UN-SECURE GUY 7(1) ผมชอบเห็นคุณเจ็บ! NC

สวบ!!!

“กรี๊ด!!!!!” เขาแทงท่อนแข็งๆของเขาเข้ามาในตัวฉันอย่างแรง และฉันเจ็บจนเกินจะบรรยาย มันรู้สึกเหมือนแผลเก่าฉีกออก เจ็บ เจ็บกว่าการเพิ่งเริ่มเป็นแผล แต่ในขณะที่ฉันกัดฟันร้องไห้ทุรนทุรายด้วยความทรมาน เขากลับกระแทกท่อนแข็งๆของเขาเข้ามาในตัวฉันแรงๆอย่างไม่คิดรีรอ

ผับๆๆๆ...!!!

“อ้ะๆๆ ร่องคุณนี่ฟิตชิบหาย ครางหน่อยสิคุณหนู อย่าเอาแต่เกร็งไปทั้งตัว โอ้ว ซี้ดดด อ้ะๆๆ...” ผับๆๆๆ!!! เขายิ่งกระแทกเข้ามารุนแรงยิ่งกว่าเก่า มันรัวแรงเหมือนพายุจนฉันรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังหมุนเคว้งคว้างและกำลังจะถูกกำลังของพายุแยกออกเป็นชิ้นๆ จะทนแทบไม่ไหวอยู่แล้ว จะกัดฟันหายใจต่อไปแทบไม่ไหวแล้ว

“ปะ...ปืน ปืน ฮือ ฮึก ฉัน ฉันเจ็บ ฮือๆ หยุด ฮึก หยุดที” เสียงพูดของฉันตะกุกตะกักและแทบไม่หลงเหลือน้ำเสียง ไม่ต่างกับเรี่ยวแรงของฉันที่มันถูกบั่นทอนจากการกระแทกเข้ามาแรงๆของเขาไปเรื่อยๆ มีเพียงความเจ็บปวดเข้ามาแทนที่ในทุกเสี้ยววินาที

“คุณเจ็บเหรอ หยุดงั้นเหรอ โทษทีนะ แต่ผมกำลังมันส์เลยว่ะ”

ผับๆๆๆๆๆ!!!!

“อ้ะๆๆๆ ซี้ดดด เสียวxxxชิบหาย” เขาบีบนมฉันแรงๆทั้งสองข้าง เหมือนใช้เป็นที่ยึดในการกระแทก เหมือนความเสียวความอัดอั้นของเขาเขาตั้งใจสาดใส่เข้ามาให้ฉันจนหมด

“ปืน ฮือๆ พอ ฮึก พอสักที ฉันไม่ ฮึก ไม่ ไม่เอา”

“เข้าใจผิดรึเปล่าแนน ผมไม่ได้ให้คุณเอา แต่ผมต่างหากที่เอาคุณ แล้วก็จะเอาจนคุณกระอักไปเลย อ้ะๆๆๆ...” เขาครางอย่างมีความสุข ใช่ เขาคงสะใจมากที่เห็นฉันแทบหยุดหายใจลงทุกที

“ปืน ฮือๆๆ” ตอนนี้ฉันไม่เหลือเรี่ยวแรงอีกแล้ว ทำได้แค่กัดฟันเกร็งเล็บจิกพื้นเพื่อประทังความเจ็บ แล้วปล่อยให้เขากระแทกรัวๆเข้ามาในตัวฉันตามยถากรรม กรรมที่ไม่รู้ต้องรับไปอีกนานเท่าไหร่

“โอ๊ย! ปืน” อยู่ๆปืนก็ถ่างขาฉันออกกว้างกว่าเดิมแรงๆ ตามมาด้วยจังหวะกระแทกเข้าที่ดูเหมือนเขาจะตั้งใจทวีความรุนแรง

ผับๆๆๆ...!!!!!

