LOGINSamantala, habang ang private jet ni Teddy at Sophia ay patuloy na lumilipad patungo sa Singapore sa madilim na kalangitan, hindi nila alam na ang bagyo ng galit ni Jane ay unti-unting sumusunod sa kanila sa bawat direksyon. Ang takbuhan ay nagsisimula pa lamang, at ang dalawang linggo na deadline ay nagiging mas mapanganib sa bawat segundo na lumilipas.Sa loob ng Gulfstream G650, naging maganda ang biyahe nila. Walang turbulence na nakakagambala, ang engine ay humuhuni nang matatag at mahinahon, at ang cabin ay nanatiling tahimik maliban sa mahinang tunog ng air system. Ang flight mula Manila patungong Singapore ay humigit-kumulang 2 oras at 30 minuto lamang sa private jet, kaya’t konting oras na lang ay parating na sila sa destinasyon. Ang mga ilaw ng Maynila ay matagal nang nawala sa likuran, at ngayon ay ang madilim na dagat ng South China Sea ang nasa ibaba nila, na may paminsan-minsang liwanag ng mga barko sa malayo.Si Sophia ay nakahiga sa isang malambot na reclining seat, an
Si Sophia ay tumingin sa kanya, ang mga mata’y basang-basa sa luha, ngunit may halong tiwala na unti-unting lumalakas. “Salamat, Teddy… Salamat sa lahat. Sa pagprotekta sa amin. Sa pagiging handa sa lahat.”Si Teddy ay ngumiti nang bahagya, isang ngiti na halo ang galit sa mga nangyayari, proteksyon, at malalim na pagmamahal. “Hindi lang salamat. Proteksyon ko ang ipapangako ko sa inyo sa’yo at sa baby. Dalawang linggo, Sophia. Dalawang linggo na kailangan nating makaligtas sa lahat ng banta. At pagkatapos niyon, magsisimula ang bagong buhay natin. Walang Jane. Walang Victor. Tayo lang tatlo.”Ang jet ay patuloy na lumilipad patungo sa kalayaan. Ang engine ay humuhuni nang matatag, ang cabin ay punô ng tahimik na pag-asa sa gitna ng takot. Sa bawat metro na nalalayo sila sa panganib, lalong tumitibay ang pangako ni Teddy. Ang dalawang linggo ay magiging mahaba, punô ng papeles na kailangang ayusin (mula sa DFA courtesy lane para sa pregnant, hanggang sa court TPO at visa applications)
Lumabas sila ng lobby ng apartment building, ang malamlam na ilaw ng street lamps ay naglalaro sa mukha nila. Ang malamig na hangin ay nagbigay ng mabilis na kilabot sa katawan ni Sophia, at hawak niya pa rin ang tiyan habang ang mga mata ay palihim na sumusubaybay sa paligid. Si Teddy ay nakatungo sa harap, bawat galaw ng katawan ay pananggalang, bawat mata ay nakatingin sa bawat anino, bawat tunog ay parang alarma.Sa kalsada, naroon ang pribadong SUV, nakaalerto ang driver at dalawang bodyguards sa likuran. “Bantayan ang bawat intersection, bawat pedestrian. Walang puwang para sa pagkakamali,” utos ni Teddy sa walkie-talkie sa kanilang security team.Habang umaandar sila patungo sa private airstrip, naramdaman ni Sophia ang tensyon. “Teddy… paano kung nalaman nila na aalis tayo?” bulong niya, halos hindi marinig.Hindi niya man sinabi, alam ni Teddy ang takot sa likod ng boses ni Sophia. “Hindi nila malalaman,” sagot niya, mahigpit ang boses, ang mga mata ay hindi bumibitaw sa kals
Pagkatapos ng tensyon sa opisina, hindi na nag-aksaya ng oras si Teddy. Ang bawat hakbang patungo sa kanyang sasakyan ay puno ng determinasyon, habang ang kanyang puso’y tumitibok nang mabilis sa pinaghalong takot at galit na hindi niya pa naranasan sa buong buhay niya. Sa bawat segundo na lumilipas, ramdam niya ang bigat ng banta na papalapit ang deadline para mailigtas si Sophia ay unti-unting nagiging imposibleng singilin ng oras. Dalawang linggo. Dalawang linggo na lang upang ayusin ang lahat: papeles, visa, court orders, flight, at seguridad. Isang deadline na sa normal na proseso ay maaaring tumagal ng buwan, ngunit ngayon ay kailangang maging posible sa loob ng ilang araw.Sa loob ng kotse, hawak niya nang mahigpit ang telepono habang mabilis na tumatawag sa kanyang travel fixer at sa head ng security team. “Kailangan natin ng private jet, ngayon na!” utos niya, ang boses ay punô ng urgency na halos hindi na niya kontrolado. “Saanman na ligtas Singapore, Canada, Australia, kahi
