Semua Bab UNCLAIMED VOWS: Bab 1 - Bab 10

Hindi ko man lang binigyan ang sarili ko ng chance na huminga.The moment na nagtagpo ang tingin namin ni Dylan sa café na ‘yon, automatic na nag-react buong katawan ko… panic, gulat, at ‘yung kirot na akala ko matagal ko nang nilibing sa nakaraan. Tumayo ako bigla, halos lumipad pa ‘yung upuan sa lakas ng pag-atras ko. Napabulong ako ng “sorry” sa barista habang nagmamadali palabas, kunwari may bigla akong importanteng pupuntahan.Kailangan ko lang makalayo.Layo sa kaniya.Layo sa alaala niya.Paglabas ko sa pavement, malamig ang hangin, at kahit half-way pa lang ako sa sidewalk, doon ko na-realize…Yung purse ko.Naiwan ko sa counter.“Dammit, Amelie…” bulong ko sa sarili, pero hindi ko maibalik ang mga paa ko sa café. Hindi habang nandoon pa si Dylan. Hindi habang nakatitig pa siya gamit ‘yung mga matang kayang tunawin ang lahat ng pader na itinayo ko for years.Naglakad ako..mabilis, sobrang bilis..umaasang malulunod ako sa dami ng taong nagdaraan.Pero syempre, ang tadhana… mahi

(Amelie POV)Pagkalipas ng dalawang araw, hindi na ako si Amelie Mitchell.Ako na si Sophia Redford.Lahat ng detalye ng bagong pagkatao ko ay inayos na, passport, IDs, personal profile, lahat, parang isang maingat ngunit nakakatakot na operasyon. Si Marie, kumilos na parang babaeng may deadline sa buhay at kamatayan. Walang sablay. Walang butas. Walang tanong na hindi nasagot.At ngayon…Nakatayo ako sa harap ng napakalaking bakal na gate ng Alderidge Heights, ang ancestral mansion ng pamilyang Chen.Hinaplos ng malamig na hangin ang balat ko habang ibinababa ng driver ang maleta ko. Ang mansyon ay nakatayo sa harap ko, malawak, elegante, at nakakatakot. Sa likod ng malalaking salamin, kumikislap ang mga chandelier na parang mata ng isang nilalang na nagmamasid. Kahit ang hangin dito, kakaiba.Mas mabigat.Mas matalim.Ito na ang simula.Ang unang araw ko bilang ibang tao.Ang unang araw ko bilang magiging asawa ni Elijah Chen.Ang unang hakbang ko sa isang buhay na wala akong ideya

( Dylan’s POV )Hindi ako naghintay ng pahintulot.Tumayo ako sa mismong sandaling binuksan ni Helena ang bibig niya, dahil alam kong kung nagtagal pa ako kahit isang segundo, baka may masabi akong hindi ko na kailanman mababawi.O mas masahol pa…baka tumingin ulit ako sa kanya.Ang matinis na kaskas ng upuan ko sa marmol ang pumutol sa katahimikan ng dining hall. Isang tunog na sapat na para ipaalala sa lahat na tapos na ako roon. Walang pumigil sa akin. Walang sumubok. Wala namang gumagawa noon, kahit kailan. Sa bahay na iyon, mas mabigat ang katahimikan kaysa sa kahit anong sigawan. At matagal ko nang natutunang mabuhay sa gitna ng pareho.Naglakad ako palabas ng silid, mahahaba at kontrolado ang mga hakbang, dumaan sa mahahabang pasilyo ng mansyon. Sa magkabilang dingding, nandoon ang mga larawan ng mga lalaking kapareho ko ng dugo, ngunit hindi kailanman kumilala sa akin bilang isa sa kanila.Parang buhay ang mga mata sa mga painting. Sinundan ako ng tingin, gaya ng lagi nilang g

(Dylan’s POV)Alam ni Elijah na sa akin ang lugar na ’to.Alam ko na kapag nasa Raventon siya, dito siya pupunta.Pero hindi ko inaasahan na darating siya kasama si Amelie,o Sophia, kung alin man sa mga identidad ang pinili niyang isuot ngayon.Hindi ko sila agad tiningnan nang pumasok sila sa Café Bulle De Ciel.Hindi ko kailangan.May mga presensyang hindi mo kailangang silipin para malaman na andiyan na.Bigla na lang nag-iiba ang hangin.Bumibigat.Parang may humihila sa dibdib mo nang walang paalam.Sa salamin ng counter ko unang nasilayan si Elijah.Tuwid ang likod, maayos ang tindig, suot ang pagiging lehitimo na parang isinilang siyang may karapatan sa bawat espasyong tinatapakan niya.At sa tabi niya…si Amelie.Hindi ako lumingon.Hindi ko kailangan.Kilala ko ang bigat ng presensya niya kahit nakatalikod ako.Isang uri ng bigat na matagal mo nang iniwasan, pero hindi kailanman nawala.Umupo sila sa gitna,sa puwestong kita mula sa halos lahat ng anggulo.Parang sinadya.Par

(Dylan’s POV)Kinabukasan matapos ang board meeting, habang nag-a-adjust pa lang ako sa bagong realidad, dumating nang maaga si Yuri sa Café Bulle De Ciel.“KUYAAAA!”Halos tumalon siya sa tuwa, diretso sa counter na parang siya ang may-ari ng café. May hawak pa siyang phone, nanginginig sa excitement.“Alam mo na ’to, ’di ba?” sabi niya, halos hindi makahinga.“May posisyon ka na sa kumpanya. Official na. Deserve mo ’yan!”Ngumiti ako nang maliit lang. “Hindi pa nagsisimula, Yuri. Marami pang proseso.”“Kahit na!” sabay tingin niya sa gilid.“At last, eto na ang simula ng moment mo sa Chen Empire. At kailangan ’to ng celebration!”Nandoon si Jasmine, nakaupo sa high chair sa dulo ng counter. Isang paa ang nakapatong sa bakal ng stool, nakaharap sa laptop habang nag-e-edit ng kanyang social media content, may hawak na iced latte.Nakangiti siya… iyong ngiting parang matagal na niyang hinihintay ang eksenang ’to.“Night out,” sabi ni Yuri. “Reserved na ang VIP booth sa Eclipse—ang s