ตอนที่ 5: เกมคำสั่ง

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นตอนตีสี่ครึ่ง ลลินลืมตาขึ้นในความมืด ห้องนอนของเธอเงียบสงัด แต่ในหัวกลับมีพายุแห่งความคิดพัดกระหน่ำ เธอไม่ได้นอนเลยทั้งคืน ภาพลายเซ็นของภาคินและคำพูดทิ้งท้ายอันเป็นปริศนาของเขาวนเวียนซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุดหย่อน

 ความเกลียดชังและความสับสนกัดกินใจเธอจนแทบคลั่ง

 แต่เช้านี้...เธอต้องกลับไปเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง

 ลลินใช้เวลาเตรียมตัวนานกว่าปกติ เธอเลือกชุดสูทกางเกงสีดำที่ดูเคร่งขรึมและเป็นทางการที่สุด แต่งหน้าอย่างประณีตเพื่อปกปิดร่องรอยความอ่อนล้าใต้ดวงตา เมื่อส่องกระจกเป็นครั้งสุดท้าย เธอก็เห็นเพียงเลขาผู้บริหารที่เยือกเย็นและไร้ความรู้สึก...หน้ากากที่เธอต้องสวมใส่มันให้แนบสนิทที่สุดในวันนี้

 เมื่อเธอมาถึงชั้น 32 ตอนหกโมงเช้า บรรยากาศรอบตัวเงียบเชียบและวังเวง แสงไฟถูกเปิดไว้เพียงบางส่วน แต่ที่น่าแปลกใจคือ ประตูห้องทำงานของภาคินเปิดแง้มไว้อยู่แล้ว และมีแสงไฟลอดออกมา

 เขาก็มาเช้าเหมือนกัน

 ลลินวางกระเป๋าลงบนโต๊ะ จัดการเปิดเครื่องคอมพิวเตอร์และเตรียมเอกสารเบื้องต้นสำหรับเขาเงียบๆ เธอตัดสินใจว่าจะยังไม่เข้าไปรบกวน จนกว่าเขาจะเรียก

 แต่เพียงไม่ถึงห้านาที ร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีเทาเข้มที่พับแขนขึ้นถึงข้อศอกก็เดินออกมาจากห้อง มือข้างหนึ่งถือแก้วกาแฟ ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียดกว่าปกติ และมีเงาจางๆ ใต้ดวงตาคมกริบคู่นั้น

 ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ใช่คนเดียวที่ไม่ได้นอนเมื่อคืนนี้

 “อรุณสวัสดิ์คุณลลิน ขอบคุณที่มาเช้า” เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แหบกว่าปกติเล็กน้อย

 “อรุณสวัสดิ์ค่ะท่านประธาน นี่คือสรุปวาระการประชุมและข้อมูลเบื้องต้นที่ท่านต้องการค่ะ” เธอตอบกลับอย่างเป็นทางการ พร้อมกับยื่นแฟ้มเอกสารให้เขา

 ภาคินรับแฟ้มไปเปิดดูผ่านๆ ขณะที่จิบกาแฟไปด้วย “ดีมาก... ผมต้องการรายงานผลประกอบการไตรมาสล่าสุดของฝ่ายผลิตด้วย เอาฉบับเต็มนะ”

 “ได้ค่ะ”

 พวกเขาทั้งสองคนทำงานแข่งกับเวลาในความเงียบ มีเพียงเสียงพิมพ์แป้นพิมพ์ เสียงพลิกกระดาษ และเสียงลมจากเครื่องปรับอากาศเท่านั้นที่ดังอยู่รอบตัว บรรยากาศตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด ลลินสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัวของภาคิน มันไม่ใช่แรงกดดันที่เขาส่งมาที่เธอเหมือนทุกที แต่เป็นแรงกดดันจากภาระงานที่อยู่ตรงหน้า

 มีอยู่ช่วงหนึ่งที่เครื่องพิมพ์เอกสารขัดข้อง ลลินพยายามแก้ไขมันอยู่ครู่ใหญ่แต่ก็ไม่สำเร็จ ภาคินที่เห็นดังนั้นจึงเดินเข้ามาดู

