UN-SECURE GUY 7(2) ผมชอบเห็นคุณเจ็บ!

ฉันไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจดี เพราะฉันว่ายน้ำไม่เป็น น้ำมันก็ดูจะค่อนข้างลึก แล้วฉันจะข้ามไปได้ยังไง

“ไปตายเอาดาบหน้าไงแนน ตายเป็นตาย” ฉันกลืนน้ำลายทำใจอยู่สองวิ ก่อนพับขากางเกงของปืนขึ้นมาอยู่แค่เข่า พับแขนเสื้อยีนส์แขนยาวของเขานิดหน่อย รอยขีดข่วนที่โดนหญ้าบาดเมื่อคืนนี้ยังอยู่เต็มขาไปหมด ยังเจ็บๆแปลบๆไปทั่วทั้งตัว แต่ฉันจะพยายามมองข้ามมัน ก่อนสูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วค่อยๆก้าวลงไป

“โอ๊ย!” แค่ก้าวแรก หินก็บาดเท้าฉันแล้ว บวกกับรอยระบมตรงกลางกายที่ยังปวดตุบๆไม่หยุด แต่ช่างเถอะ ถ้าไม่รอดก็แค่ตาย ฉันไม่มีอะไรจะเสียมากกว่านี้อีกแล้ว

“คิดว่าตัวเองเก่งมากสินะ ที่มีปัญญาถ่อมาถึงนี่ได้” ฉันชะงักเท้าทันทีกับเสียงที่ดังมาจากข้างหลัง เสียงของคนที่ฉันค่อยๆหันกลับไปมองโดยอัตโนมัติพร้อมกับหัวใจที่แทบหยุดเต้น

“ปืน!”

“ขอบใจที่ยังจำชื่อผัวได้” เขาพูดว่าอะไรฉันไม่แน่ใจ ฉันรู้แต่ว่าฉันกลัวเขาจนก้าวขาแทบไม่ออก สีหน้าท่าทางของเขามันดูโหดเหี้ยม เขายิ้มมุมปากก็จริง แต่สายตาเขา ฉันดูออกว่าเขาโกรธมาก ทั้งตัวฉันตอนนี้มันสั่นไปหมด ลมหายใจก็ถี่จนแทบนับจังหวะไม่ทัน และเขา เขาเดินใกล้เข้ามาแล้ว ฉัน ฉันควรทำไงดี คิด คิดสิแนน คิดสิคิด ใช่ ใช่ ต้องรีบหันหลังแล้วข้ามลำธารให้เร็วที่สุด

“ว้าย!” ปืนพุ่งเข้ามารวบตัวฉันไว้

“จะไปไหน” เขากระชากแขนฉันทั้งสองข้างให้หันกลับไปหาเขา

“ปล่อย ปล่อยฉันนะ...โอ๊ย!” ฉันพยายามดิ้นเพราะเขาพยายามจะกอดรัดรวบตัวฉันเข้าหาเขา   แรงดิ้นเกินตัวของฉันมันเลยกลับมาทำร้ายฉันโดยการทำให้ฉันเกือบทรุดลงในลำธาร แต่เพราะแขนของปืนยึดตัวฉันไว้ ฉันเลยไม่ล้มลงไป

“ไงล่ะ ไม่เจียมนัก”

“เรื่องของฉัน ปล่อย ปล่อย!” ฉันพยายามทุบตีเขา จะโดนตรงไหนฉันไม่สนหรอก แค่เขาเจ็บจนปล่อยฉันก็พอ

“เดี้ยงแล้วยังฤทธิ์เยอะอีกนะ คิดเหรอว่าจะหนีผมพ้น อีกอย่างนึงนะ ในป่านั่นมีทั้งเสือทั้งหมี แถมตัวอะไรสารพัด คุณเข้าไป บอกเลยว่ามีแต่ตายกับตาย”

“ตายก็ตายสิ ฉันเองก็ไม่อยากอยู่ให้นายทรมานแล้วคนเลว ไอ้ปีศาจ นายมันซาตาน ปล่อย ปล่อยฉัน ปล่อย ฮือๆๆ” น้ำตาฉันไหลออกมาประจานตัวเองอีกแล้ว ฉันเกลียดตัวเองจริงๆที่ต้องอยู่ในสภาพหน้าสมเพชต่อหน้าเขาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง

