LOGINSa loob ng chalet, ang init ng fireplace ay hindi sapat para matunaw ang lamig na bumabalot kay Sophia. Nakaupo siya sa malambot na couch, nakabalot ng makapal na kumot, ngunit kahit gaano kainit ang paligid ay hindi maibsan ang panginginig sa kanyang dibdib. Ang kamay niya ay mahigpit na nakahawak sa kanyang tiyan na unti unting lumalaki, para bang doon niya hinahanap ang katatagan na unti unti ring nawawala.Ilang araw na niyang pilit kinakalimutan ang imahe ng itim na van. Ilang araw na rin niyang pinipilit sabihin sa sarili na baka nagkataon lang. Pero hindi na niya kayang lokohin ang sarili niya.Paulit ulit.Iyon ang bumabalik.Ang van.Ang katahimikan nito.At ang pakiramdam na may mga matang nakatingin sa kanya kahit wala siyang nakikita.Sophia: bulong sa sarili, nanginginigMay tao doon… may tao talaga doon…Humigpit ang hawak niya sa kumot. Ang mga mata niya ay mabilis na lumilipat sa bintana kahit wala namang gumagalaw sa labas.Sophia: mahinaJane ba iyon… bakit siya nand
Hindi niya alam kung bakit, pero sa salitang iyon ng anak niya ay may gumising na pakiramdam na matagal na niyang pilit na ibinaon sa pinakailalim ng kanyang isipan. Parang may isang pintuang matagal nang nakasarado ang bahagyang nabuksan, at sa kabila noon ay mga alaala na ayaw na sana niyang balikan.May babae. Umiiyak. Sa van.Paulit ulit na bumabalik ang mga salitang iyon sa kanyang isip. Simple lang para sa isang bata, ngunit para kay Sophia ay may bigat na hindi niya maipaliwanag. Hindi niya alam kung sino ang babaeng iyon. Hindi niya alam kung bakit iyon ang unang tumatak sa isip ng kanyang anak. Ngunit sa kaibuturan ng kanyang dibdib, may kakaibang kirot na parang may babalang hindi niya maintindihan.Dahan dahan siyang humawak sa gilid ng bintana ng chalet habang nakatingin sa malawak na puting tanawin sa labas. Ang snow ay patuloy na bumabagsak nang banayad, ngunit sa kanya ay parang mas mabigat ang hangin kaysa sa dati. Parang may presensya sa paligid na hindi niya nakikita
Sa loob ng tahimik na kotse na nakatago sa isang secluded road malapit sa Swiss Alps, ang oras ay tila huminto. Ang itim na van ay nakapuwesto sa likod ng isang malaking punong natatakpan ng yelo, sapat para hindi agad mapansin mula sa pangunahing daan. Ang paligid ay puti at malamig, ngunit sa loob ng sasakyan ay mas mabigat ang init ng emosyon kaysa sa kahit anong klima sa labas.Si Victor ay hindi gumagalaw sa driver seat. Ang kanyang mga mata ay nakatutok sa maliit na monitor na konektado sa hidden camera na nakapwesto malapit sa chalet. Ang bawat galaw sa screen ay parang tinik na dahan dahan bumabaon sa kanyang dibdib. Sa tabi niya, si Wright ay tahimik lamang. Nakatingin siya sa harap ngunit hindi talaga nakikita ang daan. Parang ang buong mundo niya ay nasa pagitan ng pagsisisi at takot na hindi na mababawi.Sa likod, si Jane ay yakap ang sarili habang nakaupo sa tabi ni Lola Elena. Ang kamay niya ay mahigpit na nakahawak sa kamay ng matanda. Sa bawat higpit nito ay parang hum
Sa isang luxury hotel malapit sa Swiss Alps, ang conference room na ginawang temporary command center ay nababalot ng bigat na tila hindi na kayang bitawan ng hangin. Ang malalaking glass windows ay nagpapakita ng tahimik na tanawin sa labas kung saan ang snow ay dahan dahang bumabagsak, payapa at walang kamalay malay sa tensyon na nagaganap sa loob. Ngunit sa loob ng silid na iyon, walang katahimikan na tunay na payapa. Lahat ay mabigat, lahat ay puno ng hindi nasasabi, at lahat ay nakasabit sa isang sandaling babago sa buhay ng bawat isa.Si Jane ay nakaupo sa isang malaking leather chair. Ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakahawak sa isang tasa ng tsaa na matagal nang lumamig. Hindi niya ito magawang inumin. Hindi niya rin magawang ibaba. Ang bawat paghinga niya ay mabigat, parang may nakadagan sa kanyang dibdib. Sa kanyang isipan, paulit ulit ang mga tanong na walang kasiguraduhan ang sagot.Si Victor ay nakatayo sa harap ng malaking monitor. Naka display ang live feed mula sa
