LOGINMahal kong mga mambabasa, Lubos ang aking pasasalamat sa inyong patuloy na pagsuporta sa aking mga akda. Bilang isang manunulat, malaking tulong ang inyong mga likes, comments, at gems upang maibahagi ko pa ang aking mga kwento sa inyo. Sana po ay mapagbigyan ninyo ako ng inyong suporta. Maraming salamat po!
Si Jane ay nanatiling nakaupo sa malaking leather chair sa kanyang pribadong opisina, ang katawan ay parang estatwa na biglang nawalan ng lakas. Ang phone ay nakahiga sa mesa, ang screen ay nakapatay na, pero ang tinig ni Eduardo ay patuloy na umaalingawngaw sa kanyang isip paulit-ulit, walang tigil, parang isang multo na hindi niya mapatahimik.“Mommy… uwi na po… I won't eat if you will not go home… please mommy…”Ang mga salita ng anak niya ay parang daan-daang kutsilyo na dahan-dahang iniikot sa kanyang dibdib. Hawak niya ang larawan nilang tatlo siya, si Wright, at si Eduardo na kinuha noong unang kaarawan ng bata. Sa larawan, nakangiti siya nang tunay, yakap-yakap ang anak habang si Wright ay nakatingin sa kanila nang may pagmamahal.Ngayon, ang ngiti sa larawan ay parang pangungutya.“Bakit…” bulong niya sa sarili, ang boses ay halos hindi na marinig. “Bakit kailangan mong ipaalala sa akin na may anak ako? Bakit kailangan mong ipaalala sa akin na may buhay akong iniwan dito?”
Sa Wright Mansion, ang madaling araw ay parang walang katapusan para kay Wright William. Nakaupo siya sa malaking leather sofa sa sala, ang ulo ay nakasandal sa likod ng upuan, ang mga mata ay nakatingin sa kisame na parang may sagot doon sa lahat ng problema niya. Ang dibdib niya ay mabigat na mabigat, parang may bato na nakadagan dito na hindi na niya maalis.Paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang mga salita ni Jane.“...kung pipigilan mo ako… baka isama kita sa plano ko.”“...gusto ko siyang kunin ang anak niya sa harap niya.”“...patayin niyo si Teddy kung kinakailangan.”Wright ay napahawak sa kanyang mukha. Ang luha ay tumulo na naman sa kanyang mga mata nang hindi niya napapansin. Limang taon. Limang taon na niyang sinisikap na ayusin ang lahat. Limang taon na niyang pinagsisihan ang pagtataksil niya kay Sophia. Limang taon na niyang binigyan ng lahat si Jane — ang pagmamahal, ang oras, ang pangako. Pero ngayon, parang lahat ng ginawa niya ay walang saysay.Biglang may marin
“Dahil sa limang taon na ‘yon, siya ang naging biktima sa mata ng publiko. At sa isip niya, ikaw ang dahilan. Ikaw ang nagnakaw sa kanya ng buhay na dapat ay sa kanya. Kahit mali ‘yon, kahit si Wright mismo ang may kasalanan… siya ang hindi na makawala sa sakit na ‘yon.”Tumigil siya saglit at hinalikan ang tuktok ng ulo ni Sophia.“Pero hindi natin siya hahayaang manalo. Hindi natin siya hahayaang kunin si Cecilia. At hindi ko hahayaang masaktan ka niya. May plano na ako. Sa Switzerland, may bagong identities tayo. May bagong bahay. May full security team na naghihintay. At kapag kailangan, lilipat tayo ulit. Kahit sa Australia, New Zealand, o kahit saan pa. Basta ligtas kayo.”Si Sophia ay yumakap nang mas mahigpit, ang mukha ay nakabaon sa dibdib ni Teddy. Naririnig niya ang mabilis na tibok ng puso nito ang tibok ng takot, galit, at pagmamahal na halo-halo.“Natatakot ako para sa’yo,” bulong niya. “Natatakot ako na baka isakripisyo mo ang sarili mo para sa amin. Natatakot ako na