 “ผมดูให้” เขาพูดพลางขยับให้เธอถอยออกไปเล็กน้อย เขาโน้มตัวลงไปเปิดฝาเครื่องพิมพ์ แขนของเขาเฉียดผ่านแขนของเธอไปเพียงนิดเดียว กลิ่นโคโลญจน์ผสมกับกลิ่นกาแฟจางๆ ลอยเข้ามาในระยะที่ใกล้จนน่าใจหาย

 ลินเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว เธอเห็นเพียงเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขาที่กำลังขมวดคิ้วมุ่นอย่างตั้งใจ แสงไฟยามเช้าตกกระทบสันกรามคมคายของเขาพอดี เขากำลังจดจ่ออยู่กับปัญหาตรงหน้าจนดูเหมือนลืมไปชั่วขณะว่าเธอยืนอยู่ตรงนั้น

 วินาทีนั้น...เธอก็เห็นภาพซ้อนของพ่อตัวเอง พ่อของเธอก็เป็นแบบนี้เสมอ เวลาที่ท่านจดจ่ออยู่กับแบบแปลนหรือการคำนวณที่ซับซ้อน...เป็นแววตาของคนที่ทุ่มเทให้กับงานอย่างสุดหัวใจ

 ภาพนั้นทำให้กำแพงความเกลียดชังในใจของเธอสั่นไหวไปชั่ววูบ ก่อนที่เธอจะรีบสลัดมันทิ้งไป

 ‘อย่าอ่อนแอ...เขาคือศัตรู’ เธอเตือนตัวเองในใจ

 “เรียบร้อย” ภาคินพูดขึ้นหลังจากง่วนอยู่กับมันพักหนึ่ง เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูงแล้วหันมาสบตาเธอ “แค่กระดาษติดน่ะ”

 “ขอบคุณค่ะ” เธอตอบเสียงเบา

 การประชุมบอร์ดเริ่มขึ้นตอนเจ็ดโมงตรงและลากยาวไปจนเกือบเที่ยง ลลินทำหน้าที่อยู่ด้านนอก คอยจัดการเอกสารเพิ่มเติมและรับโทรศัพท์ที่จำเป็น เธอได้ยินเสียงของภาคินลอดออกมาเป็นระยะๆ มันเป็นน้ำเสียงที่เด็ดขาด ทรงพลัง และเต็มไปด้วยความมั่นใจในข้อมูลที่เขานำเสนอ เขาต่อสู้กับคณะกรรมการอย่างไม่มีใครยอมใคร

 จนกระทั่งบานประตูห้องประชุมเปิดออก...

 ภาคินเดินนำออกมาเป็นคนแรก สีหน้าของเขาเรียบเฉยจนอ่านไม่ออก แต่คณะกรรมการคนอื่นๆ ที่เดินตามออกมานั้นมีสีหน้าที่บ่งบอกว่าการประชุมครั้งนี้จบลงด้วยชัยชนะของเขา

 หลังจากที่ทุกคนแยกย้ายกันไปแล้ว ภาคินก็กลับมาทิ้งตัวลงบนโซฟารับแขกหน้าห้องทำงานของเขาอย่างหมดแรง เขาเอนศีรษะพิงกับพนักพิงแล้วหลับตาลง ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน

 ลลินยืนมองภาพนั้นอยู่เงียบๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเขาในมุมที่ดู ‘เปราะบาง’ แม้จะเพียงเล็กน้อยก็ตาม

 เธอเดินไปรินน้ำเปล่าใส่แก้วแล้วนำไปวางไว้บนโต๊ะตรงหน้าเขา

 “ขอบคุณ” เขาพูดโดยที่ยังไม่ลืมตา

 ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ลินกำลังจะหมุนตัวกลับไปที่โต๊ะเพื่อปล่อยให้เขาได้พักผ่อน แต่แล้วเขาก็ลืมตาขึ้นมา

 ดวงตาของเขามองตรงมาที่เธอ...ความเหนื่อยล้าฉายชัดอยู่ในนั้น แต่ก็ยังมีความคมกล้าเช่นเดิม

 “วันนี้...คุณทำได้ดีมาก” เขาพูดขึ้น “ถ้าไม่ได้คุณ ผมคงรับมือกับสถานการณ์เมื่อเช้าได้ลำบากกว่านี้”

