UN-SECURE GUY 6 ฉันไม่เหลืออะไรให้นายแก้แค้นแล้ว NC

NAN PART

แอ๊ด...

เสียงประตูเปิดทำให้ฉันหันหน้าไปทางประตูโดยอัตโนมัติ เพราะตั้งแต่เมื่อคืนจนตอนนี้เช้าแล้วฉันก็ยังไม่ได้หลับเลย มันหนาว มันเจ็บปวด มันหลับไม่ลง ความทรมานพวกนั้นเหมือนคอยกระตุ้นให้ฉันรู้สึกตัวอยู่ตลอดเวลา ไม่มีสักวินาทีที่ฉันจะคลายจากความเจ็บปวดและหนาวเหน็บที่ถูกบังคับให้ต้องเผชิญ ตั้งแต่ที่ปืนออกจากห้องไป จนกระทั่งตอนนี้ ที่เขากลับเข้ามา

“อึดกว่าที่คิดนะ” ปืนเหยียดยิ้มพร้อมกับค่อยๆเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน

“ผมคิดว่าคุณจะทนหนาวไม่ไหว ช็อคตายไปแล้วซะอีก” เขาค่อยๆย่อตัวลงมาหาฉัน เอื้อมมือมาบีบคางฉันแล้วหันไปมาเหมือนกำลังมองสารรูปฉันให้ชัดๆ ฉันในตอนนี้ที่มือชาเท้าชา ชาไปถึงกระดูก สั่นเกร็งไปทั้งตัว และฉันนั่งชันเข่าขดตัวมาอย่างนี้ทั้งคืนแล้ว ฉันเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองทนได้ยังไง หรือที่ความตายมันยังไม่ยอมมาเยือนฉัน เพราะฉันยังชดใช้กรรมไม่พอ ยังเจ็บไม่พอ แล้วเมื่อไหร่ล่ะ เมื่อไหร่ถึงจะพอ ฉันเจ็บ ฉันทรมาน ทนไม่ไหวแล้ว ยิ่งเจ็บไปกว่านั้น เมื่อเห็นสายตาที่เขามองฉัน มันเหมือนฉันเป็นตัวอะไรสักตัวที่น่าสังเวส และสภาพน่ารังเกียจแบบนี้ของฉัน เขาพอใจ

“นายจะปล่อยฉันไปได้รึยัง นายได้แก้แค้นแล้ว นายเอาทุกอย่างของฉันไปหมดแล้ว ฮือ ฮึก ตอนนี้ฉันไม่เหลืออะไรแล้ว นาย ฮึก ปล่อยฉันไปได้รึยัง” ฉันพยายามแล้วที่จะเก็บอาการสะอื้นและน้ำตาเอาไว้ แต่ทำไม่ได้จริงๆ

“ปล่อยเหรอ หึ ยังหรอก แค่นี้มันยังน้อยไป ยังไม่สาสมกับฆาตกรเลือดเย็นอย่างคุณ!”

“แต่ฉันไม่เหลืออะไรให้นายแก้แค้นแล้ว ฮือๆ ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันสำนึกแล้ว ฉันกลัวแล้ว”

“ไม่!!!” ปืนตวาดใส่หน้าฉัน

“บอกแล้วไง เจ็บแค่นี้มันยังไม่พอ!”

“แล้วนายยังจะเอาอะไรจากฉันอีก ฉันไม่มีเหลือให้นายแล้ว นายเอาไปหมดแล้ว ฮือ ฮึก ตอนนี้ฉันเจ็บ ฉันทรมาน ฉันสูญเสียหมดแล้วทุกอย่าง นายยังไม่พอใจอีกเหรอ”

“ใช่! ยังไม่พอ หรือคุณคิดว่ากะอิแค่เลือดบริสุทธิ์ไม่กี่หยดของคุณมันจะสามารถลบล้างทุกอย่างได้กันล่ะ งั้นผมจะบอกให้เอาบุญนะ”

“โอ๊ย!” ปืนบีบคางฉันแรงขึ้นแล้วกระชากเข้าไปใกล้ ใบหน้าอำมหิตของเขาตอนนี้ อยู่ห่างหน้าฉันแค่คืบ