“ปากดีนักนะ แบบนี้ผมควรจะให้รางวัลอะไรกับคุณดีล่ะห้ะ”

“อื้อ!” เขากดท้ายทอยฉัน บีบแรงๆให้แหงนขึ้นรับจูบป่าเถื่อนของเขา

“อื้อ อือ อื้อ!” ยิ่งฉันดิ้น ยิ่งฉันร้องประท้วง เขาก็ยิ่งจูบแรงๆ หนักกว่านั้นคือเขากัดปากฉันจนฉันรู้สึกได้ถึงรสชาติของเลือด เจ็บ ตอนนี้ฉันเจ็บไปหมดแล้ว ทั้งตัวทั้งหัวใจ ฉันต้องโดนกระทำย่ำยีแบบนี้ไปจนถึงเมื่อไหร่ แค่นี้ฉันก็จะทนไม่ไหวอยู่แล้ว มันทั้งเจ็บ ทั้งทรมานเหลือเกิน

“ฮึก!” ปืนดึงท้ายทอยฉันออกแล้วมองหน้าฉัน เขายิ้มสะใจ ยิ่งสายตาที่มองฉันยิ่งไม่ต้องพูดถึง มันทั้งเหยียดหยามทั้งสาแก่ใจ เขาคงรู้ ว่าตอนนี้ฉันเจ็บแค่ไหน คงสาแก่ใจเขาแล้วที่น้ำตาฉันไหลราวกับเขื่อนแตกแบบนี้

“ไง ทีนี้ยังจะกล้าปากดีอีกมั้ย” เขายังมองฉันด้วยสายตาแบบเดิม เขาทำเหมือนเขาคือผู้ชนะ และฉันแพ้ราบคาบ ใช่ ฉันแพ้จริงๆ และคนแพ้มันก็ไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว

ผละ! เพี้ยะ!!!

ฉันรวบรวมกำลังทั้งหมดผลักเขาออกแล้วตบหน้าเขาสุดแรง

“ฉันเกลียดนาย ฉันเกลียดนาย! ฮือๆๆ คนเลว!” ตอนนี้ฉันไม่สนใจแล้วว่าน้ำตาฉันมันจะไหลมากมายเท่าไหร่ ฉันรู้แค่ว่าฉันไม่อยากเห็นหน้าเขาแล้ว ยิ่งเห็นก็ยิ่งเจ็บปวด ยิ่งเห็นก็ยิ่งรวดร้าวจนแทบจะยืนไม่ไหว

“คิดว่าตบหน้าผมแบบนี้แล้วผมจะยอมให้คุณเดินหนีไปง่ายๆหรือไง”

“โอ๊ย!” เขากระชากฉันกลับเข้าหาเขา

“ปล่อยฉันนะ ปล่อย ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย ฉันเกลียดนาย ปล่อย ปล่อย! ฮือๆ” ฉันพยายามดิ้นสุดแรง แต่เขาก็กอดรัดฉันไม่ปล่อย

“เกลียดผมงั้นเหรอ” เขากัดฟันพูด น้ำเสียงดุดัน

“ใช่! ฉันเกลียดนาย ฉันเกลียดนาย!”

“แล้วคุณคิดว่าผมจะรักผู้หญิงเลือดเย็นอย่างคุณลงหรือไง!” อยู่ๆเขาก็ตวาดใส่หน้าฉัน สีหน้าน่ากลัวขึ้นกว่าเดิมจนฉันถึงกับชะงัก ไม่กล้าดิ้นเอาดื้อๆ ในขณะที่เขาเลื่อนหน้ามาใกล้ฉันเรื่อยๆ ด้วยสายตาอำมหิต

“คุณเกลียดผมมากเท่าไหร่ รู้เอาไว้ว่าผมเกลียดคุณมากกว่านั้นเป็นล้านเท่า เกลียดจนอยากเห็นคุณตายต่อหน้า”

“งั้นนายก็ฆ่าฉันสิ ฮือ ฮึก ฆ่าฉันเลย ส่งฉันไปให้พวกเสือในป่ามันขย้ำตอนนี้เลยก็ได้ เอาสิ เอาเลย”

“ท้าเหรอ!”

“ใช่!!!”

