ห้องสมุด
ค้นหา
หน้าหลัก / Romance / UNCLAIMED VOWS / Chapter 10: Ang Mga Emosyong Hindi Dapat Maramdaman

แชร์

Chapter 10: Ang Mga Emosyong Hindi Dapat Maramdaman

ผู้เขียน: ERINE A. CAPARIÑO
last update ปรับปรุงล่าสุด: 2025-12-23 16:18:21

(Dylan’s POV)

Kinabukasan matapos ang board meeting, habang nag-a-adjust pa lang ako sa bagong realidad, dumating nang maaga si Yuri sa Café Bulle De Ciel.

“KUYAAAA!”

Halos tumalon siya sa tuwa, diretso sa counter na parang siya ang may-ari ng café. May hawak pa siyang phone, nanginginig sa excitement.

“Alam mo na ’to, ’di ba?” sabi niya, halos hindi makahinga.

“May posisyon ka na sa kumpanya. Official na. Deserve mo ’yan!”

Ngumiti ako nang maliit lang.

“Hindi pa nagsisimula, Yuri. Marami pang
อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป
บทที่แล้ว บทต่อไป
บทที่ถูกล็อก

บทล่าสุด

  • UNCLAIMED VOWS   CHAPTER 31 : OUR FORBIDDEN AFFAIR

    - ( Dylan’s POV ) -“Ahhh… that’s it, my Baby Bunny… ang bilis mo matuto…”Sa loob ng banyo, nakaluhod siya sa harap ko habang nakasandal ako sa lababo at hawak ko ang buhok niya habang ginagawa niyang popsicle ang junior ko.“Tama na ‘yan, Baby…” I picked her up under her armpit.“Why, Daddy Bunny? Am I not doing this right?”“No, Baby… ang galing mo nga… but I really don’t want to cum in your mouth.”Umikot ako sa likod niya, hinawakan ko siya sa panga so she could look straight sa salamin.“Look at yourself, Baby… kung gaano ka kaganda,” bulong ko sa tenga niya habang hinahawi ko ang buhok niya sa kaliwa niyang balikat, giving me full access to her right neck.I traced her neckline with my kisses down to her shoulder. My two hands cupping her breasts, squeezing them.Hinalikan ko siya sa batok, sa shoulder lines. My kisses traced her spine habang unti-unti akong bumaba sa butt niya. I sucked her butt one after another, naiwan ang mga pulang marka sa maputing balat niya.

  • UNCLAIMED VOWS   CHAPTER 30 : A Candle Light Dinner

    - ( Amelie’s POV ) -“Sige… Can’t wait to see you tonight. I love you too. Bye.”Pagbaba ko ng phone, laking gulat ko nang marinig ko ang boses sa likod ko, habang nakatayo ako sa harap ng railings sa rooftop ng huling site na pinuntahan namin ni Stella.“Amelie!!! Naglalaro kayo ng apoy. Ako ang kinakabahan sa ginagawa ninyo.”“Ste…lla..? Alam mo?”“OO, alam ko… Alam ko lahat-lahat. Pati ang mga bagay na hindi mo pa alam.”Halos naninigas pa ako sa gulat habang lumalapit sa akin si Stella at tumayo rin sa harap ng railings sa tabi ko, may bitbit na dalawang kape. Ang isa, ibinigay niya sa akin.“Pa…paano mo alam?” halos nanginginig ang boses ko.“Pamangkin ko si Dylan. Bunsong kapatid ako ng nanay niya.”“Ha… totoo po? Sorry, hindi ko alam… hindi rin nabanggit sa akin ni Dylan.”“Marami ka pa ngang hindi alam…”Medyo kumirot ang puso ko kasi totoong marami akong walang alam tungkol kay Dylan. Kahit kailan hindi pa siya nag-open sa akin ng past niya, tungkol sa pamilya niya. Ni hin

  • UNCLAIMED VOWS   CHAPTER 29 : COLLATERAL DAMAGE

    - (Dylan’s POV) - “Let’s not waste time,” sabi ng chairman. “We have an offer on the table.” “From Don Hernandez,” dagdag ng isa sa mga investors. “Ayoko,” sagot ko agad. Nagkatinginan sila, parang hindi sanay makarinig ng ganun ka-diretsong sagot. “Dylan,” sabi ng isa, “this isn’t personal.” “Exactly,” sagot ko. “That’s why I’m saying no.” “So what’s your alternative?” tanong ng babaeng investor sa dulo ng mesa. “We want to pull out.” “Ako ang bibili ng shares n’yo,” diretsahan kong sabi. “Out of your own pocket?” tanong ng isa, halatang nagdududa. “Yes.” “May sapat ka bang pondo?” singit ng isa pa. “Two weeks,” sagot ko. “Give me two weeks.” “Two weeks?” ulit ng chairman. “We’ve been hearing that for months.” “This time, I’m putting my own assets on the line,” sabi ko. “Properties. Personal guarantees. Lahat.” “So you’d rather risk yourself than let Hernandez in?” tanong ng isa. “Hindi ko ibebenta ang DLS kay Simeon Hernandez,” mariin kong sabi. “Hin

