LOGINSa Wright Mansion, ang orasan ay nagturo ng 3:47 ng madaling araw. Tahimik ang buong mansion, ngunit sa loob ng lihim na silid sa likod ng opisina, wala ni isang alon ng katahimikan para kay Jane. Nakaupo siya sa gitna ng kanyang private war room, isang silid na puno ng malalaking monitor, scattered folders, at printed photos. Sa gitna ng mesa ay nakalatag ang larawan ni Sophia Florence ang mukha na limang taon na niyang pinangarap na wasakin, bawat ngiti nito ay parang patalim sa puso niya.Si Victor ay nakaupo sa harap niya, ang mukha seryoso habang ini-update ang tablet. Sa paligid nila ay apat na pinakamatataas na tauhan ng shadow team mga dating intelligence officers, hackers, at mga taong handang lumabag sa batas para sa tamang presyo. Ang lamig ng silid ay hindi sapat para palamigin ang init ng galit ni Jane; bawat tingin niya sa monitor ay parang nakakatunaw ng bakal.“Spain ang pinakamalakas na lead,” sabi ni Victor, ang boses ay mababa ngunit puno ng tensyon. “May nakita ta
Kinabukasan, ang araw sa Costa Brava ay sumisilip na sa malalaking bintana ng villa. Ang malambot na sinag ng umaga ay tumatama sa hubad na katawan ni Sophia na nakayakap pa rin kay Teddy. Ang mga braso niya ay mahigpit na nakapalibot sa baywang nito, ang mukha ay nakabaon sa malapad na dibdib ng lalaking minamahal. Ang kumot ay bahagyang nakabaluktot sa kanilang mga binti, halos walang takip sa kanilang mga hubad na katawan na pawisan pa rin mula sa mainit na gabi.Si Teddy ay hindi pa rin makatulog nang mahimbing. Kahit pagod na pagod ang katawan niya mula sa mahabang paglipad at walang tulog na gabi sa Maynila, ang pananabik niya kay Sophia ay hindi pa rin nawawala. Sa halip, lalong lumalim. Limang araw lang silang nagkahiwalay, pero parang limang taon ang nararamdaman niya. Ang bawat sandali na wala si Sophia sa tabi niya ay parang tortyur.Hinaplos niya nang dahan-dahan ang likod ni Sophia, pababa sa kurbang baywang, at sa malambot na puwit nito. Ang balat nito ay mainit at makin
“Jane, hindi pa tapos ‘to,” sabi ni Victor, sinusubukang pakalmahin ang kapatid. “May mga tauhan tayo sa Europe. Pwede nating i-trace ang flight. Pwede nating”“Trace?!” putol ni Jane, ang sigaw ay puno ng poot. “Gaano katagal ‘yon?! Isa pang limang taon?! Habang si Sophia ay masaya kasama ang anak ni Wright, tinatawag na ama ang anak ng iba?! Habang ako dito, nagdurusa, nagpanggap na perpektong asawa?! Hindi ko na kayang maghintay, Victor! Hindi ko na kayang magtiis!”Si Jane ay huminto, ang dibdib ay mabilis na bumababa’t-bumaha. Ang luha ay patuloy na tumutulo, pero ang galit ay mas malakas pa rin. “Dapat ay akin si Wright. Dapat ay akin ang lahat. At si Sophia… sisiguraduhin kong mararamdaman niya ang sakit na dinanas ko nang limang taon.”Si Victor ay tumango, ang mga mata ay malamig at mapanganib. “Ako ang bahala. Kahit saan sila magtago, hahanapin natin. At kapag nahanap na natin… sisiguraduhin kong hindi na sila makakabalik pa.”Ang galit ni Jane ay patuloy na sumisiklab sa ga
Kinabukasan, ang araw sa Maynila ay sumisikat na parang walang pakialam sa bagyong umuugong sa dibdib ni Teddy. Mula pa ng mag-umaga, ang schedule niya ay puno na ng sunud-sunod na meetings. Walang oras para magpahinga. Walang oras para mag-isip ng iba. Si Teddy o si Lucas del Rosario sa mata ng mundo ay nagmamadali na parang bawat segundo ay isang hakbang palapit sa panganib.Sa unang meeting sa isang high-end conference room sa BGC, ang boses niya ay matalim at walang pag-aalinlangan. “Itong partnership natin, ititigil na natin,” sabi niya habang tinuturo ang mga clauses sa kontrata. “May mga inconsistencies na hindi ko matanggap. Putulin natin agad at maghanap tayo ng mas maaasahan.”Ang mga executive sa harap niya ay nagkatinginan, ngunit walang nagsalita. Alam nilang kapag ganito si “Mr. del Rosario,” walang diskusyon. Nilagdaan niya ang termination papers nang mabilis, ang kamay ay matatag kahit ang isip ay puno ng alalahanin. Sa bawat lagda, ramdam niya ang kaunting ginhawa is
