก็เห็นดี๊ด๊าอยู่ทุกที"

"อือ ยกเว้นสองคนนั้นไว้ละกัน"

ฉันพูดอย่างเอือมระอา หล่อแต่ปากหมาก็ไม่ไหว 

"เดี๋ยวกลับละ ไว้เจอกัน"

ฉันที่หมดอารมณ์กินข้าวเพราะเห็นหน้าพี่ตุลย์ลุกแล้วโบกมือให้ของขวัญที่กำลังทำหน้างง เห็นแม่บอกว่าวันนี้มีเรื่องจะคุยด้วยเลยอยากให้กลับไวสักหน่อย 

ฉันฮัมเพลงเดินเข้าบ้านอย่างมีความสุขเหมือนทุกที ไม่รู้วันนี้แม่ทำขนมไว้ให้อีกรึเปล่า แม่ฉันเปิดร้านเบเกอรี่ชื่อดังวันไหนที่แม่หยุดงานฉันก็มักจะได้ลองชิมขนมอร่อย ๆ อยู่บ่อย ๆ แค่คิดถึงขนมฝีมือแม่ก็อารมณ์ดีแล้ว 

"ทำอะไรอะ"

ฉันกอดแม่จากทางด้านหล้งที่กำลังยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ทำอาหารในครัว 

"แม่ว่าจะอบคุกกี้ แล้วก็ผัดดอกกะหล่ำใส่กุ้งไว้เป็นกับข้าวเย็นนี้" 

น้ำเสียงใจดีของผู้หญิงวัยกลางคนพูดชื่อเมนูโปรดทำให้ฉันอดยิ้มไม่ได้ 

"น่ากินอะ หิวและ"

ฉันปล่อยมือที่กอดแม่แล้วเดินมานั่งลงที่โต๊ะทานข้าว 

"ไม่ได้กินข้าวมาจากข้างนอกเหรอ"

แม่มองฉันด้วยสีหน้างุนงงเพราะปกติแล้ววันที่ไปเรียนฉันมักจะทานมื้อเที่ยงก่อนกลับบ้านเสมอ

"อือ เบื่อกับข้าวที่โรงอาหารแล้ว"

ความจริงคือเป็นเพราะเห็นหน้าพี่ตุลย์เลยหมดอารมณ์จะกินต่างหาก เห็นเขามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นทำเอารู้สึกแย่ชะมัด ฉันไปทำอะไรให้เขาโกรธหรือเกลียดตอนไหนก็ไม่รู้ 

"แล้วแม่มีเรื่องอะไรจะคุยกับหนูอะ"

แม่ชะงักหยุดสิ่งที่กำลังทำอยู่ไปเสี้ยววินาทีก่อนจะหันมามองฉันด้วยสีหน้าจริงจัง 

"แม่ต้องไปดูงานเปิดร้านขนมที่สาขาต่างประเทศ"

"ไปนานเหรอ"

เพราะแม่ดูเครียดมากปกติแม่มักจะไปต่างจังหวัดอยู่แล้วบ่อย ๆ เพราะเรื่องวัตถุดิบที่จะใช้ในการทำเบเกอรี่แต่ก็ไปแค่ไม่กี่วันก็กลับไม่เคยมีครั้งไหนทำสีหน้าเคร่งเครียดแบบนี้มาก่อน 

"ก็คงต้องอยู่ยาวจนกว่าอะไร ๆ มันจะเรียบร้อยลงตัว" 

ฉันพยักหน้าอย่างเข้าใจถึงจะแอบรู้สึกใจหายอยู่บ้างที่ต้องห่างกับแม่นาน ๆ 

"หนูเข้าใจ แม่ไม่ต้องเป็นห่วงหนูนะ หนูอยู่ได้"

"แม่คุยกับน้าแป้งไว้แล้วว่าจะฝากดูเราหน่อย"

ทันทีที่แม่พูดจบฉันก็ชะงักตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ เหมือนมีใครเอาอะไรมาฟาดหัวทำฉันมึนงงพูดไม่ออก นี่ฉันได้ยินอะไรผิดไปหรือเปล่านะ ? 

