로그인Samantala, habang si Teddy at Sophia ay nasa loob ng high-security serviced apartment sa Orchard area ng Singapore, naghahanda para sa maikling pagtigil bago ang flight patungong Prague, ang banta ay unti-unting lumalapit sa kanila nang mas malapit kaysa sa inaasahan.Sa Changi Airport, dumating ang isang grupo ng apat na lalaki na mukhang ordinaryong turista pero ang kanilang mga mata ay punô ng seryosong layunin. Sila ang mga tauhan ni Victor na ipinadala mula sa Maynila. Si Marco, ang pinuno ng grupo, ay may hawak na encrypted phone habang naglalakad sila palabas ng arrival hall. Kasama niya si Raul, si Ben, at si Diego lahat ay may karanasan sa ganitong klase ng trabaho: paghahanap, pagsubaybay, at kung kinakailangan, mas madilim na gawain.“Siguraduhin niyo na walang magiging kamalian,” utos ni Marco sa kanilang tatlo habang nasa loob ng itim na van na naghihintay sa kanila. “Si Victor ang nag-utos. Hanapin si Sophia. Pregnant siya, visibly pregnant na. May kasamang lalaki na si
Samantala, habang ang private jet ni Teddy at Sophia ay ligtas na nakarating sa Singapore at unti-unting naghahanda para sa maikling pagtigil bago ang susunod na hakbang patungong Prague, sa Maynila naman ay may isa pang tauhan na nababalot ng matinding konsensya at takot.Si Wright ay nakatayo sa labas ng opisina ng kumpanya sa Makati, sa isang madilim na sulok ng hallway malapit sa conference room. Ang kanyang katawan ay naninigas, ang kanyang mga kamay ay nanginginig habang mahigpit na hawak ang isang folder na walang laman. Hindi niya sinasadyang mapakinggan ang buong pag-uusap ng magkapatid si Jane at Victor kanina. Ang kanilang mga boses ay punô ng galit at determinasyon, ang kanilang plano ay malinaw na malinaw: hanapin si Sophia, saktan siya kung kinakailangan, at kunin ang bata sa kanyang sinapupunan. Hindi titigil si Jane sa paghihiganti. Kahit ano pa ang mangyari, kahit kailangan niyang sundan sila sa Singapore, Canada, o kahit saan pa man sa mundo.“Hindi siya titigil…”
At habang ang jet ay ligtas na nakarating sa SingaporeAng Gulfstream G650 ay maayos na tumapak sa runway ng Changi Airport private aviation area. Walang turbulence, walang aberya, at ang landing ay smooth na parang ordinaryong biyahe. Sa loob ng cabin, si Sophia ay huminga nang malalim, ang kanyang mga kamay ay nakayakap pa rin sa tiyan habang ang nurse ay nagbibigay ng huling check sa kanyang vital signs. “Stable po ang lahat, Ma’am. Ang baby ay okay,” sabi ng nurse nang mahina, ngunit ang tensyon sa hangin ay hindi pa rin nawawala.Si Teddy ay agad na tumayo, ang kanyang mga mata ay alerto habang tinitingnan ang cockpit. “Landed na tayo. Stay alert,” bulong niya sa kanyang security lead sa encrypted radio. Ang private terminal ay JetQuay CIP facility eksklusibong lugar para sa mga VIP at private jet passengers. Dito, walang pila sa immigration at customs; lahat ay ginagawa sa loob ng luxurious lounge na may dedicated officers. May tarmac limo na naghihintay na direktang magdadala s
Samantala, habang ang private jet ni Teddy at Sophia ay patuloy na lumilipad patungo sa Singapore sa madilim na kalangitan, hindi nila alam na ang bagyo ng galit ni Jane ay unti-unting sumusunod sa kanila sa bawat direksyon. Ang takbuhan ay nagsisimula pa lamang, at ang dalawang linggo na deadline ay nagiging mas mapanganib sa bawat segundo na lumilipas.Sa loob ng Gulfstream G650, naging maganda ang biyahe nila. Walang turbulence na nakakagambala, ang engine ay humuhuni nang matatag at mahinahon, at ang cabin ay nanatiling tahimik maliban sa mahinang tunog ng air system. Ang flight mula Manila patungong Singapore ay humigit-kumulang 2 oras at 30 minuto lamang sa private jet, kaya’t konting oras na lang ay parating na sila sa destinasyon. Ang mga ilaw ng Maynila ay matagal nang nawala sa likuran, at ngayon ay ang madilim na dagat ng South China Sea ang nasa ibaba nila, na may paminsan-minsang liwanag ng mga barko sa malayo.Si Sophia ay nakahiga sa isang malambot na reclining seat, an