“โอ๊ะ โอ้ว คุณหนู ทนอีกหน่อยนะ ผมจะแตกแล้ว ซี้ดด เอาคุณนี่แตกเร็วชิบหาย อ้ะ อ่าส์ อ้ะๆๆ”

“เมื่อไหร่ ฮึก เมื่อไหร่นายจะพอ”

“จะเมื่อไหร่มันก็เรื่องของผม อ้ะ คุณมี โอ้ว มีหน้าที่แค่ให้ผมเอา ซี้ดดด...” เขาจับเข่าฉันแน่นแล้วเร่งจังหวะ

“ไม่ ซี้ดด ไม่ดีเหรอ ให้ผมเอาบ่อยๆ คุณจะได้หลวมๆ ผมจะได้รีบๆเซ้งคุณไปให้ไอ้พวกขี้ยามันเสียบต่อสักที อ้ะ อยาก ซี้ดด อยากตายเร็วๆไม่ใช่เหรอ อยากตายก็ต้องขยันให้เอาหน่อยดิ จริงมั้ย อ้ะๆๆ...”

“อื้อ! ปืน ฮือๆ จะ ฮึก จะไม่ไหวอยู่แล้ว ขอร้อง ฮือๆ พอสักที”

“บอกว่าไม่!”

“โอ๊ย!!!” ปืนขยุ้มท้ายทอยฉันแล้วกดขึ้นไปหาเขาแรงๆ

“คุณนี่ท่าจะพูดไม่รู้เรื่อง งั้นผมคงต้องเปลี่ยนไปพูดใกล้ๆหูคุณหน่อยแล้วล่ะมั้ง” พูดจบเขาก็ดึงตัวฉันให้ลุกขึ้นแล้วดันด้านหน้าฉันไปประกบติดกับฝา

“โอ๊ย! ปืน ฉันเจ็บ” ฉันรู้สึกได้ว่าด้านหน้าของเขาแนบชิดอยู่กับหลังฉันทันที ใช่ เขายืนประกบฉันอยู่ด้านหลัง พร้อมกับอะไรๆของเขาที่ดุนดันก้นฉันอยู่ ก่อนฉันจะรู้สึกว่าเขาดึงกางเกงจนพ้นออกจากขา ตามด้วยเสื้อและทุกๆชิ้นบนตัว

“บอกแล้วไงว่าผมชอบเห็นคุณเจ็บ!”

“ฮึก!!!” เขาใส่ของเขาเข้ามาแรงๆอีกแล้ว แถมกระแทกรัวๆทันที พร้อมกับที่เขาสอดมือมาโอบรัดนมฉันแล้วขยำเป็นจังหวะ รัวแรงตามการกระแทก

“คราวนี้ได้ยินชัดมั้ย” เสียงแหบพร่าปนความเลือดเย็นของเขาดังอยู่ชิดหูฉันจริงๆ เพราะเขาวางคางบนไหล่ฉันแล้วหันเข้าหาหน้าฉัน ลิ้นของเขาไล้เลียที่คอกับหูฉันสลับกับที่เขากัดมันลงมา

“โอ๊ย ปืน เจ็บ นาย ฮึก อย่าทำแบบนี้ ฮือๆ”

“แต่ผมชอบแบบนี้!” คราวนี้เขาไม่ทำแค่เลียกับกัด แต่เขาดูดคอฉันแรงๆจนแสบไปหมด เหมือนตั้งใจ ข้างล่างก็เหมือนกัน เขากระแทกรัวๆจนตัวฉันสั่นสะท้านไปตามแรง

ผับๆๆๆๆ...!!!

“อ้ะ โอ๊ย! โอ๊ย ปืน ฮือๆ ไม่ไหวแล้ว ฮือๆๆๆๆ...” สองมือของฉันจิกผนังสุดแรง กัดปากสุดกำลัง ตอนนี้ฉันไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้นนอกจากความเจ็บปวด ยิ่งเสียงครางเสียงหายใจที่สั่นพร่าอย่างมีความสุขของปืนที่ดังใกล้หูฉันไม่ขาดสาย ยิ่งเหมือนกับหนามแหลมๆที่คอยทิ่มตำซ้ำเติมตรงรอยแผลสดๆของฉันอยู่ตลอดเวลา มันเจ็บ เจ็บจนฉันร้องไม่ออกแล้ว จะไม่เหลือแล้วแม้แต่เรี่ยวแรงหายใจ ฉันมองเห็นทุกอย่างเลือนลาง พร่ามัวไปหมด น้ำตาก็ยังไหลไม่ขาด ฉันไม่เคยเจ็บปวดขนาดนี้ ไม่เคยเจ็บร้าวทั้งตัวแล้วลามไปถึงขั้วหัวใจแบบนี้ สติการรับรู้ของฉันเหมือนค่อยๆขาดหายลงไปทุกที ยิ่งจังหวะกระแทกและเสียงครางทุ้มต่ำของปืนดังถี่ขึ้นฉันก็ยิ่งแทบไม่รับไม่รู้อะไรอีกแล้ว คล้ายจอทีวีที่ขาดสัญญาณไปเป็นระยะๆ จนในที่สุด มันก็ดับ...ดับวูบลง!

