Chapter 4 - Tone

Kinuha ni Sven ang telepono, itinapon ang kumot sa tabi at agad na nagtungo sa bintana.

Ilang minuto silang nag-usap. Hindi marinig ni Elara ang sinasabi niya ngunit napansin niyang salit-salitang kumukunot at lumuluwag ang kanyang noo.

Pagkababa ng tawag, lumapit si Sven.

May paghingi ng paumanhin sa mga mata ni Elara habang tumitingin sa kanya.

"Nasagot ko ang maling tawag. Hindi kaya nagkamali ng akala si Nadine?"

"Naipaliwanag ko na."

Huminto siya sandali bago tumingin kay Elara. “Mag-asawa tayo. Normal lang na matulog tayo sa iisang kama at magising sa iisang kama."

"Hmm." Tumango si Elara.

Nang tatayo na sana siya, biglang lumapit si Sven at sinuri ang kanyang mukha.

"Anong nangyari sa mukha mo?"

Agad na tumakbo si Elara sa salamin. Tulad nga ng inaasahan niya, puno ng mapupulang pantal ang kanyang mukha, binti, braso, at halos buong katawan. Alam niyang sanhi iyon ng allergy mula sa mga itlog na kinain niya kahapon.

"Allergic reaction lang. Nakainom na ako ng gamot, mawawala rin ito pagkalipas ng ilang araw,” tila simpleng paliwanag ni Elara.

"Sigurado ka bang ayos ka lang?" tanong ni Sven na may bahid ng pag-aalala.

"Oo. Huwag kang mag-alala. Hindi nito maaantala ang pagpunta natin kay lolo. Sandali lang. Magme-makeup lang ako at magpapalit ng damit, pagkatapos ay pupunta tayo kay lolo para pag-usapan ang diborsyo."

Alam niyang hindi na makapaghintay si Sven na mabanggit nila ang tungkol sa diborsyo. Dahil wala nang puwang para sa negosasyon, hindi siya magpapakababa at magmamakaawa para sa awa at simpatiya nito. Hindi niya iyon kayang gawin.

"Hindi na kailangang pumunta kay lolo. Magpunta muna tayo sa ospital para ipatingin ang mukha mo," sabi ni Sven na ikinagulat ni Elara

"Pumayag na ba si Lolo?"

Umiling si Sven. Pagkatapos ay ipinaliwanag niya "May gusto sana akong sabihin sa iyo. Hindi maganda ang kalusugan ni Lolo. Inilipat niya nang mas maaga ang pagdiriwang ng kanyang ika-walongpo na kaarawan isang linggo mula ngayon. Palagi ka niyang inaalala. Kung pag-uusapan natin ang diborsyo ngayon, siguradong hindi siya magiging masaya sa kanyang kaarawan. Pagkatapos na lang ng selebrasyon natin ito sasabihin."

"Sige." Tumango si Elara bilang sang-ayon. “Si Lolo ang taong pinakamamahal ako sa buong pamilyang Peligrino. Siya rin ang pinakamabuti sa akin. Gusto ko ring maging masaya ang kanyang ik walalongpong kaarawan."

"Parang sinasabi mong hindi kita tinatrato nang maayos?" biro ni Sven sa kanya. Napatahimik si Elara. Matapos mamatay ang kanyang ina, si Lolo ang kumuha sa kanya at nagdala sa kanya sa pamilya Pelegrino, binigyan siya ng isang mainit at masayang tahanan. Si Lolo rin ang nag-aruga sa kanya at nagpaaral. Kung wala ito, hindi niya maisip kung paano niya nalampasan ang mga nakaraang taon.

"Huwag kang mag-alala. Pagkatapos ng kaarawan ni Lolo, agad akong magsasampa ng diborsyo. Hindi kita hahadlangan."

Natakot siyang isipin ni Sven na ginagamit niya ang kaarawan ni Lolo bilang dahilan upang patagalin ang lahat, kaya agad siyang nangako.

"Parang ikaw pa ang mas nagmamadaling makipagdiborsyo kaysa sa akin. Ano? Sabik ka na bang makita muli ang lalaking mahal mo?"

Hinimas ni Sven ang kanyang sentido. Hindi niya maipaliwanag kung bakit bigla siyang nainis.

Pagkatapos ng almusal, hindi na nakatanggi si Elara at isinama siya ni Sven sa ospital. Sa loob ng opisina ng doktor.

Nakaupo si Elara habang nakatayo sa tabi niya si Sven.

Medyo kinakabahan siya; hindi niya inasahang sasamahan siya nito.

"Alam mo ba kung saan ka allergic?" tanong ng doktor.

"Opo"

"Alam mo na pala pero kumain ka pa rin nang marami. Tingnan mo tuloy ang nangyari. Uminom ka ba ng gamot?"

Umiling si Elara, medyo nahihiya.

"Hindi pa po.”

"Magrereseta muna ako ng gamot. Inumin mo sa bahay. Kung hindi gumana, bumalik ka agad dito para maturukan."

Hinawakan ni Elara ang kanyang ibabang tiyan. Nag-aalinlangan siya. Nag-aalala siyang baka makaapekto sa sanggol ang gamot na iinumin. Ngunit dahil naroon si Sven, hindi siya makapagtanong.

Sa sandaling labis na siyang nababalisa, tumunog ang telepono ni Sven at lumabas ito upang sagutin ang tawag. Nakahinga nang maluwag si Elara.

"Dok, buntis po ako. Pwede ko po bang inumin ang mga gamot na ito?"

"Bakit hindi mo sinabi agad? Papalitan ko ito ng gamot na ipinapahid. Huwag ka nang uminom ng gamot."

"Maraming salamat po, Doktor."

Pagkalabas nila sa opisina ng doktor, biglang nagbago ang ekspresyon ni Sven

Nawala ang pagiging mahinahon nito at napalitan ng malamig na anyo. Pinilit ni Elara na tiisin iyon hanggang sa kunin nila ang gamot.

Ngunit sa wakas ay nagsalita rin si Sven. "Magaling ka na pala ngayon. Natuto ka nang magsinungaling?"

Alam ni Elara na ang tinutukoy nito ay ang panlilinlang niya tungkol sa gamot.

Agad siyang yumuko.

"Pasensya na. Hindi ko sinasadya."

"Ibig sabihin, sinadya mo?"

Napatahimik si Elara. Talagang magaling itong magbaluktot ng kahulugan ng mga salita.

"Iniisip ko lang na magdidiborsyo na tayo. Kapag naghiwalay na tayo, wala nang dahilan para istorbohin pa kita. Sapat na ang dalawang taon na naging pabigat ako sa iyo."

"Alam mo naman palang pabigat ka?" inis na sabi ni Sven.

Namula ang mga tainga ni Elara.

Masakit marinig iyon. Kaya pala, sa paningin niya, isa lamang siyang pabigat.

Ngunit sa sumunod na sandali, muli itong nagsalita. "Dalawang taon ka nang pabigat. Wala nang kaibahan kung madadagdagan pa ng isa." Matapos makuha ang gamot, tinitingnan ni Lu Jianshen ang mga tagubilin nito nang bigla siyang mapahinto.

"Hindi ba sabi ng doktor ay gamot na iniinom ito? Bakit naging gamot na ipinapahid?"

Napasinghap si Elara.

Minsan talaga, hindi mabuti ang pagiging sobrang mapanuri.

"Ayos lang naman ang gamot na ipinapahid," sagot niya.

"Malala ang allergy mo. Mabagal ang epekto niyan. Mas epektibo ang iniinom na gamot."

"Malapit na rin ang ika-80 kaarawan ni Lolo. Kapag hindi pa nawawala ang mga pantal mo, baka isipin niyang pinapabayaan kita."

"Ipapaliwanag ko naman kay Lolo. At hindi naman ganoon katagal bago gumaling," seryosong sabi ni Elara ngunit matigas si Sven.

"Hindi. Papalitan ko ito ng iniinom na gamot para hindi mo na kailangang bumalik para maturukan,” pagkasabi nito, naglakad siya pabalik sa opisina ng doktor. Napabuntong-hininga si Elara at mabilis siyang pinigilan.

"Sven, sandali!” pigil nito kay toto. “Ahm... ako ang nagpasabi sa doktor na palitan ito. Hindi maganda ang pakiramdam ng tiyan ko nitong mga nakaraang araw. Hindi bagay sa akin ang gamot na iniinom."

"Mas mabagal man ang gamot na ipinapahid, mas ligtas naman, hindi ba?" Sa wakas ay nakumbinsi niya si Sven. Huminto ito. Sa loob ng sasakyan, ipinahid ni Elara ang gamot sa kanyang mukha, mga binti at mga braso.

Ngunit hindi niya maabot ang likod ng kanyang leeg.

Habang nahihirapan siya, nagsalita si Sven.

"Sigurado ka bang hindi mo ako hihingan ng tulong?"

Ganoon ito palagi.

Parang alam niya ang lahat.

Parang kontrolado niya ang lahat ng bagay.

"Ikaw na nga," sabi ni Elara habang inaabot ang gamot.

Biglang nagsalubong ang mga kilay ni Sven.

"Ganyan ang paraan mo ng paghingi ng tulong? Hindi mo ba ako susuyuin?" Kinagat ni Elara ang kanyang labi at nagpasyang sumugal na.

Kumurap siya gamit ang kanyang magagandang mata at malambing na nagsalita:

"Mahal... pakiusap. Hindi ko maabot. Tulungan mo naman akong pahiran ng gamot."