ตอนที่ 6: สายตาในรอยยิ้ม

 ร้านอาหารที่ภาคินเลือกตั้งอยู่บนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมหรูใจกลางเมือง ชื่อของมันคือ ‘ทิฆัมพร’ ซึ่งแปลว่าท้องฟ้า สมกับวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนของกรุงเทพฯ ที่ส่องประกายระยิบระยับราวกับหมู่ดาวเบื้องล่าง ลมเย็นๆ พัดโชยมาเบาๆ ช่วยคลายความร้อนรุ่มในใจของลลินไปได้บ้าง...แต่ก็เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

 เธอมาถึงก่อนเวลานัดสิบนาที และเลือกโต๊ะที่มุมส่วนตัวที่สุด ไม่นานเกินรอ ร่างสูงสง่าของภาคินก็ปรากฏตัวขึ้น

 คืนนี้เขาไม่ได้อยู่ในชุดสูท แต่เป็นเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทที่ไม่ได้ติดกระดุมบน ปลดปล่อยความเคร่งขรึมให้กลายเป็นเสน่ห์อันตรายที่ดูผ่อนคลายแต่ก็ยังน่าเกรงขาม กางเกงสแล็คสีเทาเข้มยิ่งขับเน้นความสูงของเขาให้โดดเด่นขึ้น เมื่อเขาเดินเข้ามา แสงไฟสลัวของร้านก็ขับเน้นโครงหน้าคมคายของเขาให้เด่นชัดขึ้น

 เขาดูไม่เหมือน ‘ท่านประธาน’ ที่เธอเจอที่บริษัท แต่ดูเหมือน ‘ผู้ชาย’ คนหนึ่ง...ซึ่งนั่นอันตรายยิ่งกว่า

 “ผมนึกว่าคุณจะมาช้าซะอีก” เขาเอ่ยทักทายพร้อมกับรอยยิ้มบางเบา ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

 “ลินไม่ชอบผิดเวลาค่ะ” เธอตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

 บทสนทนาเริ่มต้นอย่างเป็นทางการ พวกเขาสั่งอาหารและไวน์ พูดคุยเรื่องดินฟ้าอากาศและข่าวธุรกิจทั่วไป มันคือการชิงไหวชิงพริบที่ซ่อนอยู่ภายใต้ฉากหน้าอันสุภาพ ลลินจดจ่อกับการสังเกตทุกการกระทำของเขา...วิธีที่เขามองเมนู วิธีที่เขาพูดคุยกับพนักงานเสิร์ฟ และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง...สายตาของเขาที่มักจะหันมาจับจ้องเธอในจังหวะที่ไม่ทันตั้งตัว

 เธอมาที่นี่เพื่อหาข้อมูล แต่จนถึงตอนนี้ เธอกลับเป็นฝ่ายถูกจ้องมองเสียเอง

 “ผมไม่เคยถามคุณเลย” ภาคินพูดขึ้นหลังจากจิบไวน์ “ชีวิตนอกเหนือจากงานของคุณเป็นยังไง”

 “ก็ไม่มีอะไรน่าสนใจหรอกค่ะ เรียบง่ายเหมือนคนทั่วไป” ลินตอบอย่างระมัดระวัง

 “ผมไม่คิดอย่างนั้น” เขาสวนกลับทันที “คนที่มีความมุ่งมั่นในแววตาแบบคุณ ชีวิตมักจะไม่เคยเรียบง่าย”

 คำพูดของเขาเหมือนก้อนหินที่โยนลงไปในใจที่นิ่งสงบของเธอ “คุณคิดว่าคุณอ่านคนออกอย่างนั้นเหรอคะ”

 “ผมแค่อ่านในสิ่งที่ผมเห็น” เขายิ้ม...เป็นรอยยิ้มที่เธอเห็นจนชินตา แต่ครั้งนี้มันดูแตกต่างออกไป มันไม่มีแววของการเยาะเย้ยหรือการทดสอบ แต่มีความจริงจังบางอย่างซ่อนอยู่ “ผมเห็นผู้หญิงที่ฉลาด เก่ง และมีกำแพงสูงมาก...สูงจนน่าสงสัยว่าคุณกำลังปกป้องอะไรอยู่ข้างในนั้น”

 ลลินใจหายวาบ เธอเบือนหน้าหนีไปมองวิวทิวทัศน์นอกหน้าต่างเพื่อซ่อนความตื่นตระหนกในแววตา “คุณคงคิดมากไปเองค่ะ”

 “อาจจะ” เขยอมรับอย่างง่ายดาย ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง “พ่อของผมเคยสอนไว้ว่า คนที่เก่งกาจมักจะแบกรับภาระที่หนักหน่วงเสมอ บางครั้ง...ภาระนั้นก็เป็นสิ่งที่คนรุ่นก่อนทิ้งไว้ให้”

 ประโยคนั้นทำให้ลินหันขวับกลับมามองเขาทันที

 “บางครั้งเราก็ต้องตัดสินใจทำในสิ่งที่เกลียด เพื่อปกป้องภาพรวมที่ใหญ่กว่า...มันเป็นภาระที่หนักนะ” เขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แววตาของเขาทอประกายเศร้าสร้อยและเหนื่อยล้าอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มันเป็นแววตาเดียวกับที่เธอเห็นเมื่อตอนกลางวันที่ผ่านมา

 คำพูดของเขามันจี้ใจดำ...มันสะท้อนภาพพ่อของเธอที่เคยแบกรับความกดดันมหาศาล และสะท้อนภาพตัวเธอเองที่กำลังแบกรับภารกิจล้างมลทินให้พ่ออยู่ในขณะนี้

 ชั่วพริบตานั้นเอง...กำแพงในใจของเธอก็เกิดรอยร้าว

 เธอเห็นใจเขา...

