ตอนที่ 4: ความลับในแฟ้มสีน้ำเงิน

กาลเวลาบนชั้น 32 ดูเหมือนจะเดินเร็วและช้าในเวลาเดียวกัน ทุกวันคือการต่อสู้ที่ลลินต้องสวมหน้ากากเลขาผู้สมบูรณ์แบบเพื่อซ่อนตัวตนที่แท้จริงเอาไว้ เธอทำงานได้อย่างไร้ที่ติ จัดการทุกอย่างได้อยู่หมัดจนคุณวิภาเองยังต้องเอ่ยชม แต่ภายใต้ความสงบนิ่งนั้นคือจิตใจที่ปั่นป่วนวุ่นวาย กล่องโลหะสีดำในตู้เก็บเอกสารนิรภัยใต้โต๊ะทำงานของเธอกลายเป็นสิ่งย้ำเตือนถึงภารกิจที่ยังไม่ลุล่วง มันคือกล่องแห่งความลับที่เธออยากจะเปิดใจจะขาด แต่ก็ไม่กล้าพอ

 ภาคินยังคงรักษาระยะห่างที่น่าอึดอัดใจ เขาไม่แตะต้องตัวเธออีก แต่สายตาของเขายังคงทำงานอยู่เสมอ มันไล่ตามเธอ ประเมินเธอ และท้าทายเธอในทุกการกระทำ บางครั้งเธอก็รู้สึกเหมือนเป็นหนูในกรงทดลองที่เขาสร้างขึ้น รอเพียงว่าเมื่อไหร่ที่เธอจะหมดความอดทนและทำในสิ่งที่เขา ‘คาดเดา’ ว่าเธอจะทำ

 และจุดแตกหักนั้นก็มาถึงเร็วกว่าที่คิด

 เช้าวันศุกร์ ทุกอย่างดูเหมือนจะปกติ จนกระทั่งภาคินเรียกประชุมด่วนกับหัวหน้าฝ่ายการตลาดและการเงินในห้องทำงานของเขา ลลินมีหน้าที่เตรียมเอกสารและสรุปประเด็นสำคัญ เธอเดินเข้าออกห้องทำงานของเขาอยู่สองสามรอบเพื่อจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย

 ในช่วงท้ายของการประชุม ขณะที่เธอนำกาแฟเข้าไปเสิร์ฟ ภาคินก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดังพอให้ทุกคนในห้องได้ยิน

 “ผมต้องขอบคุณคุณลลินจริงๆ ตั้งแต่เธอเข้ามาช่วย ทุกอย่างก็เป็นระบบมากขึ้นเยอะ” เขาพูดพลางมองเธอด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก “เธอเป็นคนที่มีความสามารถ มีความละเอียดรอบคอบ และที่สำคัญที่สุด...คือมีความภักดีและเก็บความลับได้ดีเยี่ยม”

 คำพูดนั้นทำให้ทุกคนหันมามองเธอเป็นตาเดียว ลลินได้แต่ฝืนยิ้มและโค้งขอบคุณอย่างสุภาพ “เป็นหน้าที่ของลินค่ะท่านประธาน”

 แต่ในใจของเธอนั้นเย็นเยียบ นี่ไม่ใช่คำชม มันคือการประกาศิต เขากำลังพูดถึง ‘ความลับ’ ต่อหน้าคนอื่น เขากำลังตอกย้ำถึง ‘คำสั่ง’ ของเขา และกำลังบอกเธอเป็นนัยว่าเขากำลังจับตามองเธออยู่ การกระทำของเขาเหมือนการค่อยๆ ดึงเชือกที่รัดคอเธอให้แน่นขึ้นทีละน้อย บีบให้เธอรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

 ความรู้สึกอัปยศและความโกรธที่ถูกเขาปั่นหัวตีรื้นขึ้นมาในอก เธอไม่ใช่ของเล่นของเขา เธอมาที่นี่เพื่อความยุติธรรมของพ่อ ไม่ใช่มาเพื่อเป็นเบี้ยในเกมกระดานของใคร