“ไอ้เยื่อบางๆนั่นของคุณอ่ะ มันโคตรไร้ค่า มัน หึ เอาตรงๆนะ ผมไม่ได้รู้สึกปลาบปลื้ม ตื่นเต้น หรือซาบซึ้งอะไรกับมันเลยสักนิด ตรงกันข้าม ผมเฉยๆว่ะ”

“อื้อ!” เขาดึงฉันเข้าไปจูบแรงๆอย่างไม่ทันตั้งตัวแล้วผละออก แต่มือยังบีบคางฉันอยู่

“ไอ้จูบชืดๆนี่ก็เหมือนกัน แม่งไร้ราคาชิบหาย ถามจริงเหอะ คุณกล้าคิดได้ยังไงวะ ว่าเอาไอ้อะไรๆของคุณเข้าแลกแล้วมันจะพอหักล้างกับเรื่องเลวๆที่คุณทำลงไปได้ มีสมองอ่ะ ก็คิดหน่อยนะ ว่าเมื่อคืนอ่ะ ผมก็แค่เอาคุณสนุกๆ ให้คุณได้พอรับรู้รสชาติของการถูกข่มขืนก็เท่านั้น แต่มันไม่ได้หมายความว่า คุณให้ผมเอาแล้วเรื่องมันจะจบ ไม่มีวัน เลวทรามต่ำช้า นรกส่งมาเกิดอย่างคุณอ่ะ มันต้องตายทั้งเป็นเท่านั้นถึงจะสาสม!” พูดจบเขาก็ผลักหน้าฉันออกอย่างแรงจนหัวฉันไปกระแทกกับฝาผนัง แต่ถึงมันจะเจ็บ แต่มันก็เจ็บไม่เท่ากับคำพูดของเขาเมื่อกี้นี้หรอก ทุกคำมันเหมือนมีดแหลมทิ่มแทง บาดลึกจนฉันแทบจะหยุดหายใจ ความเย็นยะเยือกที่คอยสาดใส่ความหนาวเหน็บไปถึงไขกระดูกเมื่อคืนนี้ ยังทรมานน้อยกว่านี้เลย

“ฮือ ฮึก แล้วแค่ไหนถึงจะเรียกว่าสาสม” ฉันค่อยๆหันกลับไปมองเขาช้าๆอย่างยากลำบาก หันไปพร้อมกับน้ำตาและเสียงสะอื้นที่มันไม่บรรเทาลงเลย

“แค่ไหน ฮึก แค่ไหนนายถึงจะเรียกว่าตายทั้งเป็น นายบอกฉันสิ ฉันจะชดใช้ให้ จะเอาชีวิตฉันเลยก็ได้ เอาไปสิ เอาไปเลย ฮือๆ...” ฉันรู้ว่าน้ำตาฉันที่ไหลพรั่งพรูอยู่ตอนนี้มันไม่ช่วยอะไรเลย มันไม่ได้ทำให้ผู้ชายไร้หัวใจตรงหน้าฉันรู้สึกรู้สาอะไรเลยสักนิด เพราะเขายังเหยียดยิ้มมุมปากให้ฉันอยู่เลย ราวกับคำพูดและอาการที่เหมือนแทบจะหยุดหายใจของฉันตอนนี้มันเป็นเรื่องตลก

“บอกแล้วไงว่าผมจะไม่ฆ่าคุณ”

“ทำไม ฮึก ทำไมไม่ฆ่า เรื่องมันจะได้จบๆ ฉันตายไป นายจะได้ไม่ต้องเห็นหน้าคนเลวๆอย่างฉันอีก ฉันเอง ก็จะได้ชดใช้ความเลวที่ฉันทำลงไป ฆ่าเถอะ นายฆ่า ฮือๆ ฆ่าฉันเลย”

“ฆ่าคุณตอนนี้มันจะไปสนุกอะไร” เขาแทรกฉันทันทีพร้อมกับเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ฉัน สองมือของเขายันผนังล้อมกรอบฉันไว้ ฉันอยากขยับหนีก็ทำไม่ได้ ข้างหลังฉันเป็นผนัง ส่วนสองข้างก็เป็นแขนของผู้ชายเลือดเย็น แล้วข้างหน้า ตอนนี้เขาเข้ามาใกล้จนปลายจมูกชนกับฉัน ฉันไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ ส่วนเขา มองฉันด้วยรอยยิ้มเหี้ยมๆ ดวงตาที่มองฉันไม่กะพริบ เหมือนมีอะไรซ่อนอยู่ข้างใน อะไรที่ทำให้ฉันตัวสั่น รู้สึกไม่ดีเลย

