CHAPTER 4

UJ CHAPTER 4

3RD POV

Masayang-masayang sumayaw sa dance floor si Annika, habang ang iba nilang kasama at ang kanyang nobyo ay nasa lamesa at nanonood sa kanila.

Nang mapalingon siya sa kinaroroonan ni James, ay agad na napa-kunot ang kanyang noo, habang huminto sa pagsasayaw nang napansin na sobrang lapit ng mukha nito at ni Sheila.

“Saan ka pupunta?” Tanong sa kanya ng kaibigan niya, pero hindi niya ito pinansin at mabilis na nilapitan si James at Sheila.

“Anong ginagawa mo?” Kunot-noo na tanong sa kanya ni James, matapos siyang umupo sa gita nila ni Sheila.

“Umupo, bakit? Bawal ba akong umupo rito?” Tanong niya rito. Habang napansin na hindi na maipinta ang mukha nito.

“Pwede bang lumipat ka dito sa tabi ko.” Madiin na wika nito sa kanya, kaya inis siyang napatingin dito.

“Nasa tabi mo na nga ako ‘di ba? Saan mo pa ba ako gustong paupuin?” Inis na wika niya rito.

“Dito nga!” Sigaw nito, habang itinuro sa kanya, ang tabi nito.

“Ayoko r’yan.” Inis na wika niya, habang nakataas ang kanyang kilay. Pero hindi niya na iwasan na mapigilan nang bigla nalang siyang sampalin nito.

Nakita niyang natigilan ang lahat, habang malawak siyang napangiti kay James at nailing. Mabilis niya ring kinuha ang kanyang bag at agad silang iniwan.

Nang makalabas sa bar, ay nakita niya ang mga bodyguard niya, kaya mabilis siyang lumapit sa kanila.

“Umuwi na tayo.” Wika niya, habang narinig ang malakas na sigaw ni James. Hindi niya ito pinansin habang mabilis na pumasok sa kanyang kotse. Kinuha niya rin ang pera na nilagay niya kanina sa bank nito, dahil sa galit na nararamdaman niya. Kung binabalewala siya nito, ay wala siyang pakialam. Pero ang saktan siya, ay ibang usapan na ‘yon at hindi niya ito matatanggap.

Nakita niya rin ang tawag ng mga kaibigan nila, kaya mabilis niyang pinatay ang kanyang phone. Ayaw niya silang makausap at wala siyang pakialam kung wala silang pambayad sa bar.

“Si Lola?” Tanong niya sa katulong, matapos siyang makapasok sa loob ng kanilang bahay.

“Naka-alis na po sila Ma’am Annika.” Sagot nito, kaya agad niya itong iniwan at pumasok sa loob ng kanyang silid.

Nang makapasok sa silid niya ay hindi niya maiwasan na mapa-iyak. Sobra siyang nasaktan, dahil sa ginawa sa kanya ni James, lalo na at napahiya siya sa harapan ng mga kaibigan nila.

Kinuha niya ang kanyang phone at tinawagan ang tauhan nila.

“Ma’am Annika.” Wika nito, nang sagutin nito ang kanyang tawag.

“Simula ngayon, ayoko nang sponsor-an pa ang pag-aaral ni James.” Wika niya rito.

“S-sigurado ka po ba Ma’am Annika?” Tanong nito, habang pinunasan niya ang kanyang mga luha.

“Sigurado ako, kaya itigil mo ang pagpapadala ng pera sa kanya, kung ayaw mong pati ikaw ay tanggalin ko.” Madiin na wika niya, at muling pinatay ang tawag.

Nang tingnan niya ang mga mensahe na pumasok, ay kadalasan sa nagme-message sa kanya ay galing kay James.

Hindi niya rin maiwasan na mapangiti, habang binabasa ang mensahe nito.

“Ang kapal talaga ng mukha. Mukhang nakalimutan niya kung sino ako sa buhay niya.” Wika niya, habang inayos ang kanyang sarili at bumaba.