Si Sophia ay tumingin sa kanya, ang mga mata’y basang-basa sa luha, ngunit may halong tiwala na unti-unting lumalakas. “Salamat, Teddy… Salamat sa lahat. Sa pagprotekta sa amin. Sa pagiging handa sa lahat.”Si Teddy ay ngumiti nang bahagya, isang ngiti na halo ang galit sa mga nangyayari, proteksyon, at malalim na pagmamahal. “Hindi lang salamat. Proteksyon ko ang ipapangako ko sa inyo sa’yo at sa baby. Dalawang linggo, Sophia. Dalawang linggo na kailangan nating makaligtas sa lahat ng banta. At pagkatapos niyon, magsisimula ang bagong buhay natin. Walang Jane. Walang Victor. Tayo lang tatlo.”Ang jet ay patuloy na lumilipad patungo sa kalayaan. Ang engine ay humuhuni nang matatag, ang cabin ay punô ng tahimik na pag-asa sa gitna ng takot. Sa bawat metro na nalalayo sila sa panganib, lalong tumitibay ang pangako ni Teddy. Ang dalawang linggo ay magiging mahaba, punô ng papeles na kailangang ayusin (mula sa DFA courtesy lane para sa pregnant, hanggang sa court TPO at visa applications)
Lumabas sila ng lobby ng apartment building, ang malamlam na ilaw ng street lamps ay naglalaro sa mukha nila. Ang malamig na hangin ay nagbigay ng mabilis na kilabot sa katawan ni Sophia, at hawak niya pa rin ang tiyan habang ang mga mata ay palihim na sumusubaybay sa paligid. Si Teddy ay nakatungo sa harap, bawat galaw ng katawan ay pananggalang, bawat mata ay nakatingin sa bawat anino, bawat tunog ay parang alarma.Sa kalsada, naroon ang pribadong SUV, nakaalerto ang driver at dalawang bodyguards sa likuran. “Bantayan ang bawat intersection, bawat pedestrian. Walang puwang para sa pagkakamali,” utos ni Teddy sa walkie-talkie sa kanilang security team.Habang umaandar sila patungo sa private airstrip, naramdaman ni Sophia ang tensyon. “Teddy… paano kung nalaman nila na aalis tayo?” bulong niya, halos hindi marinig.Hindi niya man sinabi, alam ni Teddy ang takot sa likod ng boses ni Sophia. “Hindi nila malalaman,” sagot niya, mahigpit ang boses, ang mga mata ay hindi bumibitaw sa kals
Si Teddy ay ngumiti nang malamig, ang mga mata ay puno ng tagumpay na nakatago. "Mahal mo siya? Eh bakit mo siya itinago nang limang taon? Bakit si Jane ang kasama mo sa publiko, ang binigyan mo ng anniversary gift sa harap ng maraming tao? Umuwi ka na, Wright. Pathetic ka na. Desperate ka na kasi
Ang mga luha niya ay bumaha na nang walang kontrol, ang katawan ay nanginginig nang husto habang hinahampas ang dibdib niya nang paulit-ulit, ang mga kamao ay nakakuyom na parang handa niyang sirain ang lahat. Ang mukha niya ay namula sa galit at kahihiyan, ang makeup ay nagkalat na sa luha, ang bu
Ang mansyon ni Teddy Smith ay tahimik sa labas, ngunit sa loob, ang katahimikan ay parang bombang tik-tak na handang sumabog. Ang malalaking bintana sa itaas na kwarto ay nagbibigay ng perpektong tanaw sa gate ang iron gate na mataas at makapal, na may mga ilaw na nakasindi sa paligid, na nagpapaki
Lumapit ito at niyakap siya, hinalikan sa pisngi."Happy anniversary ulit, love," sabi ni Jane, inilabas ang isang box isa pang regalo.Ngunit si Wright ay ngumiti nang peke, ang mga mata ay puno pa rin ng lungkot. Niyakap niya si Jane pabalik, ngunit ang isip niya ay kay Sophia. "Salamat, Jane."S