 เมื่อกลับมานั่งที่โต๊ะทำงาน ความอดทนของเธอก็ขาดผึง

 เธอตัดสินใจแล้ว...วันนี้ เธอจะเปิดมัน

 โอกาสทองมาถึงในช่วงพักกลางวัน ภาคินมีนัดทานอาหารกับลูกค้ารายสำคัญข้างนอก ส่วนคุณวิภาก็ลงไปทานข้าวกับเพื่อนร่วมงานแผนกอื่น บรรยากาศบนชั้น 32 เงียบสงัดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังหึ่งๆ และเสียงหัวใจของลลินที่เต้นรัวเหมือนกลองสงคราม

 นี่คือโอกาสเดียวของเธอ

 เธอรออีกสิบนาทีเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้นจริงๆ ก่อนจะเดินไปล็อกประตูทางเข้าชั้นผู้บริหารอย่างแนบเนียนที่สุด มันเป็นสิ่งที่ไม่ควรทำ แต่เธอไม่มีทางเลือกอื่น เธอต้องการเวลาและความเป็นส่วนตัว

 เธอกลับมาที่โต๊ะ นั่งลงและหลับตา สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ภาพของพ่อในวันวานผุดขึ้นมาในความทรงจำ...อานนท์ วชิรเมธี พ่อคือวิศวกรและผู้บริหารฝ่ายพัฒนาที่เก่งกาจและเปี่ยมไปด้วยอุดมการณ์ เขารักพีรพัฒน์ เอ็นเตอร์ไพรส์ เหมือนบ้านหลังที่สอง เขาทุ่มเททุกอย่างให้กับงาน พ่อเคยเล่าให้เธอฟังด้วยแววตาเป็นประกายเกี่ยวกับ ‘Project Phoenix’ โครงการที่จะปฏิวัติวงการพลังงานสะอาด มันคือความฝันของพ่อ คือผลงานชิ้นเอกที่เขาภาคภูมิใจ

 แต่แล้ววันหนึ่ง พ่อก็กลับมาบ้านด้วยสภาพที่เหมือนคนแตกสลาย เขาถูกไล่ออกด้วยข้อหาที่น่าอับอาย... ‘ยักยอกข้อมูลและเทคโนโลยีของบริษัทไปขายให้คู่แข่ง’ พ่อปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา แต่ไม่มีใครเชื่อเขา หลักฐานมัดตัวแน่นหนาจนดิ้นไม่หลุด จากผู้บริหารที่มีอนาคตไกล เขากลายเป็นคนทรยศในชั่วข้ามคืน

 ชื่อเสียงที่สั่งสมมาทั้งชีวิตพังทลายลง ครอบครัวของพวกเขาถูกสังคมตราหน้า สุขภาพของพ่อทรุดโทรมลงอย่างรวดเร็วจนกระทั่งเสียชีวิตในอีกสองปีต่อมา ทิ้งไว้เพียงคำพูดสุดท้ายที่ยังคงก้องอยู่ในหูของลินเสมอ... “พ่อไม่ได้ทำ...หาความจริงให้พ่อด้วยนะลูก”

 น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาอาบแก้ม ลลินรีบปาดมันทิ้ง ความเศร้าแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าว เธอจะไม่ยอมให้พ่อตายไปพร้อมกับมลทินแบบนี้

 มือที่สั่นเทาของเธอกดรหัสเปิดตู้เก็บเอกสารนิรภัยใต้โต๊ะ เสียงกลไกดัง ‘คลิก’ เบาๆ แต่กลับดังก้องอยู่ในความเงียบ เธอหยิบกล่องโลหะสีดำออกมาวางบนโต๊ะ ผิวเย็นเฉียบของมันราวกับจะแช่แข็งความกลัวของเธอเอาไว้

 เธองับริมฝีปากแน่น เปิดฝากล่องออก แฟ้มเอกสารเก่าๆ นอนสงบนิ่งอยู่ภายใน สายตาของเธอตรงไปยังแฟ้มปกแข็งสีน้ำเงินในทันที สันปกของมันมีตัวอักษรสีทองที่ซีดจางเขียนไว้ว่า ‘โครงการ Project Phoenix - เอกสารลับสูงสุด’