Pagkatapos ng maikling sandali ng katahimikan, ipinagpatuloy ni Teddy ang pagmamaneho. Ang kamay niya ay mahigpit na nakakapit sa manibela, ang mga buko ay puti na sa sobrang lakas ng pagkakahawak. Sa kanyang isip, libu-libong plano ang umiikot nang mabilis mga ruta, backup identities, emergency funds, at kung paano nila mapoprotektahan ang kanilang pamilya mula sa paparating na bagyo.Tinawagan niya ulit ang kanyang pinakamatapat na contact sa Switzerland.“Double the security. May paparating na hostile team mula Maynila. Ihanda niyo ang medical team para sa buntis. At siguraduhin niyong walang makaka-trace sa amin. Kahit anong mangyari, protektahan niyo sila. Lahat ng kailangan, gastusin niyo.”Sa kabilang linya, ang lalaki ay tumango agad. “Copy, Sir. May safe house na kami sa Bern. May underground access at full medical facility. Hihintayin namin kayo.”Habang nagmamaneho, paulit-ulit na iniisip ni Teddy ang mga salita ni Wright. Si Jane ay handa nang pumatay. Si Jane ay handa na
Kinabukasan ng madaling araw sa Costa Brava, ang dagat ay tahimik pa rin, ngunit sa loob ng villa, ang mundo ni Teddy ay biglang nagulo.Matapos ang tawag ni Wright, hindi na nakapagpahinga si Teddy. Nakaupo siya sa balkonahe nang mahabang panahon, ang phone ay mahigpit na nakahawak, ang isip ay puno ng galit at takot. Pagkatapos ay tumayo siya at pumasok sa silid. Dahan-dahang ginising niya si Sophia.“Mahal…” bulong niya, ang boses ay mababa pero puno ng urgency. “Gising ka na. Kailangan nating mag-usap.”Si Sophia ay dahan-dahang bumukas ang mga mata. Nang makita ang ekspresyon ni Teddy, agad siyang nag-alala. Umupo siya sa kama, ang kumot ay nakabalot sa katawan.“Teddy… ano’ng nangyari? Bakit parang gising na gising ka pa?”Si Teddy ay huminga nang malalim bago nagsalita. Hinawakan niya ang mga kamay ni Sophia.“Tinawagan ako ni Wright kanina. Si Jane… may ipinadala siyang team patungong Spain. Balak nilang kunin si Cecilia. At kung kailangan, patayin ako. Gusto ni Jane na dalhin
Sa pribadong hangar ng isang exclusive airport sa labas ng Maynila, ang hangin ay malamig at mabigat sa madaling araw. Pitong lalaki ang elite team ni Jane ay nakatayo sa harap ng isang private jet na handa nang mag-take off patungong Barcelona. Lahat sila ay may dalang malalaking duffel bags na puno ng equipment, fake passports, at mga armas na lihim na dinala.Si Jane ay nakatayo sa harap nila, suot ang itim na trench coat, ang mukha ay seryoso at puno ng walang awang determinasyon. Sa tabi niya ay si Victor, tahimik na nagmamasid.“Alam niyo na ang misyon,” sabi ni Jane nang malamig, ang boses ay walang emosyon. “Kunin niyo ang bata. Maria Cecilia delos Reyes. Gusto ko siyang buo at walang gasgas. Kapag may humarang si Teddy man o sino pa patayin niyo. Walang awa. Walang tanong. Kapag nakauwi na kayo kasama ang bata, sisiguraduhin kong hindi niyo pagsisihan ang ginawa niyo para sa akin.”Isa sa mga tauhan, ang pinuno ng team, ay tumango. “Opo, Ma’am. May backup plan na kami. Sa
Ang mansyon ni Teddy Smith ay parang nakabalot ng makapal na katahimikan sa labas, ngunit sa loob, ang bawat segundo ay puno ng mabigat na tensyon na parang bagyo na handang sumabog. Si Sophia ay nakatayo pa rin sa harap ng malaking bintana sa itaas na kwarto, ang mga kamay ay nakahawak nang mahigp
Si James ay huminga nang malalim, ang boses ay puno ng pagkairita. "Fine. Pero kung nasaktan ka ulit niya, ako mismo ang sisira sa kanya. At ang kabit niya? Si Sophia? Baka ako ang maghiganti para sa'yo."Binaba ni Jane ang phone, ang mga kamay ay nanginginig. Si Wright ay lumapit sa kanya, niyakap
" Wright... bakit mo ginagawa 'to?" bulong niya, ang mga kamay ay nakahawak nang mahigpit sa kurtina hanggang mapunit bahagya. "Bakit hindi mo ako hinayaan na mag-isa? Bakit hindi mo ako tinigilan?"Pinipigilan niya ang sarili nang buong lakas ang mga paa ay nakatigil sa sahig, ang katawan ay nangi
Ang guard ay hindi sumagot agad sa halip, narinig niya ang mahinang usapan sa radio. Pagkatapos ng ilang segundo, bumukas ang maliit na side gate nang kaunti, at lumabas si Teddy Smith suot ang black casual shirt na yumakap sa kanyang maskuladong katawan, ang mukha ay kalmado ngunit ang mga mata ay