“ได้! ในเมื่ออยากตายนัก งั้นไม่ต้องรอให้ถึงมือพวกเสือในป่ามันหรอก เดี๋ยวเลือดชั่วๆของคุณมันจะไปแปดเปื้อนเขี้ยวเล็บพวกมันซะเปล่าๆ เลวทรามต่ำช้าอย่างคุณอ่ะ มันต้องตายด้วยมือผมนี่!”

“โอ๊ย!...อื้อ!!!” ปืนขยุ้มท้ายทอยฉันแล้วกดฉันลงในน้ำ ใช่ เขาจับฉันกดน้ำ

“อือ อือ!!!” ฉันพยายามตะเกียกตะกายขึ้นไปเพราะขาดอากาศหายใจ แต่เขาก็ยังกดหัวฉันให้อยู่ในน้ำอยู่อย่างนั้น ตอนนี้ฉันหายใจไม่ออก หรือฉันจะต้องตายตอนนี้แล้วจริงๆ

“ฮึก!” อยู่ๆเขาก็กระชากฉันขึ้นมา กระตุกท้ายทอยฉันให้แหงนมองหน้าเขา หรือเขาอยากเห็นหน้าฉันในสภาพที่ใกล้ตายก็ไม่รู้ ตอนนี้ฉันสำลักน้ำรุนแรง หายใจไม่ค่อยออก นึกภาพกันออกใช่มั้ยว่ามันน่าสังเวสแค่ไหน สภาพของคนใกล้ตาย

“ทรมานดีมั้ย”

“ฮึก!” เขากดฉันลงมาในน้ำแรงๆอีกที กดอยู่นานกว่าเดิมจนฉันแทบหมดแรงดิ้นแล้ว มีบางวินาทีที่ความรู้สึกฉันขาดหาย นี่สินะ อาการของคนใกล้ตาย

“ฮึก!” อยู่ๆเขาก็ดึงฉันขึ้นไปอีก เหมือนให้โอกาสฉันได้หายใจอีกครั้งก่อนตาย เพราะตอนนี้เขากดฉันลงมาในน้ำอีกแล้ว ทำซ้ำๆอยู่แบบนี้ ทำไมนะ ทำไม เขาจะยืดเวลาเพื่ออะไร ในเมื่อสุดท้าย ฉันก็ต้องตายอยู่ดี

“ฮึก อื้อ แค่กๆๆ...” เขากระชากฉันขึ้นมาแล้วกดท้ายทอยฉันให้แหงนมองหน้าเขาอีกครั้ง

“ผมเปลี่ยนใจแล้ว” ฉันได้ยินคำพูดของเขาไม่ค่อยชัดเจนเท่าไหร่หรอก เพราะตอนนี้ ตัวฉันเหมือนจะแทบไม่รับรู้อะไรแล้ว ทุกอย่างมันอื้ออึงไปหมด ฉันแสบตา เจ็บคอ หายใจไม่ค่อยออก และยังคงสำลักน้ำอย่างต่อเนื่อง หายใจรวยริน สายตาฉันพร่ามัว แค่เห็นลางๆเท่านั้นว่าปืนกำลังยิ้มให้ฉัน ยิ้มเลือดเย็นอย่างเดิม

“คุณตายตอนนี้มันง่ายไปว่ะ บอกแล้วไงว่าอย่างคุณมันต้องตายช้าๆ ต้องอยู่อย่างเศษสวะไร้ค่าให้ผมทรมานไปอีกนาน” พอเขาพูดจบ อยู่ๆฉันก็รู้สึกว่าทั้งตัวของฉันลอยหวือขึ้นเหนือพื้น ใช่แล้วล่ะ เขายกฉันขึ้นพาดบ่าแล้วพาย้อนกลับไปทางเดิม

“ปละ...ปล่อย นาย นาย...จะทำ จะทำอะไร” ฉันเอ่ยปากถามเขาทั้งที่เสียงแหบแห้งจนแทบจะไม่มีเสียง เรี่ยวแรงขัดขืนก็ไม่มี ฉันทำได้แค่แตะหลังเขาเบาๆพอให้เขารู้ว่าฉันไม่ได้อยากกลับไปกับเขาเลย

“พานักโทษแหกคุกอย่างคุณกลับไปลงโทษไง!”