 หัวใจของเธอแทบจะหยุดเต้น นี่คือโครงการที่พ่อเคยพูดถึง

 เธอหยิบมันขึ้นมาด้วยความระมัดระวังราวกับเป็นของศักดิ์สิทธิ์ นิ้วของเธอค่อยๆ เปิดหน้าแรกออก กลิ่นกระดาษเก่าลอยมาแตะจมูก มันคือกลิ่นของอดีต ของความลับที่ถูกฝังกลบ

 หน้าแรกๆ เป็นรายงานความคืบหน้าโครงการและแผนการดำเนินงาน มีลายเซ็นของผู้บริหารหลายคนปรากฏอยู่ เธอพลิกผ่านไปอย่างรวดเร็ว สมองพยายามประมวลผลข้อมูลมหาศาล แล้วสายตาของเธอก็สะดุดเข้ากับเอกสารแผ่นหนึ่ง

 มันคือบันทึกข้อความภายใน ลงวันที่เมื่อสิบสองปีก่อน

 เรื่อง: การอนุมัติบุคลากรหลักในโครงการ Project Phoenix

 เรียน: คณะกรรมการบริหาร

 จาก: ประธานกรรมการบริหาร (คนก่อนหน้าพ่อของภาคิน)

 เนื้อหาในบันทึกเป็นการเสนอชื่อทีมงานหลักสำหรับโครงการที่เป็นความลับสุดยอดของบริษัท และชื่อแรกที่ปรากฏในตำแหน่ง ‘หัวหน้าทีมวิศวกรและผู้จัดการโครงการ’ คือ...

 ‘นายอานนท์ วชิรเมธี’

 ลินยกมือขึ้นปิดปาก น้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาอีกครั้ง นี่คือหลักฐานชิ้นแรก พ่อของเธอไม่ใช่แค่ทีมงาน แต่เขาคือหัวใจของโครงการนี้ เขาคือคนที่ถูกเลือก คือคนที่ได้รับความไว้วางใจสูงสุด

 เธอพลิกหน้าต่อไปอย่างร้อนรน เอกสารส่วนใหญ่เป็นรายงานทางเทคนิคที่เธอไม่เข้าใจ แต่เธอก็พยายามกวาดตามองหาชื่อของพ่อ และเธอก็เจอมันอีกหลายครั้งในบันทึกการประชุมต่างๆ ทุกครั้งที่ชื่อของเขาปรากฏ มันจะมาพร้อมกับคำชื่นชมในความสามารถและความทุ่มเท

 มันไม่สมเหตุสมผลเลย คนที่ได้รับความไว้วางใจขนาดนี้จะทรยศบริษัทได้อย่างไร?

 เธอยิ่งค้นลึกลงไปในแฟ้มที่หนาเตอะนั้น จนกระทั่งไปถึงเอกสารชุดสุดท้ายที่ถูกเย็บติดกันอย่างแน่นหนา หัวกระดาษทำให้เลือดในกายเธอเย็นเฉียบ

 ‘บันทึกการประชุมคณะกรรมการสอบสวนวินัยฉุกเฉิน’

 นี่แล้ว...สิ่งที่เธอตามหา

 ลินอ่านทุกตัวอักษรอย่างละเอียด เนื้อหาเป็นการสรุปผลการสอบสวนที่กินเวลาเพียงสามวัน สั้นและรวบรัดอย่างน่าใจหาย มีการกล่าวอ้างถึง ‘หลักฐาน’ การติดต่อกับบริษัทคู่แข่งผ่านจดหมายอิเล็กทรอนิกส์ส่วนตัว และ ‘พยาน’ ที่เห็นพ่อของเธอคัดลอกข้อมูลจากเครื่องแม่ข่ายในเวลากลางคืน แต่เอกสารทั้งหมดเป็นเพียงบทสรุป ไม่มีสำเนาจดหมายอิเล็กทรอนิกส์หรือคำให้การของพยานแนบมาด้วยแม้แต่แผ่นเดียว

 มันเหมือนการตัดสินที่เขียนบทสรุปเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว

 และในหน้าสุดท้าย...เอกสารที่ทำให้โลกทั้งใบของเธอพังทลายลงมาอีกครั้ง

 มันคือใบแจ้งมติของคณะกรรมการ... ‘คำสั่งปลด นายอานนท์ วชิรเมธี ออกจากการเป็นพนักงาน’