“นาย นายจะทำอะไร ถอย ฮึก ถอยออกไปนะ” เสียงฉันเบาจนฉันเองก็แทบไม่ได้ยิน มันทั้งสั่นพร่าและปนเสียงสะอื้น

“ผมก็แค่จะบอกคุณให้ชัดๆ ว่าฆ่าคุณตอนนี้มันจะไปสนุกอะไร สู้เก็บคุณไว้เอาแก้ขัดไปเรื่อยๆก่อนไม่ดีกว่าเหรอ อย่างน้อยๆ รูคุณก็ยังพอใช้การได้ ยังเอามันส์อยู่เลย เอางี้นะ ไว้ของคุณหลวม แบบว่าเสื่อมคุณภาพจนเอาไม่มันส์เมื่อไหร่ ถึงตอนนั้นผมจะเซ้งต่อคุณให้ไอ้พวกขี้ยาแถวนี้แล้วกัน ถึงเวลานั้น ถ้าคุณอยากตายมาก ก็แค่บอกให้มันสงเคราะห์ให้ พวกนั้นมันไม่ปฏิเสธคุณอยู่แล้ว ทีนี้ คุณจะได้ตายสมใจไง” เชื่อฉันมั้ยว่าเขาพูดถ้อยคำอำมหิตพวกนั้นด้วยรอยยิ้ม ในขณะที่ฉันคิดไม่ถึง ว่าเขาจะเลือดเย็นขนาดนี้ ใช่ ฉันรู้ว่าความผิดฉันมันร้ายแรงจนเกินอภัยก็จริง แต่เขา เขาจะใจร้ายกับฉันไปถึงไหนกัน แค่นี้ฉันก็รู้ซึ้งถึงความทรทานแล้ว

“คนใจร้าย นายมันเลือดเย็น ฮือ ฮึก”

“ผมก็แค่ทำตัวเองให้เหมือนคุณ โดนข่มขืนหนึ่งต่อหนึ่งไปแล้ว อีกไม่นาน ผมจะให้คุณลิ้มลองรสชาติอินฟินิตต่อหนึ่งดูบ้าง ดูซิ สภาพคุณจะเป็นไง” ปืนพูดแล้วเหยียดยิ้มน่ากลัวมาก มันน่ากลัวจนตอนนี้ตัวฉันสั่นไม่รู้จะสั่นยังไง น้ำตามันก็ไหลไม่หยุด

“นาย ฮึก นายอย่าทำแบบนั้นเลยนะ ฮือๆๆ ฉันกลัวแล้ว ฉันสำนึกทุกอย่างแล้ว นายอย่าทำกับฉันอย่างนั้นเลย ฉันไหว้ ฮือๆ ฉันไหว้แล้วปืน” ฉันยกมือไหว้เขาทั้งที่สองมือยังถูกมัดอยู่ มันเหมือนจะง่ายแต่มันก็ยาก เพราะฉันเจ็บแปลบๆจากฤทธิ์ความหนาวไปทั้งตัว แต่ฉันก็ยังคงพยายาม ฉัน ฉันกลัว

“ฉันขอร้อง นายปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำอีก ฉันสัญญาว่าจะเลิกยุ่งกับสองคนนั้น นะ ฮือ ฮึก ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันขอร้อง ฉันขอร้อง ฮือๆๆ...” ฉันรู้ว่าทำแบบนี้มันเสียศักดิ์ศรี มันน่าสมเพช แต่ฉันไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว

“หึ นี่คนอย่างคุณถึงกับยอมยกมือไหว้ขอร้องผมเลยเหรอ โคตรลงทุนเลยเนอะ แต่โทษที พอดีคุณตีบทไม่แตกว่ะ เพราะบทนางร้ายกลับตัวเป็นคนดีของคุณ ผมไม่อิน!”

“โอ๊ย!” อยู่ๆปืนก็กดฉันให้นอนราบลงกับพื้นอย่างแรง แล้วเขาก็ขึ้นคร่อมฉัน แล้วก็กำลัง กำลัง ปลดเข็มขัด ดึงกางเกงลงมา!