NAN END

PEUN PART

“แนน!!?” ผมตื่นมาพร้อมกับความตกใจสุดขีด เพราะผู้หญิงคนนั้นไม่ได้นอนอยู่ข้างๆผม ทั้งๆที่เมื่อกี้ตอนโดนผมเอา ยัยฆาตกรเลือดเย็นเพิ่งชิงสลบคาxxxผมไปแท้ๆ แล้วมาตอนนี้ มีปัญญาลุกไปไหนได้กัน สังขารก็เดี้ยงซะขนาดนั้น ความจริงเธอต้องนอนหมดสภาพอยู่บนพื้นข้างๆผมนี่สิ

“เสื้อผ้า!!?” ตกใจกว่าเก่าคือเสื้อผ้าผมไม่มี ที่เหลืออยู่ก็แค่กางเกงในกับบ็อกเซอร์ เดี๋ยวนะ แบบนี้มันคลับคล้ายคลับคลาว่า...

“เธอคิดหนีงั้นเหรอ!!!” ผมรีบลุกขึ้นไปใส่เสื้อใส่กางเกงชุดใหม่แบบลวกๆแล้ววิ่งลงจากบ้าน แบบนี้ไม่ต้องเสียเวลาทบทวนนานหรอก เพราะอย่างที่ผมคิดมันต้องใช่แน่ๆ และผู้หญิงคนนั้นกล้ามากที่ทำแบบนั้น

“จับกลับมาได้เมื่อไหร่ ผมจะเอาคุณไม่ยั้งเลยแนน!”

PEUN END

NAN PART

“โอ๊ย!” ฉันล้มอีกจนได้ แต่ฉันก็พยายามกัดฟันลุกขึ้นเหมือนหลายๆครั้งก่อนหน้านี้ ถึงจะต้องล้มลุกคลุกคลานอีกแค่ไหน ถึงจะต้องตายอยู่ในป่านี้ฉันก็ยอม ดีกว่าต้องทนทรมานทั้งกายทั้งใจอยู่กับคนโหดเหี้ยมอำมหิตไร้หัวใจแบบนั้น

“อดทนไว้แนน ฮือ ฮึก อดทนไว้” ในที่สุดฉันก็กัดฟันลุกขึ้นจนได้ ก่อนจะค่อยๆก้าวขาเดินต่อ ทั้งๆที่ฉันแทบเดินไม่ไหวแล้ว การก้าวย่างแต่ละที มันทั้งเจ็บปวดทั้งทรมานเหลือเกิน เพราะฉันยังปวดตรงกลางกายไม่หาย ฉันเห็นเลือดค่อยๆซึมลงมาตามขากางเกง เลือดจากตรงนั้น จากรอยฉีกขาดที่ผู้ชายคนนั้นตั้งใจทำไว้ และฉันหนีเท้าเปล่าออกมา ใช่ ฟังไม่ผิดหรอก ฉันหนีออกมา ฉันบังเอิญตื่นก่อนปืน เห็นเสื้อผ้าเขาก็นึกอะไรขึ้นออก ฉันเลยพยายามรีบใส่เสื้อผ้าเขาแล้วหนีออกมาก่อนเขาจะตื่น ฉันลัดเลาะมาตามป่ารกหลังบ้าน ไม่รู้เหมือนกันว่าจุดหมายปลายทางคือที่ไหน รู้แต่ว่าฉันต้องหนีก่อน ถึงแม้ทางข้างหน้ามันจะเป็นป่าทึบเข้าไปทุกทีก็ตาม

“ลำธาร!”