Trust Issue ฝาก (รัก) ไว้ให้เพื่อนพี่

"ไอ้เทมส์ มึงฟังกูให้ดีนะ ช่วงที่กูไม่อยู่ ห้ามมึงพาสาวที่ไหนมาค้างที่นี่เด็ดขาด แล้วก็บอกไอ้สองคนนั้นด้วยว่าห้ามมามั่วสุมปาร์ตี้ดึกดื่น น้องกูต้องการความสงบ"เสียงเข้มของกฤตดังขึ้นกลางห้องนั่งเล่นกว้างขวางของเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง เจ้าของร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มกำลังยืนเท้าเอว สีหน้าจริงจังขั้นสุดจนคิ้วขมวดเข้าหากัน สายตาคมกริบจ้องมองเพื่อนสนิทที่นั่งไขว่ห้างจิบกาแฟอยู่บนโซฟาหนังสีดำสนิทเทมส์วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าอย่างเชื่องช้า ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบเฉยอยู่เป็นนิจไม่ได้แสดงอาการเดือดเนื้อร้อนใจอะไร เขาสบตาเพื่อนสนิทพลางตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ"มึงพูดประโยคนี้มารอบที่สิบแล้วไอ้กฤต กูรู้แล้วน่า กูรับปากมึงแล้วไงว่าจะดูแลน้องมึงให้""ให้มันจริงเหอะ กูรู้สันดานพวกมึงดี" กฤตชี้หน้าเพื่อนเรียงตัว เริ่มจากเทมส์ที่นั่งนิ่งสงบ ถัดมาคือไทม์ แฝดน้องของเทมส์ที่กำลังนั่งกดโทรศัพท์มือถือยิ้มกริ่ม และสุดท้ายคือวี ชายหนุ่มร่างหนาในชุดเสื้อยืดสีดำกางเกงยีนส์ขาดเข่าที่กำลังนั่งพิงพนักโซฟาหลับตาหน้าตาเฉย "โดยเฉพาะมึงไอ้ไทม์ ผับมึงน่ะสาวเยอะ อย่ากระเตงใครมาให้เกะกะสายตาน้องกูเด็ดข

อินยืนนิ่ง ลังเลว่าจะเดินเข้าไปดีไหม แต่ความกระหายน้ำทำให้เธอตัดสินใจก้าวเท้าเข้าไปใกล้เทมส์รับรู้ถึงการมาเยือน เขาละสายตาจากหน้าจอแท็บเล็ต เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่ยืนทำหน้าเลิ่กลั่กอยู่ไม่ไกล สายตาของเขากวาดมองตั้งแต่ใบหน้าจิ้มลิ้มไร้เครื่องสำอาง ลงมาจนถึงเสื้อยืดตัวใหญ่และกางเกงขาสั้นที่เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียน"หิวเหรอ" เทมส์เอ่ยถามทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขานุ่มนวลและราบเรียบ"เอ่อ... อินแค่จะมาหาน้ำเย็นดื่มน่ะค่ะ" อินตอบพลางหลบสายตาคมกริบที่มองมา มันเป็นสายตาที่อ่านไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่เทมส์วางแก้วไวน์ลง ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง อินเผลอก้าวถอยหลังเมื่อเขาสาวเท้าเข้ามาใกล้ แต่เขาเพียงแค่เดินผ่านเธอไปเปิดตู้เย็นขนาดใหญ่ด้านหลัง"ถ้าหิวก็ออกมาเปิดตู้เย็นได้เลยนะอิน ไม่ต้องรอพวกพี่" เทมส์เอ่ยเสียงเรียบพลางปรายตามองกระเป๋าเดินทางใบโตที่เธอเคยลากเข้ามา "แต่ถ้าพี่ไทม์มันแกล้งอะไร ก็ฟ้องพี่ได้เลย"อินช้อนตาขึ้นมองเสี้ยวหน้าของเขา รับคำเสียงเบา "ค่ะ พี่เทมส์"นี่คือจุดเริ่มต้นของการใช้ชีวิตใต้หลังคาเดียวกัน นับจากนี้ไป วงโคจรของเธอจะถูกผูกติดกับผู้ชายสามคนนี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

'น้องก็น่ารักดีนี่หว่า'เทมส์แค่นยิ้มมุมปาก เขาหยิบแก้วไวน์ของตัวเองขึ้นมากระดกของเหลวสีแดงลงคอจนหมดแก้ว ความร้อนแรงของแอลกอฮอล์ไม่ได้ช่วยดับความรุ่มร้อนบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้นในส่วนลึกของจิตใจเลยแม้แต่น้อยบางที... การรับปากไอ้กฤตครั้งนี้ อาจจะเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิตของเขาก็เป็นได้หน้าจอโน้ตบุ๊กส่องแสงจ้าสะท้อนใบหน้าบึ้งตึงของหญิงสาวที่นั่งจ้องมันมาเกือบสามชั่วโมงติด อินทิราถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือบางยกขึ้นนวดขมับตัวเองแรงๆ เพื่อขับไล่อาการปวดตุบที่เริ่มก่อตัว ลูกค้าเพิ่งส่งข้อความมาขอแก้แบบบิลบอร์ดเป็นรอบที่สี่ของวัน โดยให้เหตุผลสั้นๆ ว่าโลโก้ยังดูไม่โดดเด่นพอ ทั้งที่เธอขยายจนมันแทบจะบังพรีเซนเตอร์มิดอยู่แล้วนิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์ตอบกลับอย่างสุภาพที่สุดเท่าที่ความอดทนของคนทำงานกราฟิกจะทำได้ ก่อนจะสลับหน้าจอไปเปิดแอปพลิเคชันสนทนาแบบกลุ่ม เธอพิมพ์ข้อความบ่นระบายความอัดอั้นตันใจลงไปรัวๆ หวังเพียงแค่มีใครสักคนรับฟัง'ลูกค้าแก้แบบอีกแล้วค่ะ อินอยากจะบ้าตาย' 'ขยายโลโก้จนเบลอไปหมดแล้ว ทำไมไม่เอาโลโก้แปะหน้าพรีเซนเตอร์ไปเลยล่ะคะ' 'พี่กฤต อินขอลาออกจากการเป็นคนได้ไหม'ข้อคว