“Puntahan niyo ang bahay ni James. Kunin n’yo lahat ng mga gamit niya. Pati ang mga mamahalin niyang alahas.” Utos niya sa kanyang mga tauhan.

‘Ngayon ipapakita ko sa ‘yo, kung paano ako magalit James.’ Napa-kuyom ang kamao niya, habang bumalik sa kanyang silid.

KINABUKASAN ay hindi na siya nag-abala pang pumasok, lalo at una pa lang ay wala talaga siyang balak na pumasok.

Matapos siyang maligo ay agad siyang nagbihis at bumaba.

“Nakuha n’yo ba ang inutos ko sa inyo?” Tanong niya sa kanyang tauhan.

“Opo Ma’am.” Sagot nito, habang nilabas ang mga nakuha nitong gamit sa bahay ni James.

“Sa inyo na lahat ‘yan.” Wika niya, habang gulat na napatingin sa kanya ang mga katulong nila, pati na rin ang kanyang mga tauhan.

“S-sigurado po ba kayo Ma’am?” Ulit na tanong nito sa kanya.

“Kunin n’yo na, at ‘wag n’yo nang hintayin pa na magbago ang isip ko.” Sagot niya at agad silang iniwan.

Tuwang-tuwa naman ang mga katulong niya, nang makakuha sila ng mga mamahaling gamit na pinakuha niya sa bahay ni James. Nasasayangan siya kung itatapon ito at ayaw niya rin na pakinabangan ito ni James.

“Tumawag ba si Lola?” Tanong niya sa katulong, dahil alam niyang tatawag ito sa kanila, kapag hindi siya makontak.

“Hindi po Ma’am.” Sagot nito, habang nilalagyan siya ng pagkain. Hindi niya naman maiwasan na magtaka, dahil tumatawag lagi ang kanyang lola sa bahay nila.

Nang matapos siyang kumain ay kinuha niya ang isa niyang phone at sinubukang tawagan ang lola niya. Pero naka-ilang beses na niya itong tinawagan ay hindi niya pa rin ito makontak, kaya wala siyang ibang choice, kun’di ang tawagan ang kanyang ama. Pero tulad ng kanyang lola, ay hindi niya rin makontak ang kanyang ama.

“Ano bang nangyari sa kanila? Bakit hindi sila matawagan?”

“Manang!” Tawag niya sa katulong.

“Saang bansa ba pumunta sila Lola?” Tanong niya rito.

“Hindi ko po alam Ma’am Annika, wala po kasi silang sinabi.” Sagot nito sa kanya.

Nang maka-alis ang katulong ay naisipan niyang pumunta muna sa mall, dahil mababagot lang siya sa bahay.

“Ihanda n’yo ang kotse.” Utos niya sa driver niya.

“’Wag na ‘wag din kayong mag-pasok ng ibang tao rito, naintindihan n’yo ba.” Wika niya sa mga katulong habang mabilis silang tumango.

Nang makalabas ang kotse niya, ay nakita niya si James sa labas. Napatingin naman ang bodyguard niya na naka-upo sa harap ng kotse.

“Hihinto po ba tayo Ma’am?” Tanong nito sa kanya.

“Sige.” Sagot niya rito.

“Bumaba ka r’yan.” Madiin na wika sa kanya ni James, matapos niyang ibaba ang pinto ng bintana.

“Bakit kailangan ko pang bumaba? Sino kaba?” Tanong niya rito. Habang bakas sa mukha nito ang gulat.

“Hindi ako nakikipaglaro sa ‘yo Annika.” Napangiti siya, dahil sa narinig niya mula rito.

“Bakit? Sa tingin mo ba, nakikipaglaro ako sa ‘yo?” Sagot niya rito, habang napa-kunot ang noo nito na tumingin sa kanya.

“Alam mo bang isa ka nalang basura sa paningin ko.” Gulat itong napatingin sa kanya, dahil sa kanyang sinabi.

“Annika!” Inis na wika nito, habang mabilis niyang inutusan ang driver niya na umalis.