"น้าแป้งเขาก็โอเคนะ ที่บ้านเขาก็มีห้องว่างพอดี อีกอย่างน้าแป้งเขาก็อยากเจอไอเดีย ไม่ได้เจอกันนานแล้ว"

แม่ฉันพูดไปยิ้มไป ในขณะที่ฉันเริ่มยิ้มไม่ออก 

"แม่ หนูบอกแล้วไงว่าหนูอยู่คนเดียวได้อะ"

ฉันพยายามที่จะพูดให้แม่เชื่อใจด้วยน้ำเสียงและสีหน้าจริงจังเผื่อแม่จะนึกเปลี่ยนใจขึ้นมาบ้าง

เมื่อก่อนบ้านของแม่กับน้าแป้งเคยอยู่ติดกัน ก่อนที่ฉันกับแม่จะย้ายมาอยู่บ้านหลังใหม่เพราะแม่หย่ากับพ่อ และน้าแป้งที่ว่านี่ก็คือแม่ของพี่ตุลย์ สิงห์ และพี่ธันวา 

"ไอเดีย ถือว่าแม่ขอนะลูก แบบนี้แม่สบายใจกว่าต้องปล่อยให้ลูกอยู่คนเดียว"

"แม่เห็นหนูเป็นเด็กกี่ขวบเนี่ย หนู 20 แล้วนะ"

"ลูกยังเป็นเด็กน้อยในสายตาแม่เสมอมานั่นแหละ"

"หนูอยู่คนเดียวได้ ขับรถเองก็เป็น เพื่อนหนูก็มี"

"แม่รู้ แต่แม่ไม่สบายใจ"

"แค่ไม่กี่เดือนเองแม่"

"ก็เผื่อฉุกเฉินแม่อาจจะกลับช้า"

"ตอนเด็กไอเดียก็ชอบไปบ้านน้าแป้งไม่ใช่เหรอ"

แม่ถามด้วยสีหน้างุนงง

"นั่นมันตอนเด็กไงแม่ ตอนนี้เราไม่ได้.."

ฉันหุบปากที่กำลังจะพูดว่าเราไม่ได้สนิทกันแถมยังไม่ชอบขี้หน้ากันด้วย ริมฝีปากฉันเม้มเขาหากันแน่นเพราะไม่กล้าพูดเมื่อนึกขึ้นได้ว่าแม่ฉันรักและเอ็นดูลูกชายบ้านนั้นแค่ไหน 

"ถือว่าแม่ขอร้องนะไอเดีย ไม่งั้นแม่คงไม่สบายใจ"

"เฮ้อออ"

ฉันถอนหายใจกุมขมับเพราะเหนื่อยที่จะเถียงกับแม่แถมไม่รู้จะเถียงยังไงจะพูดความจริงก็ไม่ได้กลัวแม่จะคิดมากซะเปล่า ๆ ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ต้องไปอยู่บ้านน้าแป้งหรอก แต่มันอยู่ตรงที่ลูกชายของน้าแป้งนั่นแหละ 

ฉันกับลูกชายบ้านนั้นเจอหน้ากันทีไรทะเลาะกันทุกที ทุกวันนี้ที่มหาลัยยังทำเป็นไม่รู้จักกันอยู่เลยไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าพวกเรารู้จักกันแต่ที่พวกผู้ใหญ่ไม่รู้คงเป็นเพราะต่อหน้าพวกเขาพวกเราเสแสร้งทำเป็นดีต่อกันล่ะมั้ง เวลาแม่ถามถึงสิงห์กับพี่ตุลย์ฉันก็โกหกยิ้ม ๆ พูดอวยสองคนนั้นไปเรื่อย 

"ไม่รู้แหละแม่คุยกับน้าแป้งไว้แล้ว วันนี้ก็เก็บกระเป๋า พรุ่งนี้ตอนบ่ายแม่ไปส่ง"

โอ้ยยยยยยยย อยากจะบ้าตาย ! ฉันฟึดฟัดอยู่ในใจเพราะทำอะไรไม่ได้ 

หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จฉันก็ขึ้นมาเก็บเสื้อผ้าและข้าวของจำเป็นตามคำสั่งของแม่ กระเป๋าสีชมพูใบใหญ่ถูกฉันยัดเสื้อผ้าใส่ด้วยความหงุดหงิด ฉันรื้อของไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเจอกรอบรูปที่เก็บไว้ในลิ้นชัก ภาพถ่ายของพวกเราสี่คนที่เคยสนิทกันเมื่อยังเป็นเด็กทำให้ฉันแค่นหัวเราะออกมา ชาตินี้จะมีโอกาสได้ถ่ายรูปแล้วยิ้มให้กันแบบนี้อีกไหมก็ไม่รู้ ฉันเก็บมันไว้ในลิ้นชักเหมือนเดิมก่อนจะเริ่มเก็บเสื้อผ้าดี ๆ เพราะแม่ที่เดินเข้าห้องมาตอนไหนก็ไม่รู้กำลังเท้าสะเอวมองฉันตาเขียวปั๊ดอยู่ 

"พับผ้าให้มันดี ๆ หน่อยไอเดีย"

"ค่า ค่าาา ~ "