LOGINLumabas sila ng lobby ng apartment building, ang malamlam na ilaw ng street lamps ay naglalaro sa mukha nila. Ang malamig na hangin ay nagbigay ng mabilis na kilabot sa katawan ni Sophia, at hawak niya pa rin ang tiyan habang ang mga mata ay palihim na sumusubaybay sa paligid. Si Teddy ay nakatungo sa harap, bawat galaw ng katawan ay pananggalang, bawat mata ay nakatingin sa bawat anino, bawat tunog ay parang alarma.Sa kalsada, naroon ang pribadong SUV, nakaalerto ang driver at dalawang bodyguards sa likuran. “Bantayan ang bawat intersection, bawat pedestrian. Walang puwang para sa pagkakamali,” utos ni Teddy sa walkie-talkie sa kanilang security team.Habang umaandar sila patungo sa private airstrip, naramdaman ni Sophia ang tensyon. “Teddy… paano kung nalaman nila na aalis tayo?” bulong niya, halos hindi marinig.Hindi niya man sinabi, alam ni Teddy ang takot sa likod ng boses ni Sophia. “Hindi nila malalaman,” sagot niya, mahigpit ang boses, ang mga mata ay hindi bumibitaw sa kals
Pagkatapos ng tensyon sa opisina, hindi na nag-aksaya ng oras si Teddy. Ang bawat hakbang patungo sa kanyang sasakyan ay puno ng determinasyon, habang ang kanyang puso’y tumitibok nang mabilis sa pinaghalong takot at galit na hindi niya pa naranasan sa buong buhay niya. Sa bawat segundo na lumilipas, ramdam niya ang bigat ng banta na papalapit ang deadline para mailigtas si Sophia ay unti-unting nagiging imposibleng singilin ng oras. Dalawang linggo. Dalawang linggo na lang upang ayusin ang lahat: papeles, visa, court orders, flight, at seguridad. Isang deadline na sa normal na proseso ay maaaring tumagal ng buwan, ngunit ngayon ay kailangang maging posible sa loob ng ilang araw.Sa loob ng kotse, hawak niya nang mahigpit ang telepono habang mabilis na tumatawag sa kanyang travel fixer at sa head ng security team. “Kailangan natin ng private jet, ngayon na!” utos niya, ang boses ay punô ng urgency na halos hindi na niya kontrolado. “Saanman na ligtas Singapore, Canada, Australia, kahi
Pagkatapos ng pagharap kay Wright, si Teddy ay hindi na nakapag-isip nang maayos. Ang galit at takot na nararamdaman niya ay naghalo, parang apoy na unti-unting lumalakas sa dibdib. Bawat salita ni Wright tungkol sa plano ni Jane at Victor ay parang alarma na sumisigaw sa kanyang tainga: oras na. Oras na para iligtas si Sophia bago pa mahuli ng mga kamay na punô ng galit.Ang mundo niya ay tila umiikot sa sobrang bilis. Ang mga kalaban na matagal na niyang kinatatakutan ang pamilya ni Jane, ang mga konektado kay Victor, at higit sa lahat ang sariling kahinaan niya sa pag-protekta sa babaeng mahal niya ay biglang nagiging reyalidad na hindi na puwedeng ipagpaliban.Mabilis siyang bumalik sa opisina, nanginginig ang mga kamay habang tinatawagan ang kanyang abogado, si Atty. Miguel Santos. Ang bawat hakbang patungo sa elevator ay tila mabigat na kargado ng pangamba. Ang bawat pag-ikot ng kamay sa susi ng opisina ay may kasamang tensyon na parang bawat segundo ay nagiging minuto.“Atty, i
Si Wright ay nagda-drive nang parang demonyo. Ang mga kamay niya ay nakakuyom nang mahigpit sa manibela; ang dugo sa palad na nasugatan kanina ay natuyo na, ngunit ang sakit ay maliit kumpara sa matinding kirot sa dibdib niya. Ang isip niya ay nagulong parang gulo sa bagyo, punô ng mga boses at pangit na imahe: “Patayin si Sophia… Hindi na siya makakahinga nang walang takot… Sisiguraduhin nating hindi na siya makakatakas.”Hindi na siya nakapag-isip nang maayos. Ang tanging iniisip niya ay si Sophia kailangan niyang makita, kailangan niyang protektahan. Kahit ayaw na siya rito, kahit galit na galit na siya, kahit may sakit sa dibdib niya mula sa pagtataksil, alam niyang hindi niya puwedeng pabayaan ang panganib na nagbabantang lumapit.Diretso siyang nagtungo sa opisina ni Teddy Smith a modernong building sa business district, matataas ang salamin at parang fortress ang security. Hindi siya nagpaalam, hindi siya huminto. Pumasok siya sa lobby at hiniling na makipagkita kay Teddy. Mata