Pagkatapos ng pagharap kay Wright, si Teddy ay hindi na nakapag-isip nang maayos. Ang galit at takot na nararamdaman niya ay naghalo, parang apoy na unti-unting lumalakas sa dibdib. Bawat salita ni Wright tungkol sa plano ni Jane at Victor ay parang alarma na sumisigaw sa kanyang tainga: oras na. Oras na para iligtas si Sophia bago pa mahuli ng mga kamay na punô ng galit.Ang mundo niya ay tila umiikot sa sobrang bilis. Ang mga kalaban na matagal na niyang kinatatakutan ang pamilya ni Jane, ang mga konektado kay Victor, at higit sa lahat ang sariling kahinaan niya sa pag-protekta sa babaeng mahal niya ay biglang nagiging reyalidad na hindi na puwedeng ipagpaliban.Mabilis siyang bumalik sa opisina, nanginginig ang mga kamay habang tinatawagan ang kanyang abogado, si Atty. Miguel Santos. Ang bawat hakbang patungo sa elevator ay tila mabigat na kargado ng pangamba. Ang bawat pag-ikot ng kamay sa susi ng opisina ay may kasamang tensyon na parang bawat segundo ay nagiging minuto.“Atty, i
Si Wright ay nagda-drive nang parang demonyo. Ang mga kamay niya ay nakakuyom nang mahigpit sa manibela; ang dugo sa palad na nasugatan kanina ay natuyo na, ngunit ang sakit ay maliit kumpara sa matinding kirot sa dibdib niya. Ang isip niya ay nagulong parang gulo sa bagyo, punô ng mga boses at pangit na imahe: “Patayin si Sophia… Hindi na siya makakahinga nang walang takot… Sisiguraduhin nating hindi na siya makakatakas.”Hindi na siya nakapag-isip nang maayos. Ang tanging iniisip niya ay si Sophia kailangan niyang makita, kailangan niyang protektahan. Kahit ayaw na siya rito, kahit galit na galit na siya, kahit may sakit sa dibdib niya mula sa pagtataksil, alam niyang hindi niya puwedeng pabayaan ang panganib na nagbabantang lumapit.Diretso siyang nagtungo sa opisina ni Teddy Smith a modernong building sa business district, matataas ang salamin at parang fortress ang security. Hindi siya nagpaalam, hindi siya huminto. Pumasok siya sa lobby at hiniling na makipagkita kay Teddy. Mata
Ang mga luha niya ay bumaha na nang walang kontrol, ang katawan ay nanginginig nang husto habang hinahampas ang dibdib niya nang paulit-ulit, ang mga kamao ay nakakuyom na parang handa niyang sirain ang lahat. Ang mukha niya ay namula sa galit at kahihiyan, ang makeup ay nagkalat na sa luha, ang bu
Ang mga luha niya ay tumutulo nang walang kontrol sa sahig, ang katawan ay nanginginig sa pagsisisi na hindi niya mapigilan. "Jane... sorry. Sorry talaga. Mali ako sa lahat. Ginago kita, ginawa kitang pangalawa habang ikaw ang nagbigay ng lahat para sa akin. Ang pamilya mo, ang suporta mo lahat '
Ang guard ay hindi sumagot agad sa halip, narinig niya ang mahinang usapan sa radio. Pagkatapos ng ilang segundo, bumukas ang maliit na side gate nang kaunti, at lumabas si Teddy Smith suot ang black casual shirt na yumakap sa kanyang maskuladong katawan, ang mukha ay kalmado ngunit ang mga mata ay
Ngunit nang marinig ang sigaw ni Wright sa labas, ang realidad ay bumalik nang malakas, nagpapahiya sa kanya nang sobrang labis na parang gusto niyang mawala na lang sa mundo. "Ano na lang ang iisipin niya kung nalaman niya? Ano na lang ang iisipin ko sa sarili ko? Na sa sobrang sakit, nagpadala







