CHAPTER 3

UJ CHAPTER 3

3RD POV 

“Hanggang kailan mo ba ako kakausapin?” Tanong niya kay James, matapos nitong isuot ang regalo niya. 

“Tinatanong mo pa talaga ‘yan? Alam mo naman kung ano ang gusto ko ‘di ba?” Sagot nito sa kanya. 

“Sinabi ko naman sa ‘yo na hindi pa ako handa ‘di ba? Isa pa, lahat naman gagawin ko ‘wag lang muna ‘yon. Gusto ko rin na kapag kasal na tayo ay roon ko pa lang ito ibigay.” Wika niya, habang natawa ito sa kanya. 

“Kasal? Hinihintay mo pa talaga ‘yon?” 

“Bakit? Wala kabang balak na pakasalan ako?” Tanong niya, habang napansin niya na natigilan ito. 

“Masyado pa tayong mga bata, para pag-usapan ‘yan. Hindi pa nga tayo nakapag-tapos sa pag-aaral. ‘Wag mong sabihin na aasa lang tayo sa mga magulang natin?” 

“Bakit hindi? Alam mo naman na mayaman kami, kaya nila tayong buhayin.” Sagot niya rito. 

“Gusto ko munang makapagtapos Annika.” Napa-pikit siya sa kanyang mga mata, dahil sa sinabi sa kanya ni James. 

“Kaya ko rin naman ang maghintay sa ‘yo, kaya sana ‘wag mo munang ipilit ang gusto mo.” Wika niya, habang mabilis itong tumayo. 

“Ano bang kinatatakutan mo? Sinabi mo na rin na mayaman kayo, kaya ayos lang siguro kung mabunti-.” 

“Ayoko James. Hindi ko pa kaya ang mabuntis at hindi ko kaya ang maging isang ina.” Wika niya, kaya nailing ito sa kanya, at basta nalang siyang iniwan. 

“Mukhang nag-aaway na naman kayo.” Napatingin siya sa kaibigan niya habang inabot nito sa kanya ang isang stick ng yosi. 

Mabilis naman siyang napatingin sa paligid, matapos niya itong kinuha. 

“Baka may makakita sa atin dito.” Wika niya, habang natawa ito sa kanya. 

“Ngayon ka pa ba matatakot?” Natatawa nitong wika sa kanya. 

“Alam mo kasi, sobrang galit na galit na sa akin si Daddy, baka bigla nalang niya akong ilipat ng ibang paaralan, alam mo naman na hindi pwede ‘yon, dahil ayokong mahiwalay kay James.” Mahabang wika niya rito. 

“Ikaw ang bahala, lalabas pala kami mamaya, sasama kaba?” Tanong nito, habang malawak siyang napangiti rito. 

“Alam mo naman na sasama talaga ako.” Napangiti ang kaibigan niya, dahil sa kanyang sinabi. 

“Paano naman ang mga ‘yon?” Tanong nito, habang ninguso ang mga bodyguard niya. 

“Ano kaba, ako na ang bahala sa kanila. Madali lang naman silang takasan.” Malawak na napangiti sa kanya, ang kaibigan niya, dahil sa kanyang sinabi. 

“Bilib na talaga ako sa ‘yo Annika.” Ngiting wika nito. 

“Paano, magkita nalang tayo mamaya sa bar.” Wika nito, kaya agad siyang tumango. 

Nang makabalik siya sa silid paaralan nila, ay muli siyang tumabi kay James. 

“Magba-bar kami mamaya, sasama kaba?” Mahina na tanong niya rito. 

“Sunduin mo nalang ako sa bahay.” Sagot nito, kaya agad siyang napangiti. 

“Sagot mo ba lahat?” Tanong nito, habang tumango siya rito. 

“’Yong tuition ko pala?” Tanong nitong muli. 

“Ako na ang bahala ro’n.” Sagot niya rito. 

Mula ng maging nobyo niya si James, ay sagot na niya lahat ang mga kailangan nito, pati ang tuition, damit at pagkain at halos lahat ng gamit nito sa bahay, ay siya ang bumili. 