“ปืน ฮือๆ ปล่อยฉันนะ นายจะทำอะไร อย่า ฮือๆๆ” ฉันพยายามจะขัดขืน แต่ทั้งแขนทั้งขาฉันยังถูกเชือกมัด ฉันทำอะไรไม่ได้เลย ทำได้แค่ขอร้องปีศาจร้ายบ้าคลั่งบนตัวฉันด้วยน้ำตา

“อย่าเหรอ บังเอิญผมชอบทำอะไรที่มันตรงข้ามซะด้วยสิ” พูดจบเขาก็แกะเชือกที่ข้อมือฉัน ก่อนจะเอื้อมไปด้านหลัง และฉันรู้สึกว่าเชือกที่ขาฉันมันถูกกระตุกออกอย่างแรง แต่ฉันไม่มีแรงลุก เพราะความเย็นจากแอร์มันยังทำให้ฉันทั้งเกร็งทั้งชาไม่หาย ในขณะที่ปืน อยู่ๆเขาก็พุ่งลงมาซุกไซ้ดูดดึงซอกคอฉัน

“อื้อ ปืน อย่า ฉันเจ็บ ฮือๆ ปล่อยฉันนะ ไม่ อย่า ไม่เอา ฉันกลัว กลัวแล้ว ฮือๆๆ” ฉันพยายามส่ายหน้าหลบ

“คุณจะกลัวอะไร ของมันเคยๆ” ปืนพูดเสียงพร่า และเขายังซุกไซ้ซอกคอฉันไม่หยุด ไม่ว่าฉันจะพยายามหลบแค่ไหน แต่ก็ไม่พ้นอยู่ดี พอฉันหนีบคอข้างนี้ เขาก็เปลี่ยนไปรุกรานอีกข้างอย่างบ้าคลั่ง ตอนนี้ฉันเหมือนเหยื่อที่กำลังโดนเสือหิวขย้ำไม่มีผิด มือฉันมันพยายามยกขึ้นผลักเขาออก แต่เพราะมันยังชา และฉันไม่ได้มีแรงมากมายขนาดนั้น เขาก็เลยไม่ขยับเขยื้อน แล้วฉันควรจะทำยังไง ฉันกลัว

“ปืน ฮือๆ ฉันขอร้อง นายอย่าทำอะไรฉันเลย ฮือๆๆ ฉันเจ็บแล้ว เจ็บแล้วปืน ฮือๆๆ”

“ยิ่งคุณเจ็บ ผมก็ยิ่งอยากทำรู้ป่ะ”

“อื้อ! ปืน ฉันเจ็บ เจ็บ ฮึก” ปืนเปลี่ยนมาดูดนมฉันแรงๆอย่างที่ฉันไม่ทันตั้งตัว พร้อมกับที่เขาแหย่นิ้วเข้ามาในตัวฉันจนฉันสะดุ้ง มันเจ็บ ทั้งเจ็บทั้งแสบ ส่วนไอ้ความรู้สึกวาบหวิวอะไรพวกนั้น มันไม่มีเลย

“ปืน ฉันเจ็บ ฮือๆ นายหยุด ฮึก หยุดเถอะ” ฉันได้แต่ร่ำร้อง ส่ายหน้าไปมาตั้งใจจะหลีกหนีความเจ็บปวดที่มันจู่โจมฉันทั้งท่อนบนท่อนล่าง แต่มันก็ไร้ประโยชน์ ความเจ็บมันไม่บรรเทาลงเลย ปืนยังคงดูดดึงไปทั่วทั้งสองเต้าของฉัน นิ้วของเขาก็กระแทกเข้ามารัวๆไม่หยุด

“หยุดเหรอ โอเค ผมหยุดก็ได้” อยู่ๆเขาก็หยุดการกระทำทุกอย่าง เขาละจากนมฉันแล้วกลับขึ้นไปนั่งคร่อมฉันตรงๆเหมือนเดิม พร้อมกับที่ฉันรู้สึกว่าเขาดึงนิ้วกลับออกไป แต่รอยยิ้มนั้น ทำไมมันน่ากลัวแปลกๆ

“แต่ผมจะเสียบอย่างอื่นแทน!”