 เป็นคำชมที่จริงใจ...จนน่าประหลาดใจ

 “เป็นหน้าที่ของลินค่ะ” เธอตอบด้วยประโยคเดิม

 “ไม่ใช่” เขาแย้งขึ้นมาทันที “มันเกินหน้าที่ไปแล้ว”

 เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ “ตอนเย็นคุณมีนัดที่ไหนหรือเปล่า”

 คำถามที่ไม่มีปี่มีขลุ่ยทำให้ลินชะงักไป “...ไม่มีค่ะ”

 “ดี” เขามองเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา “งั้นไปทานข้าวเย็นกับผม”

 มันไม่ใช่คำชวน...แต่เป็นคำสั่งที่ถูกห่อหุ้มด้วยประโยคที่สุภาพ

 สมองของลินว่างเปล่าไปชั่วขณะ ไปทานข้าวเย็นกับเขา? สองต่อสอง? หลังจากที่เธอเพิ่งค้นพบความจริงอันน่ารังเกียจเกี่ยวกับเขาเนี่ยนะ? ความคิดแรกคือการปฏิเสธ เธออยากจะตะโกนใส่หน้าเขาว่าเธอไม่มีวันไปนั่งร่วมโต๊ะกับคนที่ทำลายครอบครัวของเธอเด็ดขาด

 แต่เธอทำไม่ได้...

 การปฏิเสธเท่ากับเป็นการเปิดเผยตัวเอง เท่ากับเป็นการยอมรับว่าเธอไม่ได้ ‘ภักดี’ อย่างที่เขาต้องการ มันจะทำลายแผนการทั้งหมดของเธอ

 “ทำไมเหรอคะ มีเรื่องงานด่วนอะไรหรือเปล่า” เธอถามกลับไป พยายามหาเหตุผลทางธุรกิจมาค้ำยัน

 ภาคินยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เธอเกลียดชัง “ไม่มีเรื่องงาน” เขาตอบชัดเจน “ผมแค่อยากจะ...คุยกับคุณเป็นการส่วนตัว”

 คำว่า ‘ส่วนตัว’ ของเขาเหมือนการโยนระเบิดลงมากลางใจของเธอ

 นี่คือเกมใหม่ของเขา คือบททดสอบบทต่อไปที่เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ

 ลลินสูดลมหายใจเข้าลึก ซ่อนความขมขื่นและความเกลียดชังทั้งหมดไว้ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉย

 “ได้ค่ะ...ท่านประธาน”

 เมื่อเธอกลับมาถึงคอนโดในตอนเย็น ลลินก็ตรงไปที่ตู้เสื้อผ้า เธอเลือกหยิบชุดเดรสสีน้ำเงินเข้มที่ดูเรียบหรูแต่ก็ไม่เปิดเผยจนเกินไป ขณะที่แต่งตัว เธอมองตัวเองในกระจกเงา

 นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน? เธอกำลังจะต้องไปนั่งทานอาหารค่ำกับผู้ชายที่เธอสาบส่งในใจทุกวินาที มันคือความเจ็บปวดที่น่าขันที่สุด

 แต่แล้ว...ความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามา

 นี่อาจจะไม่ใช่แค่เกมของเขาฝ่ายเดียว แต่มันอาจจะเป็น ‘โอกาส’ ของเธอเช่นกัน การได้อยู่นอกบริษัท ได้พูดคุยกันเป็นการส่วนตัว อาจทำให้เขาเผยจุดอ่อนหรือข้อมูลบางอย่างออกมาก็ได้

 เธอจะไม่ไปในฐานะเลขาฯ ที่ยอมทำตามคำสั่ง และจะไม่ไปในฐานะเหยื่อที่ถูกปั่นหัว

 คืนนี้...เธอจะไปในฐานะ ‘นักสืบ’

 ลลินมองตัวเองในกระจกเป็นครั้งสุดท้าย เธอเติมลิปสติกสีเข้มขึ้นอีกนิด แววตาของเธอเปลี่ยนจากความสับสนเป็นความมุ่งมั่นที่แข็งกร้าว

 เธอคือลูกสาวของอานนท์ วชิรเมธี...และคืนนี้ เธอกำลังจะเดินเข้าไปในถ้ำเสือด้วยตัวเอง