  • UNCLAIMED VOWS   CHAPTER 28 : BACK TO REALITY OF LIES

    - ( Amelie POV ) - “Sheeeet!!!! Ang hapdi…” napaluha at halos mapasigaw ako nang walang tunog habang umiihi.Nang tumayo ako sa kubeta, bago pumasok sa shower, humarap ako sa salamin na nakahubad. Habang tinitingnan ko ang aking katawan, napuno na naman ito ng marka ni Dylan, at ang aking pagkababae ay namamaga.“Ginusto mo ’yan, Amelie, kaya tiisin mo. Nasarapan ka naman, ’di ba?” Napangiti akong bumulong sa sarili.“Grabe ka, kinaya mo ang ilang rounds… Gigil na gigil ka, girl?”4:50 a.m. nang makabalik ako dito sa bahay, tahimik at ingat na kumikilos para hindi magising si Sam at si Mama. Iniwan ko si Dylan sa beach. Hindi puwedeng magising sila dito na wala ako. Naiintindihan naman ni Dylan at nagpaalam din ako nang maayos sa kanya.Pagkatapos ko mag-shower, tuluyan na akong bumagsak sa kama ko. Hindi ko na namalayan kung gaano ako katagal na mahimbing na natulog.“Ate… gising na!! Past 12 noon na, mag-lunch ka muna…” Nagulantang ako nang gisingin ako ni Sam. Nang tingnan k

  • UNCLAIMED VOWS   Chapter 27 : Sa Aming Munting Paraiso Part.2

    - ( Amelie’s POV ) -"Bunny Daddy ko… hayaan mong pawiin ng baby mo ang mga alalahanin mo kahit ngayong gabi lang…"Sa loob ng tent, nakaupo kami sa comforter sheet, magkaharap sa isa’t isa.Habang dahan-dahang nagkalapit ang aming mukha, nagkalapat ang aming mga labi. Isang mainit at malalim na halik na puno ng pananabik."Sigurado ka? Alam mo ba, nananabik ako sa’yo ng labis… I cannot promise I’ll be gentle…" bulong niya sa labi ko.Hinubad ko ang t-shirt niya, hinubad niya rin ang sa akin at tinuloy ang aming halikan, his tongue intertwined with mine."Handa ako, Bunny Daddy… You can fuck me all you want tonight."Habang ang mga kamay ko gumagapang mula sa biceps niya, sa chest niya, down to his abs, pababa sa pag-alis ng sinturon niya. Samantala, ang isa niyang braso ay nakapulupot ng mahigpit sa baywang ko at ang isa ay marahang tinatanggal ang bra ko. Nang matanggal na ang bra ko, bumaba ang kanyang mga halik sa panga, sa palibot ng leeg ko, sa collarbone. Bago pa siya makaba

  • UNCLAIMED VOWS   Chapter 26 : Sa Aming Munting Paraiso Part.1

    - ( Amelie’s POV ) -Two weeks later …..Sa wakas, makakalabas na rin si Mama Vilma.Parang may nabunot na tinik sa dibdib ko nang marinig ko ang salitang iyon mula sa doktor. Stable na siya. Pwede na siyang i-discharge at ituloy ang recovery sa bahay.Sumunod na rin si Sam sa Velmore para sabayan kami pauwi sa Santa Catalina.Pinahiram ulit ni kami ni Elijah ng red SUV dahal hahaba ang biyahe. At kahit pagod na pagod ako, mas nangingibabaw ang excitement.Si Elijah, hindi na muna makakabalik ng Raventon. May flight siya papuntang Zurich,another week pa raw siya doon dahil sa Chen Medical Center.Hapon na nang umalis kami ng Velmore.Nakapag-stop over na rin kami para mag-dinner. Sa likod, tulog na si Mama Vilma. Si Sam, nakasandal sa bintana, mahimbing din ang tulog.Ako lang ang gising.Pagod ang mga mata ko, pero pilit kong nilalabanan ang antok.Hindi lang dahil sa pagmamaneho.Kundi dahil sa isang pangalan na paulit-ulit sa isip ko.Si Dylan, gusting gusto ko na sya makapil

บทอื่นๆ

บางทีคุณอาจจะชอบ

สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status