 ความรู้สึกนั้นน่ากลัวจนเธอต้องรีบขจัดมันทิ้งไป เธอมาที่นี่เพื่อแก้แค้น ไม่ใช่เพื่อมาเห็นใจศัตรู

 แต่ดูเหมือนจะสายไปเสียแล้ว...เพราะภาคินเห็นมัน

 เขามองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ เหมือนจะเห็นความสับสนและความเจ็บปวดที่เธอพยายามซ่อนไว้ “คุณเข้าใจ...ใช่ไหม” เขาถามเบาๆ

 บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบสงัดลงราวกับมีมนตร์สะกด เหลือเพียงพวกเขาสองคนที่จ้องมองกันและกันผ่านแสงเทียนบนโต๊ะ ระยะห่างระหว่างพวกเขารู้สึกเหมือนหดสั้นลง ความเป็นเจ้านาย-ลูกน้องได้เลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงผู้ชายคนหนึ่งกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ต่างก็แบกรับอดีตอันหนักอึ้งเอาไว้

 มือของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะ ขยับเข้ามาใกล้กับมือของเธอที่กำลังกำแน่นอยู่โดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วของพวกเขาอยู่ห่างกันเพียงไม่กี่มิลลิเมตร...

 แรงดึงดูดที่มองไม่เห็นรุนแรงขึ้นทุกขณะ ลินรู้สึกเหมือนกำลังจะจมลงไปในดวงตาสีนิลคู่นั้น เธอลืมไปชั่วขณะว่าเธอเกลียดเขา ลืมภารกิจทุกอย่าง...สมองของเธอว่างเปล่าไปหมด

 แล้วเธอก็เป็นฝ่ายดึงสติกลับมาก่อน

 ลินรีบชักมือกลับแล้วยกแก้วน้ำขึ้นมาจิบเพื่อซ่อนพิรุธ “ไวน์อร่อยดีนะคะ” เธอเปลี่ยนเรื่องอย่างกะทันหัน

 ภาคินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่รอยยิ้มบางเบาจะปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้...ลินเห็นสายตาที่ซ่อนอยู่ในรอยยิ้มนั้น มันคือแววตาของผู้ชนะที่รู้ว่าตัวเองเพิ่งจะทะลายกำแพงของฝ่ายตรงข้ามลงได้สำเร็จ

 “ใช่...อร่อยมาก” เขาตอบรับ แต่สายตายังคงไม่ละไปจากเธอ

 มื้อค่ำที่เหลือดำเนินไปอย่างน่าอึดอัด ความตึงเครียดแบบเดิมได้หายไป แต่กลับถูกแทนที่ด้วยประจุไฟฟ้าที่มองไม่เห็นลอยวนอยู่รอบตัวพวกเขา

 เมื่อถึงเวลาต้องกลับ ภาคินยืนยันที่จะไปส่งเธอ

 ในรถยนต์ที่เงียบสงบ มีเพียงเสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ ลลินเลือกที่จะมองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่กล้าพอที่จะหันไปสบตาเขาอีก

 “ถึงแล้วครับ” เขาพูดขึ้นเมื่อรถจอดสนิทที่หน้าคอนโดของเธอ

 “ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อค่ำค่ะ” เธอกล่าวตามมารยาท เตรียมจะเปิดประตูลงจากรถ

 “ลลิน” เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

 เธอหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขา

 “คืนนี้...ขอบคุณที่มากับผม” เขาพูดเพียงเท่านั้น ไม่มีการแตะต้องตัว ไม่มีการพูดจาหยอกเย้า มีเพียงสายตาที่จริงจังคู่นั้นที่มองมาที่เธอ

 พฤติกรรมที่สุภาพและให้เกียรติของเขา...คือสิ่งที่ทำลายล้างกำแพงในใจของเธอได้มากกว่าการคุกคามใดๆ

 เธอรีบพยักหน้ารับแล้วลงจากรถไปโดยไม่พูดอะไรอีก

 เมื่อเข้ามาในห้องพักได้อย่างปลอดภัย ลลินก็ทรุดตัวลงพิงบานประตู ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน เธอมาที่นี่เพื่อทำภารกิจ เพื่อหาจุดอ่อนของศัตรู แต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับตาลปัตรไปหมด

 ความเกลียดชังที่เคยชัดเจนเริ่มถูกกัดกร่อนด้วยความสับสน ความตั้งใจที่เคยแน่วแน่เริ่มสั่นคลอนด้วยแรงดึงดูดที่ปฏิเสธไม่ได้

 เธอแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ นึกถึงวินาทีที่สบตากับเขา...วินาทีที่เธอเกือบจะยอมแพ้

 ศัตรูที่ร้ายกาจที่สุด อาจไม่ใช่ภาคิน พีรพัฒน์...

 แต่เป็นหัวใจของเธอเอง ที่กำลังเริ่มทรยศต่อคำสั่งของความแค้น