Sa pinakamataas na palapag ng Wright Tower, si Wright ay tumigil sa paglalakad nang bigla. Gusto niyang sorpresahin si Jane para sa tanghali na lunch date na ipinangako niya upang maayos ang kanilang relasyon. Ngunit nang marinig niya ang boses ng kuya nito si Victor na punô ng galit na halos sumabog, huminto siya sa likod ng bahagyang nakabukas na pinto ng conference room. Ang katawan niya ay nanigas. Ang dugo sa mga ugat niya ay parang nagyelo. Hindi siya pumasok. Hindi siya gumalaw. Tanging nakinig lamang siya, ang dibdib ay parang binabiyak ng bawat salita na parang kutsilyo na dahan-dahang iniikot sa sugat. “Una si Sophia,” sabi ni Jane nang malamig na parang yelo na handang pumutol ng laman. “Siya ang ugat ng lahat. Kapag natanggal siya… matutuyo ang lahat ng dahon. Kapag nawala siya… mawawala rin ang lahat sa kanila. At kapag nawala siya… magsisimula ang tunay na hustisya.” Si Victor ay tumango, ang mga kamao ay naka-clench na parang handang dumugo. “Ako ang bahala sa field w
Kinabukasan, ang araw sa Makati ay maliwanag na, ngunit sa loob ng maliit na apartment sa Salcedo Village, ang hangin ay mabigat na parang punô ng mga hindi nasasabing takot. Si Sophia ay nakatayo sa harap ng salamin, suot ang simpleng white blouse at dark jeans na yumakap sa kanyang lumalaking tiyan. Ang mga kamay niya ay nanginginig habang inaayos ang kwelyo, ang mga mata ay punô ng pag-aalinlangan na halos sumabog na.“Handa ka na ba?” tanong ni Teddy nang mahina, lumapit at hinawakan ang kamay niya nang mahigpit na parang takot na mawala siya kahit isang segundo.Si Sophia ay tumingin sa kanyang repleksyon, ang boses ay nanginginig. “Handa na… pero natatakot pa rin ako, Teddy. Paano kung hindi maaprubahan? Paano kung malaman agad ni Jane? Paano kung… paano kung mawala na talaga ako sa sarili ko kapag binago ko na ang pangalan ko? Parang binubura mo ang lahat ng natira sa akin!”Si Teddy ay hinila siya sa yakap nang mahigpit, ang mga bisig ay parang pader na hindi kayang lagpasan n
Ang mga luha niya ay tumutulo nang walang kontrol sa sahig, ang katawan ay nanginginig sa pagsisisi na hindi niya mapigilan. "Jane... sorry. Sorry talaga. Mali ako sa lahat. Ginago kita, ginawa kitang pangalawa habang ikaw ang nagbigay ng lahat para sa akin. Ang pamilya mo, ang suporta mo lahat '
Ang guard ay hindi sumagot agad sa halip, narinig niya ang mahinang usapan sa radio. Pagkatapos ng ilang segundo, bumukas ang maliit na side gate nang kaunti, at lumabas si Teddy Smith suot ang black casual shirt na yumakap sa kanyang maskuladong katawan, ang mukha ay kalmado ngunit ang mga mata ay
" Wright... bakit mo ginagawa 'to?" bulong niya, ang mga kamay ay nakahawak nang mahigpit sa kurtina hanggang mapunit bahagya. "Bakit hindi mo ako hinayaan na mag-isa? Bakit hindi mo ako tinigilan?"Pinipigilan niya ang sarili nang buong lakas ang mga paa ay nakatigil sa sahig, ang katawan ay nangi
Ngunit nang marinig ang sigaw ni Wright sa labas, ang realidad ay bumalik nang malakas, nagpapahiya sa kanya nang sobrang labis na parang gusto niyang mawala na lang sa mundo. "Ano na lang ang iisipin niya kung nalaman niya? Ano na lang ang iisipin ko sa sarili ko? Na sa sobrang sakit, nagpadala