Sa Wright Mansion, ang gabi ay tahimik sa labas, ngunit sa loob ng pribadong opisina ni Jane sa second floor, ang hangin ay mabigat at puno ng lihim na galit. Si Jane ay nakaupo sa kanyang leather chair, ang mga daliri ay nagtitipa sa laptop habang kausap si Victor sa encrypted call. Hindi niya alam na si Wright ay nasa labas ng bahagyang nakabukas na pinto, nakikinig sa bawat salita.“...Sundan niyo si Teddy nang mabuti,” sabi ni Jane nang malamig, ang boses ay puno ng poot na hindi na niya maitago. “Kapag may pagkakataon, lapitan niyo nang dahan-dahan. Gusto ko malaman kung nasaan si Sophia. Gusto ko siyang harapin. Hindi pa tapos ang kwento natin, Kuya. Hindi pa siya makakaalis nang ganon-ganon lang.”Si Victor sa kabilang linya ay tumawa nang mapait. “Ako ang bahala, sis. Kung talagang siya ‘yon sa BGC, sisiguraduhin kong hindi siya makakalayo. At kapag nahanap na natin si Sophia… sasabihin ko sa’yo agad. Hindi na natin siya pababayaang maging masaya.”Si Jane ay ngumiti nang mala
Kinabukasan.Sa isang luxury hotel sa Bonifacio Global City, si Teddy na kilala ngayon bilang Lucas del Rosario ay pumasok sa grand ballroom para sa isang closed-door business luncheon. Ito ay isa sa mga mandatoryeng appearances para maayos ang malaking problema sa supplier. Suot niya ang dark navy suit na perpektong yumakap sa kanyang matangkad na katawan, ang salamin na may kapal na frame ay nakatago sa kanyang mga mata, at ang maikling balbas ay bahagi ng kanyang bagong anyo. Sa loob ng ballroom, daan-daang negosyante ang nag-uusap, may tawanan, clinking ng wine glasses, at mabibigat na business talk. Ngunit para kay Teddy, ang hangin ay mabigat at puno ng panganib.“Mr. del Rosario, dito po ang table ninyo,” sabi ng event staff nang may ngiti habang inaakay siya.Umupo si Teddy at agad na nag-scan sa paligid. Lahat ay normal sa unang tingin — mga ngiti, mga kamayan, at mga plano para sa susunod na quarter. Ngunit muli niyang naramdaman ang kilabot sa likod ng kanyang leeg. Parang
" Wright... bakit mo ginagawa 'to?" bulong niya, ang mga kamay ay nakahawak nang mahigpit sa kurtina hanggang mapunit bahagya. "Bakit hindi mo ako hinayaan na mag-isa? Bakit hindi mo ako tinigilan?"Pinipigilan niya ang sarili nang buong lakas ang mga paa ay nakatigil sa sahig, ang katawan ay nangi
Ang guard ay hindi sumagot agad sa halip, narinig niya ang mahinang usapan sa radio. Pagkatapos ng ilang segundo, bumukas ang maliit na side gate nang kaunti, at lumabas si Teddy Smith suot ang black casual shirt na yumakap sa kanyang maskuladong katawan, ang mukha ay kalmado ngunit ang mga mata ay
Ang mansyon ni Teddy Smith ay parang nakabalot ng makapal na katahimikan sa labas, ngunit sa loob, ang bawat segundo ay puno ng mabigat na tensyon na parang bagyo na handang sumabog. Si Sophia ay nakatayo pa rin sa harap ng malaking bintana sa itaas na kwarto, ang mga kamay ay nakahawak nang mahigp
Ang mansyon ni Teddy Smith ay tahimik sa labas, ngunit sa loob, ang katahimikan ay parang bombang tik-tak na handang sumabog. Ang malalaking bintana sa itaas na kwarto ay nagbibigay ng perpektong tanaw sa gate ang iron gate na mataas at makapal, na may mga ilaw na nakasindi sa paligid, na nagpapaki