 เธอไล้ปลายนิ้วไปตามตัวอักษรที่พิมพ์อย่างเย็นชา ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่รายชื่อคณะกรรมการที่ลงนามรับรองมตินั้น

 ชื่อส่วนใหญ่เป็นคนที่เธอไม่รู้จัก...ยกเว้นชื่อสุดท้ายที่อยู่ถัดจากตำแหน่ง ‘กรรมการผู้จัดการ’ ซึ่งเป็นตำแหน่งสูงสุดในขณะนั้น

 ‘ภาคิน พีรพัฒน์’

 แม้ว่าในเอกสารจะระบุว่าเขาเพิ่งเข้ารับตำแหน่งได้ไม่นานและเข้าร่วมประชุมในฐานะผู้สังเกตการณ์ แต่มันก็มีลายเซ็นของเขาอยู่ตรงนั้น...ลายเซ็นที่คมกริบและทรงพลังแบบเดียวกับที่เธอเห็นในปัจจุบัน

 เขาอยู่ที่นั่น... เขารู้เห็นการตัดสินที่ไม่เป็นธรรมนี้มาตั้งแต่ต้น

 ความรู้สึกเหมือนถูกหักหลังแล่นพล่านไปทั่วร่าง ความสับสน ความโกรธแค้น ความเสียใจถาโถมเข้ามาจนเธอแทบสำลัก เธอเชื่อมาตลอดว่าคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้คือผู้บริหารรุ่นเก่า แต่ไม่เคยคิดเลยว่าภาคิน...ผู้ชายที่ปั่นหัวเธอด้วยเกมอันตรายนี้...จะมีส่วนร่วมในโศกนาฏกรรมของครอบครัวเธอด้วย

 ครืดดด...

 เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะสั่นขึ้น ทำให้ลินสะดุ้งสุดตัว เธอเหลือบมองหน้าจอ...เป็นการแจ้งเตือนจากโปรแกรมตารางงาน

 ‘การนัดหมาย: มื้อกลางวันกับ K-Group สิ้นสุดแล้ว’

 ภาคินกำลังจะกลับมา!

 หัวใจของเธอกระหน่ำเต้นอย่างบ้าคลั่ง เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นตามไรผม เธอรีบยัดเอกสารทุกอย่างกลับเข้าแฟ้มสีน้ำเงินอย่างลวกๆ มือไม้สั่นจนทำอะไรแทบไม่ถูก เธอพยายามนึกว่าเอกสารแต่ละชุดเรียงกันอย่างไร แต่สมองกลับขาวโพลนไปหมด

 เธอทำได้แค่ยัดทุกอย่างกลับเข้าไป ปิดแฟ้มเอกสารลงในกล่องโลหะ ปิดฝา แล้วรีบนำมันกลับไปเก็บในตู้เก็บเอกสารนิรภัย ล็อกมันอย่างรวดเร็ว

 ติ๊ง!

 เสียงลิฟต์ส่วนตัวของผู้บริหารดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก เขามาถึงแล้ว!

 ลินรีบวิ่งกลับไปปลดล็อกประตูทางเข้าชั้นผู้บริหาร แล้ววิ่งกลับมานั่งที่โต๊ะของตัวเองทันเวลาพอดี เธอแสร้งทำเป็นกำลังพิมพ์งานอยู่บนแป้นพิมพ์ แต่ปลายนิ้วของเธอกลับแข็งทื่อและเย็นเฉียบ

 ไม่กี่วินาทีต่อมา ร่างสูงของภาคินก็เดินผ่านประตูเข้ามา เขาสบายๆ คลายเนคไทออกเล็กน้อย ดูไม่เหมือนคนที่เพิ่งกลับมาจากการประชุมเครียด

 เขาหยุดเดินเมื่อมาถึงโต๊ะของเธอ

 “เรียบร้อยดีไหม” เขาถามด้วยน้ำเสียงปกติ

 ลินเงยหน้าขึ้นสบตาเขา พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะระงับพายุอารมณ์ที่อยู่ข้างใน “เรียบร้อยดีค่ะท่านประธาน มีเอกสารด่วนจากฝ่ายกฎหมายรอเซ็นอยู่บนโต๊ะค่ะ”