Halos araw-araw niya rin itong binibigyan ng mamahaling regalo at bawat labas nila ay siya ang nagbabayad. 

“Aalis ka?” Tanong sa kanya ng kanyang lola, nang makasalubong niya ito sa hagdan. 

“Lalabas lang kami ng mga kaklase ko.” Balewala na sagot niya rito. 

“Lalabas? Tapos pag-uwi mo lasing ka.” Napangiti siya rito at mahigpit itong niyakap. 

“Hindi naman ako laging nalalasing Lola, ‘wag ka kasing maniwala sa mga katulong natin.” Malambing na wika niya rito. 

“Ginagawa mo pa silang sinungaling.” Iling na wika sa kanya ng kanyang lola. 

“Totoo naman talaga ang sinasabi ko Lola..” Na-pahinga nang malalim ang lola niya, dahil sa kanyang sinabi. 

“Apo, sana ayusin mo na ang sarili mo, at ‘wag mo nang isipin pa ang ‘yon ina, dahil masaya na ‘yon sa bago nitong pamilya.” Unti-unti niyang binitawan ang kanyang lola, dahil sa narinig niya mula rito. 

“Alam mo, dapat ayusin mo ang pag-aaral mo, dahil walang ibang magmamana sa lahat ng kayamanan natin kun’di ikaw.” Napaniti siya, dahil sa narinig niya mula sa kanyang lola. 

“Lola, ‘wag kang mag-alala, aayusin ko ang pag-aaral ko.” Sagot niya rito, kaya malawak itong napangiti sa kanya. 

“Talaga Apo? Aasahan ko ‘yan, at pwede bang iwasan mo na ang pagpunta mo sa bar.” Pilit siyang ngumiti rito, habang tumango. 

“Sinasabi ko na nga ba at magbabago ka rin Apo. Ito pala ang cash card mo. Nilagyan ko ‘yan ng pera, dahil aalis kami ng lolo mo, kasama ang iyong ama, pupunta kami sa ibang bansa. Para sa business trip namin.” Wika nito, habang mabilis niyang kinuha ang hawak nitong cash card. 

“Salamat Lola, mag-ingat po kayo ro’n.” Ngiting wika niya, habang hinalikan ito sa pisngi. 

Mabilis din siyang nagpa-alam dito, habang may malawak na ngiti sa kanyang labi. 

‘Kahit talaga ilang beses siyang nagagalit sa akin, mahal niya pa rin ako.’ 

“Akin na ‘yong susi.” Wika niya sa kanyang driver. 

Kita niya naman ang pag-alinlangan sa mukha nito, habang tumingin ito sa kanya. 

“Akin na at ‘wag na ‘wag mong sabihin kay Lola, na ako ang magda-drive.” Muling wika niya rito. 

Nang ibigay ng driver niya ang susi, ay agad siyang pumasok sa loob ng kotse. Mabilis din niyang binuhay ang makina ng kotse, at mabilis itong pinatakbo. 

“Bakit ba ang tagal mo?” Tanong sa kanya ni James, matapos niya itong sundiin sa bahay nito. 

“Kausap ko pa si Lola.” Sagot niya rito. 

“Sana man lang binilisan mo, alam mo naman na kanina pa sila naghihintay sa atin.” Galit na wika nito sa kanya. 

“Mag-papaliwanag nalang ako sa kanila, at babawi na rin, aalis kasi sila at papuntang ibang bansa, kaya gusto ko kayong yayain sa bahay.” Wika niya, habang bigla nalang nagliwanag ang mukha ni James na tumingin sa kanya. 

“Totoo ba ‘yang sinabi mo? Kailan sila aalis?” 

“Bukas.” Maikling sagot niya. 

“Kung ganun, pwede na pala akong matulog sa bahay niyo.” Wika nito, habang mabilis siyang tumango. 

“Pwedeng-pwede.” Ngiting sagot niya, habang mabilis siyang hinalikan nito sa labi. 

“Hindi kana ba galit?” Tanong niya rito. 

“Hindi ako magagalit, kung lalagyan mo ng pera ang bank account ko.” 

“Lalagyan ko ngayon.” Ngiting sagot niya rito.