LOGINSamantala..Sa Switzerland, tahimik ang chalet sa umaga. Ang puting niyebe sa labas ay kumikislap sa liwanag ng araw, at sa loob, ang maliit na tahanan ay puno ng saya at abala sa simpleng paraan nito. Wala pa ring kaalam-alam si Sophia sa nangyari sa Maynila, sa mundo ng kanyang pamilya na ngayo’y umiiyak at nag-aalala sa kanya. Para sa kanya, tahimik at payapa ang buhay nila, puno ng pag-asa at maliit na tagumpay sa bawat araw.Si Teddy ay abala sa kanyang home office. Ang mga mata niya ay nakatutok sa laptop, nakikinig sa video call ng kanyang mga negosyo sa Spain. Paminsan-minsan, sinasagot niya ang mga emails at tumatawag sa iba pang kliyente. Punô ng konsentrasyon ang kanyang mukha, ang bawat galaw ay maingat at mabilis, tulad ng isang bihasang mandirigma sa mundo ng negosyo. Ngunit kahit gaano siya ka-busy, paminsan-minsan ay nakatingin siya kay Sophia, nakangiti nang palihim habang nakikita niya ang asawa niyang masaya at abala sa mga bagay na nagpapasaya sa kanilang maliit na
Patuloy na nanginginig ang kamay ni Wright habang hawak ang lumang litrato.Isang simpleng litrato lamang iyon.Isang batang babae na payat, tahimik, at may mga matang tila masyadong maraming nakita para sa kanyang edad.Ngunit para kay Wright, parang may humawak sa kanyang lalamunan.Dahil nakikilala niya ang mga matang iyon.Parehong mga matang nakita niya sa unang pagkakataon nang makilala niya si Sophia.Parehong mga matang puno ng lungkot at pagnanais na mahalin.Parehong mga matang pilit na lumalaban sa mundo kahit pagod na pagod na."Diyos ko..." halos pabulong niyang sabi.Napalingon sa kanya si Sister Rosario.Tahimik na tumango ang matandang madre."Oo, Sir Wright.""Siya iyon.""Siya si Sophia Elena Reyes."Parang tumigil ang pag-ikot ng mundo.Sa sahig, patuloy na umiiyak si Jane.Sa tabi niya, si Victor ay tila hindi na rin makahinga nang maayos.At si Wright...Pakiramdam niya ay may malaking batong bumagsak sa kanyang dibdib.Limang taon.Limang taon na nagdurusa ang la
Ang araw pagkatapos ng revelasyon ni Lola Elena ay parang isang mabigat na panaginip na walang katapusan. Ang Wright Mansion, na dating tahimikan ng yelo at galit, ay ngayon ay nababalot ng isang uri ng tahimik na kaguluhan ang uri ng katahimikan bago sumabog ang isang malaking bagyo. Walang tumatawag. Walang nag-uusap nang malakas. Kahit ang mga katulong ay naglalakad nang dahan-dahan, parang takot na masira ang manipis na balat ng katotohanan na biglang bumalot sa kanilang mundo.Si Jane ay hindi nakatulog nang maayos. Buong gabi ay naglakad siya sa kanyang malaking silid, ang mga paa ay parang walang lakas habang ang isip ay punô ng mga larawan na ayaw niyang tanggapin. Sa harap ng malaking salamin, tinitigan niya ang sarili. Ang babaeng dating matapang, malamig, at punô ng galit sa mundo ay ngayon ay parang sirang manika ang mga mata ay namumula at namamaga, ang balat ay maputla, at ang mga kamay ay nanginginig nang hindi mapigilan.“Sophia…” bulong niya sa sarili, ang pangalan ay
Sa pribadong suite ng ospital sa Maynila, ang hangin ay mabigat pa rin kahit ilang oras na ang nakalipas mula nang magising si Lola Elena. Ang liwanag ng hapon ay dahan-dahang sumisilip sa mga kurtina, ngunit ang loob ng silid ay nananatiling madilim, parang nahihigpitan ng bigat ng mga nalaman. Ang bawat sulok ng kwarto ay tila humihinga ng lihim na matagal nang nakatago, lihim na ngayon ay bumagsak sa kanilang mga balikat.Si Jane ay nakaupo sa gilid ng kama, ang mga mata ay pula at mamamaga sa walang tigil na pag-iyak. Sa bawat paghinga niya, ramdam mo ang sakit na pinipilit niyang itago, ngunit ngayon, wala nang takas. Ang galit at pangungulila ng limang taon ay sumabog, at ngayon ay sinasabayan ng bagong sakit na mas malalim at mas mabigat.Si Victor ay nakatayo sa tabi ng bintana, ang mga kamay ay nakakuyom sa likod niya habang sinusubukang pigilan ang sariling emosyon. Nakatingin siya sa malabo at naglalakihang ilaw ng hapon na bumabalot sa lungsod, pilit nag-iisip ng paraan pa
