CHAPTER 5

UJ CHAPTER 5 

3RD POV 

“Ikaw na naman?” Inis na wika niya, nang makita niya si James. 

“Hindi mo ako pwedeng iwasan.” Wika nito, kaya nailing siya rito. 

“At bakit hindi? Sino kaba sa tingin mo?” Taas kilay na wika niya rito. 

“Gusto mo bang magalit na naman ako?” Hindi na niya napigilan pang mapangiti, dahil sa narinig niya. 

“Bakit? Sasaktan mo na naman ba ako? At sa tingin mo ba papayagan ko pa ‘yon?” Galit itong tumingin sa kanya, dahil sa kanyang sinabi. 

“Gusto mo bang iwasan kita at hindi na papansinin?” Hindi niya na-pigilan na mapa-halakhak, dahil sa narinig niya mula rito. 

“Gawin mo, wala akong pakialam, at gusto ko lang sabihin sa ‘yo na wala ka nang silbi pa sa akin James.” Sagot niya rito at tatalikuran na sana ito, pero mabilis siyang pinigilan ni James. 

“Patawarin mo na ako.” Hinging tawad nito sa kanya, kaya hindi niya maiwasan na magulat, habang napatingin dito. 

“Alam kung mali ang ginawa ko, sorry kung hindi ako nakapag-pigil sa sarili ko.” 

“Tapos na tayo, at wala rin akong balak na balikan ka pa.” 

“Pwede bang itigil mo na ‘tong ginagawa mo.” Napa-kunot ang noo niya, dahil sa narinig niya mula rito. 

“Itigil? Alin ba ang ititigil ko?” 

“Ibalik mo na ang lahat ng kinuha mo sa akin Annika.” Madiin na wika nito, kaya muli niya itong pinagtatawanan. 

“Sa tingin mo talaga, gagawin ko ‘yon?” 

“Ibang klase ka rin pala kapag mag-isip. Bakit hindi ka ro’n humingi, ng lahat ng mga kailangan m okay Sheila?” 

“Sinasabi ko na nga ba, nagseselos ka sa kanya.” 

“Dati, pero hindi na ngayon, kaya pwede bang layuan mo ako.” Wika niya, kaya mabilis itong itunulak ng kasama niyang bodyguard. 

“Pagsisihan mo ‘tong ginawa mo sa akin Annika! Sisiguraduhin kung pagbabayaran mo ito!” Narinig niyang sigaw nito, pero hindi na niya ito pinapansin pa. 

Nang makaramdam siya ng gutom, ay agad siyang pumasok sa isang mamahalin na restaurant at kumain. Pinakain niya rin ang mga tauhan niya sa kabilang lamesa. 

Nang dumako ang paningin niya sa isang newspaper, ay inutusan niya ang isa niyang tauhan na kumuha ng isa, dahil gusto niyang magbasa. Habang hinihintay ang kanyang pagkain. 

Napa-kunot naman ang kanyang noo, nang mabasa niya ang isang ulat, tungkol sa bumagsak na eroplano. 

‘Kailan ba ‘to nangyari?’ Tiningnan niya ang date, at napansin na pareho ang petsa ng pagbagsak nito, sa pag-alis ng lolo at lola niya. Bigla naman siyang nakaramdam ng kaba, habang kinuha ang kanyang phone at muling tinawagan ang numero ng kanyang lola. Pero hindi niya pa rin ito makontak. 

“Ma’am, saan po kayo pupunta?” Tanong sa kanya ng tauhan niya, nang makita siyang bigla nalang tumayo. 

Napatingin siya rito, habang pilit na kinalma ang kanyang sarili. Iniisip niya nab aka busy lang ang lola niya pati na rin ang kanyang ama. 

“D-dito lang ako, sige na bumalik kana sa upuan mo.” Sagot niya rito. 

Nang matapos silang kumain, ay nawalan na siya ng gana na maglibot sa mall. Hindi pa rin kasi nawala sa kanyang isipan ang nabasa niya. 