เมื่อบานประตูเคลียร์ปิดสนิท วีก็โยนประแจกลับลงบนโต๊ะ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์หงุดหงิด ก่อนจะหมุนตัวกลับมาหาหญิงสาวที่นั่งตัวเกร็งอยู่บนโซฟา"ตกใจไหม" น้ำเสียงของเขาอ่อนลงกว่าเมื่อครู่มาก มือหนาเอื้อมมาลูบศีรษะเธอเบาๆ อย่างปลอบประโลม"นิดหน่อยค่ะ" อินทิราเงยหน้าขึ้นสบตาเขา "พี่วีไปพูดแบบนั้น ลูกค้าจะไม่โกรธเอาเหรอคะ เดี๋ยวก็เสียรายได้หรอก""ช่างหัวมันสิ รถมันกูไม่ซ่อมให้ก็ยังได้ เงินแค่นี้กูไม่สะเทือนหรอก" วีตอบหน้าตาเฉย เขาดึงมือกลับไปล้วงกระเป๋ากางเกง "มึงมากับกู กูมีหน้าที่ต้องดูแล... ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาทำรุ่มร่ามกับมึงทั้งนั้น เข้าใจไหม"คำพูดห้วนๆ แต่จริงใจนั้นทำให้อินทิรารู้สึกเหมือนมีกระแสความอบอุ่นไหลวนอยู่ในอก ผู้ชายคนนี้อาจจะปากร้าย ไม่โรแมนติก และดูอันตรายในสายตาคนอื่น แต่สำหรับเธอแล้ว เขาคือคนที่พร้อมจะกางปีกปกป้องเธอจากทุกอย่างโดยไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม"ขอบคุณนะคะพี่วี" อินทิราส่งยิ้มหวานให้เขา เป็นยิ้มที่มาจากใจจริงวีรวิชญ์จ้องมองรอยยิ้มนั้นนิ่งไปชั่วขณะ นัยน์ตาดุดันวูบไหวด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามกดมันไว้ส่วนลึก เขากระแอมเบาๆ แล้วเบือนหน้าหน

"แซนด์วิชแฮมไข่ดาวค่ะ พี่เทมส์รับด้วยไหมคะ อินจะได้ทำเผื่อ" อินหันไปถาม ส่งยิ้มบางๆ ให้"เอาสิ ขอกาแฟดำด้วยนะ" เทมส์ตอบรับพลางเท้าคางมองดูแผ่นหลังเล็กที่กำลังขยับไปมาหน้าเตาอินพยักหน้ารับ จัดการทอดไข่ดาวเพิ่มอีกฟองและปิ้งขนมปัง เธอชงกาแฟดำกลิ่นหอมกรุ่นเสิร์ฟให้เขาก่อน ตามด้วยจานแซนด์วิชที่ถูกหั่นเป็นชิ้นพอดีคำเทมส์หยิบแซนด์วิชขึ้นมากัดคำโต เคี้ยวตุ้ยๆ อย่างไม่รักษาภาพพจน์นัก "อร่อยดี ใช้ได้เลย""ขอบคุณค่ะ" อินนั่งลงฝั่งตรงข้าม เริ่มจัดการกับส่วนของตัวเองบ้างบรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความเงียบ มีเพียงเสียงฝนตกด้านนอกและเสียงช้อนกระทบจานเบาๆ แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด อินแอบลอบมองเทมส์เป็นระยะ เขาเป็นคนกินข้าวเงียบๆ แต่สายตาคมกริบนั้นมักจะกวาดมองสิ่งรอบตัวอยู่เสมอ รวมถึงตัวเธอด้วยอินสังเกตเห็นว่าเทมส์ใช้ส้อมเขี่ยผักชีที่ใช้โรยหน้าไข่ดาวออกไปไว้ริมจาน เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย "พี่เทมส์ไม่ชอบกินผักชีเหรอคะ"เทมส์ชะงัก ช้อนสายตาขึ้นมองหน้าเธอ "เปล่า... พี่กินได้ แค่เห็นว่าเราไม่ชอบก็เลยเขี่ยออกให้"คำตอบเรียบง่ายนั้นทำเอาอินชะงักไปนิด เธอไม่คิดว่าเขาจะจดจำรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของ