Chapter 5 - Protect by him

“Elara–”

Hindi pa natatapos si Sven sa pagsasalita nang biglang magpreno ang driver at sa sandaling iyon ay tumilapon si Elara diretso sa mga bisig ni Sven at panandaliang lumabo ang kanyang paningin.

Buti na lamang at agad siya nitong sinalo at pinrotektahan ang kanyang ulo gamit ang kamay. Kung hindi, malamang na nabagok siya nang malakas.

“Pasensya na po, Sir” paulit-ulit na paghingi ng tawad ng driver.

“Mag-ingat ka sa pagmamaneho,” malamig na sabi ni Sven bago muling bumaling kay Elara.

“Sino ang nagsabing gamitin mo ang tonong iyan?”

“Asawa, ikaw naman ang nagsabing magmakaawa ako sa ’yo,” matamis at malambing na sagot ni Elara. Sa dami ng taon nilang magkasama, halos ngayon lang siya nagpakita ng pagiging malambing kay Sven.

Noon, lagi siyang nag-aalala na baka hindi nito magustuhan, o isipin nitong maarte siya, kaya lagi niyang pinipigilan ang sarili.

Ngunit ngayon, dahil alam niyang magdidiborsyo na rin sila, naging mas matapang siya.

Tutal, kahit hindi nito magustuhan, huling beses na rin naman.

“Umayos ka ng upo,” sabi ni Sven. Agad namang umayos si Elara “At magsalita ka nang maayos sa susunod, o, ” Lalong sumimangot si Sven.

“Anong ‘o?” tanong naman ni Elara na naghihintay pa jg sasabihin pa ni Sven sa kanya.

Narinig mo ba ang sinabi ko?”

“Oo, narinig ko.”

“Hindi sapat na narinig mo lang! Kailangan mong tandaan.”

Huminto siya sandali bago idinagdag, “At lalo nang huwag mong gamitin ang tonong iyan sa ibang lalaki,” pagkasabi nun, napamura siya sa sarili.

‘Sven, ano bang ginagawa mo?

Magdidiborsyo na kayo. Pagkatapos noon, kahit kanino siya magpabebe o magpakita ng lambing, wala ka nang karapatang pakialaman iyon.’

Inis niyang niluwagan ang kanyang kurbata bago tuluyang nakahinga nang maayos. Nang lagyan niya ng gamot ang sugat ni Elara, napakagaan at napakabanayad ng kanyang mga galaw. Marahang dumampi ang kanyang mga daliri sa batok ni Elara, parang balahibong marahang humahaplos sa balat.

Lalo pa ang mainit niyang hininga na dumadampi sa malambot nitong tainga—nakakabighani at nakakapanghina. Bahagyang nanginig si Elara.

Kasabay nito, bahagya ring nanginig ang mga daliri ni Sven.

Malalim ang kanyang mga mata at imposibleng mabasa kung ano talaga ang kanyang iniisip.

Nang matapos ang paglalagay ng gamot, lihim na nakahinga nang maluwag si Elara. Pagdating nila sa isang interseksyon, biglang nagsalita si Sven, “Kumaliwa ka. Sa mall tayo.”

Nagtatakang tumingin si Elara.

“Hindi ka ba papasok sa kumpanya ngayon?”

“Maagang ipinagdiriwang ang kaarawan ni lolo. Wala pa tayong naihahandang regalo.”

Naintindihan agad ni Nanxi. “Sasamahan kita.”

Dumiretso sila sa seksyon ng mga alahas. Ngunit pagkapasok pa lamang nila sa tindahan, may isang malambot na boses na tumawag. “Sven!”

Napalingon si Elara. At tuluyan siyang natigilan. Si Nadine iyon.

Kung hindi niya nakita mismo, hindi niya paniniwalaan. Dahil malinaw niyang nakita—

nakaupo si Nadine sa wheelchair.

‘Paano nangyari iyon?

Ang mga binti niya?’

Hindi pa niya kailanman narinig na may kapansanan si Nadine.

Hindi ba isa itong mananayaw?

Parang tinamaan ng kidlat si Elara.

Hindi siya makagalaw o makapagsalita sa matinding pagkabigla. “Bakit ka nandito?” tanong ni Sven. Pagkatapos ay napansin ang manipis nitong suot. “Masyadong malamig ang aircon dito. Hindi ka ba nilalamig?”

Habang nagsasalita, agad niyang hinubad ang kanyang amerikana at isinukbit iyon sa balikat ni Nadine.

Nahihiyang sumulyap si Nadine kay Elara. “Hindi naman talaga ako nilalamig. Masyado lang siyang nag-aalala na baka sipunin ako.”

Malinaw na para kay Nanxi ang mensaheng iyon. Tahimik lamang na yumuko si Elara. Pagkatapos ay tumingin si Nadine kay Sven. “Narinig kong napaaga ang birthday ni Grandpa. Gusto ko ring bumili ng regalo para sa kanya. Dahil nandito ka na, pwede mo ba akong tulungang pumili? Mas alam mo naman ang gusto niya.”

“Sige,” agad na sagot ni Sven

Ngumiti nang masaya si Nadine, parang isang maamong tupa.

“Maya, pahingi muna ako nng tubig ko. Nauuhaw ako.”

“Pasensya na po, Ms. Nadine. Wala na pong laman ang thermos. Tatawag na lang po ako para magpadala ng panibagong tubig.”

“Aabutin pa iyon ng matagal. Ako na ang kukuha,” agad na tumayo si Sven. Pagkatapos ay tumingin siya kay Elara.

“Babalik agad ako.”

“Sige.”

Tumango si Elara. Pagkaalis ni Sven, pinaalis din ni Nadine si Maya. Sa isang iglap, silang dalawa na lamang ang naiwan.

Bubuka pa lamang sana si Elara upang magsalita nang mauna na si Nadine.

“Ganiyan talaga siya. Kapag tungkol sa akin, kahit gaano kaliit na bagay, gusto niyang siya mismo ang gumagawa. Sinabi ko na nga sa kanya noon na puwede namang ipaubaya sa assistant niya, pero sabi ni Sven hindi raw siya kampante,” tuloy-tuloy na sabi ni Nadine kahit hi di naman tinatanong ni Elara ang tungkol sa mga iyon.

Ayaw mang pakinggan ni Elara, tumimo pa rin sa kanyang isip ang mga salitang iyon. Totoo naman. Napakamaasikaso ni Sven. Sa loob ng dalawang taon nilang pagsasama, hindi nito nakalimutan kahit isang kaarawan, anibersaryo, o espesyal na okasyon. Ngunit lahat ng iyon ay si Limuel ang naghahanda.

Hindi itoa mismo.

Samantalang ngayon, para lamang sa isang termos ng mainit na tubig, siya mismo ang kumilos. Hindi maiwasan ang masaktan si Elara sa paghahambing. ‘Nanxi... talo ka!’

Makalipas ang ilang sandali, muling nagsalita si Nadine,

“Puwede ba tayong mag-usap?”

“Sige.” Tumango si Elara.

Napansin ni Nadine na nakatitig siya sa kanyang mga binti.

“Mukhang wala ka talagang alam?”

Umiling si Elara, “Hindi, wala talaga akong alam. Ano ang nangyari sa mga binti mo? Hindi ito sinabi ni Sven sa akin.”

“Siyempre hindi niya sasabihin sa ’yo.” Biglang naging matalim ang tono ni Nadine. Nang mapansin niya iyon, agad siyang huminga nang malalim at pinakalma ang sarili.

“Pasensya na. Medyo nadala ako ng emosyon,” hinging paumanhin ni Nadine. “Hindi lang si Sven. Sa tingin ko, walang sinuman sa pamilya Peligrino maglalakas-loob na sabihin ito sa ’yo.”

“Bakit?”

“Dahil si Grandpa ang may pinakamataas na kapangyarihan sa pamilya. Sino ang mangangahas sumuway sa kanya?” Nang makita ang pagkalito sa mukha ni Elara, nagpatuloy siya. “Napakahusay kang protektahan ng pamilya, lalo na ni Grandpa. Elara, alam mo bang kahit ordinaryo lang ang pinagmulan mo at wala kang anumang impluwensya o katayuan, napakaswerte mo?

Itinuturing ka ni Grandpa na parang tunay niyang apo dahil lang iniligtas ng nanay mo ang kanilang buhay. Minsan naiisip ko, kung ang nanay ko kaya ang nagligtas sa kanila noon, mag-iiba kaya ang naging kapalaran namin ni Sven?

Mapapangasawa ko kaya siya gaya ng matagal ko nang pinapangarap?”

Biglang kinabahan si Elara.

Pakiramdam niya ay may isang lihim na matagal nang nakatago ang unti-unting lumilitaw sa harapan niya.

“Ano ang ibig mong sabihin?”

Mabilis ang kanyang paghinga.

“Noon, determinado si Grandpa na ipakasal ka kay Sven. Gusto niyang ikaw ang maging asawa nito, pero tumanggi si Sven. Matagal silang nagmatigasan. Noong panahong iyon, bata pa si Sven at hawak pa ni Grandpa ang buong kapangyarihan sa pamilya. Ginamit niya ang lahat ng paraan para pilitin si Sven. At sa huli, wala itong nagawa kun ‘di ang pakasalan ka.”

“Hindi! Nagsisinungaling ka!”

Parang isang hedgehog na biglang nagtayo ng mga tinik si Elara. Hindi niya matanggap na ang kanyang kasal ay bunga lamang ng pamimilit. Ngumiti si Nadine na tila naaawa. “Lahat ng sinabi ko ay totoo. Dahil noong panahong iyon, pinakasalan ka ni Sven para protektahan ako.”