NANG makarating sa bahay, ay agad niyang tinawag ang katulong, tinatanong niya ito kung tumawag na ba ang kanyang lola, dahil kahit gaano pa ito ka busy, ay inaalam pa rin nito ang lahat ng kanyang ginagawa. 

“Anong hindi?” Inis na wika niya, habang mas lumakas pa ang kaba na kanyang nararamdaman. 

“Hindi po talaga sila tumawag Ma’am Annika.” Muling wika sa kanya ng katulong. 

“Tawagan mo nga si Lola, gusto ko siyang makausap.” Utos niya rito, kaya agad na kinuha ng katulong ang telepono. Pero ganun pa rin. Wala pa ring sumasagot. 

Sa inis na kanyang nararamdaman ay hindi niya napigilan ang kanyang sarili na magwala, hindi niya matatanggap kung may mangyayari sa lola at lolo niya. Wala naman siyang pakialam sa kanyang ama, ang mahalaga lang sa kanya, ay ang kanyang lolo at lola. 

“Tama na ‘yan Annika!” Umalingawngaw ang malakas na boses ng isang lalaki, kaya agad siyang natigilan. Nang mapalingon siya rito, at hindi niya maiwasan na mapatitig dito, dahil sa angkin nitong kagwapuhan, kahit pa ang hindi maipinta ang mukha nito at galit na galit na tumingin sa kanya. 

“Anong kalokohan ‘tong pinaggagawa mo?” Tanong nito sa galit na boses, matapos siya nitong lapitan. 

“Sino ka? Bakit basta ka nalang pumasok sa pamamahay ko?!” Sigaw niya, habang malakas itong humalakhak. 

“Bahay mo? Ang lakas naman ng loob mong angkinin ang pamamahay ng mga magulang ko.” Natigilan siya nang marinig ang sinabi nito. 

‘Hindi, h-hindi pwede ‘to? S-siya na ba si Uncle John?’ 

“Dalhin n’yo ang mga gamit ko sa silid ko.” Utos niya sa katulong. 

“At ikaw, kailan ka pa natutong magwala?” Tanong nito sa kanya, habang tinaasan niya ito ng isa niyang kilay. 

“Wala kang pakiala-.” Bigla siyang natigilan, nang malakas siyang sampalin ni John. 

“Hindi ganyan ang tamang pakikipag-usap sa akin Annika, baka nakalimutan mong ako ang uncle mo.” Madiin na wika nito, habang naglalandas ang kanyang mga luha. 

“Wala kang karapatan para saktan ako!” Sigaw niya rito. 

“At ano ang gusto mo? Hahayaan nalang kita bastusin ako? Hindi ako katulad ng iyong ama, na hahayaan ka lang.” Galit na wika nito sa kanya. 

“Gusto ko ring malaman mo na wala na sila, pati si Mommy at Daddy!” Iyak na sigaw nito, habang natigilan siya. 

“H-hindi.. Hindi totoo ang sinasabi mo Uncle..” Iyak nitong wika. 

“Wala na tayong magagawa Annika, hindi na natin sila pwedeng ibalik.” 

“Hindi totoo ‘yan! Sinungaling ka Uncle!!” Sigaw niya, habang mahigpit siyang niyakap ni John. 

“Tama na Annika..” Iyak nitong wika, habang patuloy niya itong hinahampas. 

“Hindi totoo ang sinasabi mo… Lola!” Sigaw niya, habang napa-upo sa sahig. 

“Bumalik kana.. Pangako.. Hindi na ako mag-papasaway.. Hindi na ako iinom at hindi na ako maglalasing Lola…” 

“Pinapangako kung aayusin ko na rin ang sarili ko, parang-awa niyo na, bumalik na kayo ni Lolo..” Hikbi niyang wika, habang nanatiling naka-upo sa sahig. 

“Hindi mo na sila maibabalik pa, dahil kasama sila sa eroplanong bumagsak! At alam mo bang hanggang ngayon, ay hindi pa rin sila nakikita?” 

“Hindi totoo ang lahat ng ito Uncle… Alam kung panaginip lang ‘to..” Hindi niya mapigilan na mapa-hagulgol, hanggang sa unti-unti siyang kinain ng dilim.