Ang private jet ay dahan-dahang bumaba sa Zurich Airport sa Switzerland nang madaling araw. Ang lamig ng hangin ay agad na sumalubong sa kanila nang bumukas ang pinto ng eroplano. Parang isang malamig na yakap mula sa isang mundo na hindi nila kilala malinis, tahimik, at puno ng puting niyebe na kumakalat sa paligid. Si Jane ang unang lumabas, ang mga braso ay nakayakap sa sarili habang ang malamig na simoy ay humahampas sa kanyang mukha. Ang lamig ay tumagos hanggang buto, ngunit mas malamig pa ang takot at pangungulila na bumabalot sa kanyang dibdib.Sumunod si Victor na tumulong kay Lola Elena. Ang matanda ay maingat na inilabas ng medical team sa isang espesyal na wheelchair na may built-in oxygen concentrator. Ang mukha ni Lola Elena ay maputla, ang katawan ay nanginginig nang bahagya sa lamig, ngunit ang mga mata niya ay maliwanag na puno ng pag-asa at determinasyon na hindi maikubli.Lola Elena: (mahina, ang boses ay garalgal ngunit puno ng emosyon) Dito na pala tayo... Sa luga
Sa loob ng private jet, habang unti unting lumalampas sa kalangitan ng Maynila, ramdam ang bigat ng katahimikan na tila sumasabay sa paglipad ng eroplano. Ang ugong ng makina ang tanging tunog na pumupuno sa espasyo, parang paalala na kahit ang mundo ay patuloy na umiikot, ang mga taong sakay nito ay nakabitin sa pagitan ng nakaraan at ng isang katotohanang matagal nang tinatakasan.Si Jane ay nakaupo sa tabi ni Lola Elena. Hindi niya binitawan ang kamay ng matanda kahit saglit, parang takot siyang kapag ginawa niya iyon ay tuluyan na ring maglalaho ang dahilan ng paglalakbay nila. Ramdam sa bawat paghinga niya ang kaba na hindi niya maipaliwanag, ang uri ng kaba na hindi galing sa takot lang kundi sa pag asa na pilit niyang nilalabanan.Si Victor ay nasa harapan, nakatutok sa laptop ngunit malinaw na hindi makapagpokus. Paulit ulit niyang binabasa ang mga dokumento tungkol sa Switzerland, sa chalet, at sa taong matagal nilang hinahanap. Teddy Delos Reyes. Sa bawat pag ulit ng pangala
Ang guard ay hindi sumagot agad sa halip, narinig niya ang mahinang usapan sa radio. Pagkatapos ng ilang segundo, bumukas ang maliit na side gate nang kaunti, at lumabas si Teddy Smith suot ang black casual shirt na yumakap sa kanyang maskuladong katawan, ang mukha ay kalmado ngunit ang mga mata ay
Ang mansyon ni Teddy Smith ay parang nakabalot ng makapal na katahimikan sa labas, ngunit sa loob, ang bawat segundo ay puno ng mabigat na tensyon na parang bagyo na handang sumabog. Si Sophia ay nakatayo pa rin sa harap ng malaking bintana sa itaas na kwarto, ang mga kamay ay nakahawak nang mahigp
Lumapit ito at niyakap siya, hinalikan sa pisngi."Happy anniversary ulit, love," sabi ni Jane, inilabas ang isang box isa pang regalo.Ngunit si Wright ay ngumiti nang peke, ang mga mata ay puno pa rin ng lungkot. Niyakap niya si Jane pabalik, ngunit ang isip niya ay kay Sophia. "Salamat, Jane."S
Siya ang kanyang takbuhan pagkatapos ng mahabang araw, ang babaeng nagpapainit sa kanyang malamig na mundo. Ang homemade lunch na dala niya minsan, ang mga ngiti niya na puno ng pag-ibig, ang mga yakap niya na nagpaparamdam sa kanya na buhay pa siya sa kabila ng yaman at kapangyarihan. Ngunit ngayo