 เขาพยักหน้ารับรู้ แต่ยังไม่เดินไปไหน สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องใบหน้าของเธออย่างสำรวจ “คุณดู...ซีดๆ ไปนะ ไม่สบายหรือเปล่า”

 “คงเป็นเพราะยังไม่ได้ทานอะไรน่ะค่ะ” เธอบีบเสียงออกมา “เดี๋ยวจัดการเอกสารชุดนี้เสร็จแล้วจะลงไปหาอะไรทานค่ะ”

 คำโกหกไหลออกมาอย่างลื่นไหลจนน่าตกใจ

 ภาคินจ้องเธออีกสองสามวินาที เหมือนกำลังชั่งใจอะไรบางอย่าง ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ แล้วเดินเข้าห้องทำงานของตัวเองไป

 ลินปล่อยลมหายใจที่กลั้นไว้ออกมาจนสุดปอด ร่างกายของเธออ่อนแรงจนแทบจะฟุบลงไปกับโต๊ะ เธอกลัวจนแทบสิ้นสติ...แต่ในขณะเดียวกัน ความเกลียดชังที่เธอมีต่อเขาก็พุ่งสูงขึ้นจนถึงขีดสุด

 เขาไม่ใช่แค่เจ้านายเจ้าเล่ห์ที่ชอบเล่นเกม แต่เขาคือหนึ่งในคนที่ทำลายชีวิตพ่อของเธอ

 ตกเย็น ขณะที่ลินกำลังเก็บของเตรียมตัวกลับบ้าน ประตูห้องทำงานของภาคินก็เปิดออกอีกครั้ง

 “คุณลลิน” เขาเรียก

 เธอหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขา เก็บซ่อนความรู้สึกทุกอย่างไว้ภายใต้หน้ากากที่ไร้ความรู้สึก “คะ ท่านประธาน”

 “พรุ่งนี้ผมต้องเข้าบริษัทแต่เช้า มีประชุมบอร์ดวาระพิเศษตอนเจ็ดโมง” เขามองตรงมาที่เธอ “ช่วยมาก่อนเวลาเพื่อเตรียมข้อมูลให้ผมด้วย”

 “ได้ค่ะ”

 “ดี” เขาพูด ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้เธออีกก้าวหนึ่ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาลง “อ้อ...แล้วก็ เรื่องความภักดีน่ะ”

 ลินใจหายวาบ

 “บางครั้ง...มันก็ไม่ใช่แค่การทำตามคำสั่งอย่างตาบอด” เขามองลึกลงไปในดวงตาของเธอ ราวกับจะส่งสารบางอย่างที่เธอไม่อาจเข้าใจ “แต่มันคือการทำความเข้าใจว่า...ทำไมคำสั่งนั้นถึงถูกสร้างขึ้นมาตั้งแต่แรก”

 เขาทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะเดินผ่านเธอไปยังลิฟต์ส่วนตัว ทิ้งให้ลินยืนนิ่งงันอยู่ลำพังกับคำพูดที่กำกวมและน่าขนลุกของเขา

 คำพูดของเขาหมายความว่าอะไรกันแน่?

 เขารู้หรือเปล่าว่าเธอเปิดแฟ้มนั่นแล้ว? เขากำลังเตือนเธอ? หรือเขากำลัง...บอกใบ้อะไรบางอย่างกับเธอ?

 คืนนั้นลินนอนไม่หลับเลยสักนาที ในหัวของเธอมีแต่ภาพลายเซ็นของภาคินบนเอกสารแผ่นนั้น กับคำพูดสุดท้ายที่ทิ้งไว้เป็นปริศนา

 เธอรู้แล้วว่าเกมนี้ซับซ้อนและอันตรายกว่าที่เธอประเมินไว้มากนัก และศัตรูของเธอ...ภาคิน พีรพัฒน์...ก็ฉลาดและลึกลับเกินกว่าที่เธอจะหยั่งถึงได้

 สงครามที่แท้จริง...เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น