Ang unang sinag ng araw ay dahan-dahang sumisilip sa malalaking glass windows ng chalet. Ang liwanag ay malambot at pilit nagbubukas ng bawat sulok ng malawak na sala. Si Sophia ang unang nagising. Dahan-dahan niyang inalis ang braso ni Teddy na nakayakap sa kanya at hinaplos ang kanyang tiyan. Dalawang buwan at kalahati na ang nakalipas mula nang makarating sila rito sa tahimik na lugar sa Alps. Ang baby ay patuloy na lumalaki at kahit maselan pa rin ang pagbubuntis niya, ramdam niya ang matibay na determinasyon sa sarili niya.Good morning, baby, bulong niya sa tiyan. Mommy loves you. Magiging malakas ka, ha? Magiging masaya tayo dito.Dahan-dahan siyang bumangon at pumunta sa kusina. Inihanda niya ang kape para kay Teddy at warm milk para kay Maria Cecilia. Ilang minuto pa ay bumaba na rin si Teddy. Ang buhok niya ay gusot pa sa pagtulog ngunit ang ngiti niya ay agad na sumilay nang makita si Sophia.Good morning, mahal ko, sabi ni Teddy habang yumakap mula sa likuran at hinalikan
Kinabukasan, sa malaking silid ng pribadong suite sa isang eksklusibong hospital sa Maynila, ang hangin ay mabigat na parang punô ng mga lihim na matagal nang nakabaon. Ang mga kurtina ay bahagyang nakabukas, at ang liwanag ng umaga ay dahan-dahang sumisilip sa loob, naglalarawan ng katahimikan ngunit puno ng tensyon. Sa tabi ng kama, si Lola Elena, ang matandang may sakit, ay nakaupo, may oxygen tube sa ilong, ang kanyang katawan ay tila ba pinipilit panatilihin ang lakas sa bawat paghinga. Ang mga mata niya ay punô ng luha na matagal nang gustong kumawala, at ang bawat titig niya sa dalawang apo niya ay may halong pangungulila at determinasyon.Si Victor at si Jane ay nakaupo sa tabi niya, parehong punô ng gulat at pagkalito. Ang kanilang mga mata ay naka-fix kay Lola Elena, sinusubukang maintindihan ang biglang sinabi ng matanda. Si Jane, na matagal nang nakasanayan ang pagiging matatag sa harap ng mga pagsubok, ay biglang tumayo nang mabilis. Ang katawan niya ay nanginginig nang t
Ang mansyon ni Teddy Smith ay parang nakabalot ng makapal na katahimikan sa labas, ngunit sa loob, ang bawat segundo ay puno ng mabigat na tensyon na parang bagyo na handang sumabog. Si Sophia ay nakatayo pa rin sa harap ng malaking bintana sa itaas na kwarto, ang mga kamay ay nakahawak nang mahigp
Siya ang kanyang takbuhan pagkatapos ng mahabang araw, ang babaeng nagpapainit sa kanyang malamig na mundo. Ang homemade lunch na dala niya minsan, ang mga ngiti niya na puno ng pag-ibig, ang mga yakap niya na nagpaparamdam sa kanya na buhay pa siya sa kabila ng yaman at kapangyarihan. Ngunit ngayo
Ang mansyon ni Teddy Smith ay tahimik sa labas, ngunit sa loob, ang katahimikan ay parang bombang tik-tak na handang sumabog. Ang malalaking bintana sa itaas na kwarto ay nagbibigay ng perpektong tanaw sa gate ang iron gate na mataas at makapal, na may mga ilaw na nakasindi sa paligid, na nagpapaki
Lumapit ito at niyakap siya, hinalikan sa pisngi."Happy anniversary ulit, love," sabi ni Jane, inilabas ang isang box isa pang regalo.Ngunit si Wright ay ngumiti nang peke, ang mga mata ay puno pa rin ng lungkot. Niyakap niya si Jane pabalik, ngunit ang isip niya ay kay Sophia. "Salamat, Jane."S

![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





